Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Από τη Μαρίνα Δημητρέλη.

Η φίλη μου κατέφθασε στο σπίτι ένα Σάββατο απόγευμα με ύφος θυμωμένου ταύρου σε οίστρο και τα μάτια τούμπανο από το κλάμα.

«Καταρχάς, ας δούμε το θέμα με ψυχραιμία!» είπα , η έμπειρη.

Μία που το είπα και μία που την ερέθισα ακόμα περισσότερο.

«Έχουμε πόλεμο, καταλαβαίνεις;» σχεδόν ούρλιαξε αναψοκοκκινίζοντας.

«Σιγά τα αίματα!» ανταπάντησα που είμαι και ψύχραιμος τύπος όπως είπαμε.

Η φιλενάδα μόλις είχε μπει στο κλάμπ των χωρισμένων. Αυτό δεν θα ήταν και τόσο πρόβλημα αν δεν παρεμβάλλονταν στο έργο και τα δυο τους παιδιά.

Ας πάρουμε τα πράγματα από το τέλος. Ας πούμε η φίλη μου η Μαρία, χώρισε με τον άντρα της το Γιάννη, που είχαν προλάβει να φέρουν στον κόσμο και δυο παιδιά.

«Θα τον τσακίσω!» μου είπε. «Θα του τα αρπάξω όλα, θα του πάρω τα παιδιά! Θα τα βλέπει με το κυάλι! Θα τον καταστρέψω!»

Ώστε έτσι λοιπόν. Το ευτυχές ζεύγος είχε ανάγει τα ομορφόπαιδά του σε εξελιγμένα οπλικά συστήματα στη μάχη της αλληλοεξόντωσης τους.

«Αλίμονο!» σκέφτηκα. «Γιατί να μην του τα αρπάξεις; Ιδιοκτησία σου δεν είναι; ή μήπως τελικά είναι δική του ιδιοκτησία; Πως είναι το εξοχικό σας στο χωριό, που θες κι αυτό να του το αρπάξεις, κάτι τέτοιο ε; Κι αυτός τι θα σου αρπάξει; Και γιατί παρακαλώ να μην αρπάξει κι αυτός ένα παιδάκι να έχει να παίζει; Τι θα μπορούσε να σε πονέσει περισσότερο;»

Πονεμένο κεφάλαιο. Δεν είπα τίποτα, αυτές τις στιγμές καλύτερα να το βουλώνεις.

Η γαμήλια ουτοπία λοιπόν έλαβε τέλος για τούτο το ζευγάρι. Ή μάλλον και για ετούτο. Όπως και για πολλά άλλα, πάρα πολλά. Το ζευγάρι έκανε λάθος παρότι ξεκίνησε με τις καλύτερες προθέσεις και τώρα θα πρέπει να διορθώσει αυτό το λάθος. Προχωρώντας στο διαζύγιο.

Χωρισμός. Πανικός.

Πόλεμος!

Αυτοί οι δυο πικραμένοι πρώην εραστές και φίλοι μου, ίσως και δικοί σας φίλοι, δεν ξέρουν τι άλλο να κάνουν αυτή τη δύσκολη στιγμή της κατάρρευσης της ζωής τους σε δυάδα, παρά να δηλητηριάσουν ο ένας τον άλλον δια μέσου των παιδιών τους. Να τα χρησιμοποιήσουν ως όπλα , μέχρι τελικής εξόντωσης δηλαδή.

Θα ήταν άραγε τόσο δύσκολο να συμφωνήσουν εξαρχής το καλύτερο για τα παιδιά τους, όπως ας πούμε να διατηρήσουν κοινή επιμέλεια;

Κι αν είναι όντως τόσο δύσκολο να αφήσουν στην άκρη τις προσωπικές τους διαφορές και να συγκεντρωθούν στο μεγάλωμα των παιδιών τους, παρότι θα είναι χωρισμένοι, γιατί να μην νομοθετήσουμε υπέρ αυτού;

Γιατί για παράδειγμα να μην θεσπίσουμε ένα νόμο, ένα σύμφωνο που θα υπογράφει το ζευγάρι τη στιγμή του γάμου, με το οποίο θα τους απαγορεύεται να εγκαταλείψουν τα παιδιά τους ή να τους υποχρεώνουμε σε κοινή επιμέλεια μέχρι την ενηλικίωσή τους ανεξάρτητα αν το ζευγάρι θα προχωρήσει κάποτε στη λύση αυτού του γάμου; Ακόμα περισσότερο να μην δίνεται η ευχέρεια σε κανέναν από τους δυο να εμποδίζει κατά οποιονδήποτε τρόπο την σχέση των δυο πρώην μελών του ζεύγους και των παιδιών τους ακόμα κι όταν το γονικό σχήμα παύει να υφίσταται ως γάμος;

Δεν ξέρω αν μπορεί να υπάρχει μεγαλύτερη πληγή για τα παιδιά από δυο εχθρικούς μεταξύ τους γονείς.

Είτε αυτό συμβαίνει μέσα στο γάμο είτε κατά τη διάρκεια του διαζυγίου είτε ακόμα στην μετέπειτα ζωή, δυο γονείς που εχθρεύονται και πολεμούν ο ένας τον άλλον, είναι ένα ζωντανό παράδειγμα μίσους και συναισθηματικής τοξικότητας. Καταπιεσμένα συναισθήματα που κατακλύζουν τα παιδιά, συνθήκες έντασης στις οποίες αδυνατούν να ανταποκριθούν, πόνος, βία, αίσθημα εγκατάλειψης ακόμα κι όταν βρίσκονται ανάμεσα και στους δυο γονείς τους.

Κι ύστερα ακόμα χειρότερα, όταν οι δυο αυτοί πρώην αγαπημένοι σύζυγοι, πετούν ο ένας στον άλλον τα παιδιά τους σαν δηλητηριασμένα βέλη από τη φαρέτρα.

«Ο πατέρας σας, σας μισεί! Δεν σας αγάπησε ποτέ.»

«Η μητέρα σας έχει άλλον!»

«Είναι άχρηστος!»

«Είναι ηλίθια!»

Αυτή η θλιβερή παρέλαση κακιών εκατέρωθεν, οι θυελλώδεις διαμάχες, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η πρωτοκαθεδρία των ματαιωμένων μας αισθημάτων έναντι του καθήκοντος που αναλαμβάνουμε όταν παντρευόμαστε. Ο γάμος δεν πήγε καλά, όμως το καθήκον μας δεν παύει να υπάρχει.

Το καθήκον μας να σεβόμαστε αυτό που ονομάζουμε οικογένεια και το οποίο δεν εξαϋλώνεται  κατά τη στιγμή του διαζυγίου. Οικογένεια δεν είναι μόνο δυο παντρεμένοι άνθρωποι με παιδιά, αλλά και δυο χωρισμένοι άνθρωποι με παιδιά, δυο άνθρωποι που συζούν με τα παιδιά τους, δυο άντρες ή δυο γυναίκες που μπορεί να έχουν παιδιά, μια γυναίκα και το παιδί της, ένας άντρας και τα παιδιά του. Οικογένεια είναι εκεί που βάζουμε μια ρίζα κι αν τα παιδιά μας δεν είναι ρίζα , τότε δεν μπορώ να φανταστώ τι άλλο μπορεί να είναι η ρίζα για τον άνθρωπο.

Κανείς δεν μπορεί να μας υποχρεώσει να ζούμε σε ένα γάμο στο οποίο ασφυκτιούμε, μαραζώνουμε, ματαιωνόμαστε, υποφέρουμε με οποιοδήποτε τρόπο. Ακόμα κι όταν έχουμε παιδιά δεν είναι τόσο δύσκολο να πάρει ο ένας από τους δυο τα υπάρχοντά του και να μετακομίσει σε ένα άλλο σπίτι όπου θα περάσει την υπόλοιπη ζωή του πιο ήρεμα και ίσως αν σταθεί τυχερός να τη μοιραστεί με έναν σύντροφο που θα του ταιριάζει πιο πολύ.

Κανείς δεν θα πληγωθεί τόσο δραματικά.

Το μόνο που χρειάζεται να κάνει το πληγωμένο μας ζευγάρι, είναι να τοποθετήσει τα όπλα κάτω, μαλακά.

Και να αποχωρήσει ήσυχα.

Και όλα θα πάνε καλά. Ψυχραιμία!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Please follow and like us:
Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Comments

comments