Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Πήγα να την χειροκροτήσω στην πρώτη της εμφάνιση.

Ήθελα να  στηρίξω τα βήματά της προς την δόξα. Δεν ήθελα να κρίνω το ταλέντο της. Ποιος είμαι εγώ?

Θαύμαζα πιο πολύ την αυτοπεποίθησή της.  Την τόλμη της να ξεδιπλώνεται χωρίς μετριοπάθεια. Την σιγουριά  και την πίστη της για τις ικανότητές της. Τη σίγουρη επιτακτική φωνή της.

Κάτι που ποτέ δεν μπόρεσα ποτέ να κάνω εγώ. Γιατί νόμιζα πως δεν υπάρχουν άνθρωποι να μ ακούσουν όσο κι αν φωνάξω. Γιατί νόμιζα πως φωνάζεις μόνο όταν έχεις κάτι αξιόλογο να πεις και να δείξεις.

Η μετριοφροσύνη πολλές φορές είναι τροχοπέδη για τα όνειρα. 

Πίστευα  πως τα πάντα βρίσκουν τον δρόμο τους την κατάλληλη χρονική στιγμή και οι αξίες αναγνωρίζονται γιατί έχουν την πιο δυνατή φωνή απ΄ όλους και όλα.

Κι έτσι απλά και εντελώς τυχαία εκείνη την ημέρα, άνοιξε για μένα η πόρτα σ έναν κόσμο που μου άλλαξε την ζωή.

Αισθάνθηκα πως επιτέλους βρήκα την έξοδο από τον λαβύρινθο που είχα εγκλωβιστεί και βρέθηκα ξαφνικά εκεί που πάντα ήθελα.

Δίπλα σε  ανθρώπους που διάλεξαν το ίδιο μονοπάτι με μένα. Σε μια λίμνη που θα ηρεμούσε επιτέλους τις πολυταξιδεμένες μου σκέψεις.  Σε μια αγκαλιά για να κουρνιάσουν τα κουρασμένα μου όνειρα.  Άνοιξα με έκπληξη τα μάτια μου σαν παιδί που ανακαλύπτει κάθε μέρα και ένα καινούριο παιχνίδι.  Και έπαιξα. Πολύ. Πάρα πολύ. Όλες οι μέρες, οι ώρες, οι στιγμές μου, ένα ατελείωτο παιχνίδι.

Μέχρι που κουράστηκα.  Βαρέθηκα. Χάθηκε ο πρώτος ενθουσιασμός, η πρώτη γλυκιά ομίχλη.  Κι ανακάλυψα έτσι τα ελαττώματα. Τις ατέλειες. Το κακό υλικό.

Απογοητεύτηκα που μια κακή απομίμηση μ έκανε να διασκεδάσω τόσο  πολύ. Απογοητεύτηκα με μένα τον ίδιο.  Οι προσδοκίες μου με τύφλωσαν. Ξεγελάστηκα από μια καλά μασκαρεμένη χίμαιρα.

Έπαιξα αλλά ευτυχώς δεν έχασα. Γιατί δεν ξέχασα. Δεν ξέχασα να πετάω. Να βλέπω τον κόσμο από ψηλά. Χωρίς λεπτομέρειες. Απλό, σχεδόν παιδικό, χωρίς κρυφά νοήματα, ξεκάθαρο σαν το πρώτο χιόνι του χειμώνα. Άσπρο, μαύρο, γκρι.

Τυχαία βρέθηκα μπροστά της. Άλλη μια φορά. Πως χάνεται η αυτοπεποίθηση; Πως χάνεται η φωνή;

Γερνάει ο άνθρωπος όταν κερνάει δηλητήριο και σάπια συναισθήματα.

Δεν της μίλησα. Δεν την χειροκρότησα. Απλά τη λυπήθηκα και συνέχισα να πετάω!

Olympia

Please follow and like us:
Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Comments

comments