ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΟΚΛΑΧΟΜΑ. Η ανησυχία και ο θορυβώδης θυμός που ακολούθησε την εξαφάνιση των μεσαίων εισοδηματικών θέσεων στις εργοστασιακές πόλεις βοήθησε στην αναμόρφωση του αμερικανικού πολιτικού χάρτη και στην άρση των μακροχρόνιων πολιτικών για τους δασμούς και τη μετανάστευση, επισημαίνει σε πρωτοσέλιδο και μακροσκελές δημοσίευμά της η εφημερίδα «New York Times».

Ωστόσο, η παγκοσμιοποίηση και η αυτοματοποίηση δεν είναι οι μόνες δυνάμεις που ευθύνονται για την απώλεια αυτών των αξιόπιστων μισθών. Ετσι είναι η σταθερή διάβρωση του δημόσιου τομέα.

Για γενιές Αμερικανών, η εργασία σε πολιτειακή ή τοπική κυβέρνηση -ως δάσκαλος, πυροσβέστης, οδηγός λεωφορείου ή νοσηλευτής- προσέφερε μια άνετη γωνιά στη μεσαία τάξη.

Οχι λιγότερο από τις γραμμές συναρμολόγησης αυτοκινήτων και τις χαλυβουργίες, ο δημόσιος τομέας εξασφάλισε ότι ακόμη και οι εργαζόμενοι χωρίς κολεγιακή μόρφωση θα μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά ένα σπίτι, ένα minivan, νύχτες ταινιών και οικογενειακές διακοπές.

Τα τελευταία χρόνια, όμως, οι τάξεις των κρατικών και τοπικών υπαλλήλων έχουν εξασθενήσει παρά το γεγονός ότι οι πληθυσμοί που εξυπηρετούν έχουν αυξηθεί. Τώρα αντιπροσωπεύουν το μικρότερο ποσοστό του αμερικανικού εργατικού δυναμικού από το 1967.

Τα 19,5 εκατομμύρια εργαζομένων που παραμένουν υποβαθμίζονται οικονομικά. Οι δάσκαλοι που διαμαρτύρονται για τους χαμηλούς μισθούς και τους λίγους πόρους στην Οκλαχόμα, στη Δυτική Βιρτζίνια και στο Κεντάκι αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα.

«Με εκπλήσσει το γεγονός ότι δεν είμαι πλέον μεσαία τάξη», δήλωσε η Teresa Moore, η οποία έχει περάσει 30 χρόνια διερευνώντας καταγγελίες για κακοποίηση ή παραμέληση παιδιών και ηλικιωμένων στην Οκλαχόμα.

Μεγάλωσε δύο κόρες στο Αλεξ, ένα αγροτικό σημείο νοτιοδυτικά της πρωτεύουσας, με το μισθό της. Αλλά όταν υπέβαλε αίτηση για υποθήκη πριν από εννέα χρόνια, ο υπεύθυνος για την χορήγηση του δανείου χαρακτήρισε ο εισόδημά της «χαμηλό».

Στα 57, η κ. Moore κερδίζει τώρα μόλις πάνω από $43.000, τα οποία συμπληρώνει με μερική απασχόληση ως τεχνικός υπολογιστών.

Ο ιδιωτικός τομέας ήταν πιο φιλόξενος. Κατά τη διάρκεια 97 διαδοχικών μηνών αύξησης της απασχόλησης, δημιούργησε 18,6 εκατομμύρια θέσεις, σημειώνοντας αύξηση 17%.

Αλλά αυτή η εντυπωσιακή σειρά έρχεται με έναν αστερίσκο. Πολλές από τις θέσεις εργασίας που δημιουργήθηκαν -οι περισσότερες στις βιομηχανίες υπηρεσιών- στερούνται σταθερότητας και ασφάλειας. Πληρώνουν λίγο περισσότερο από τον ελάχιστο μισθό και δεν έχουν προβλέψιμες ώρες, ασφάλιση, άδειες ασθενειών ή γονική άδεια.

«Είναι μια δύσκολη περίοδος να εργάζεται κανείς για την κυβέρνηση», δήλωσε ο Neil Reichenberg, εκτελεστικός διευθυντής της Διεθνούς Ενωσης Δημόσιας Διοίκησης Ανθρωπίνων Πόρων. «Υπήρξαν πολλές περικοπές που κατέστησαν την κυβέρνηση λιγότερο ανταγωνιστικό εργοδότη», είπε.

Από τα τέλη της δεκαετίας του ‘50 έως το 1980, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρόσθεταν 350.000 νέους κρατικούς και τοπικούς εργαζόμενους ετησίως. Ο ρυθμός επιβραδύνθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1980 έως τις αρχές της δεκαετίας του 2000, αλλά τα μισθολόγια αυξάνονταν κάθε χρόνο.

Οι κυβερνητικές προσλήψεις δεν ανέκαμψαν μετά την ύφεση τόσο στις δημοκρατικές όσο και στις ρεπουμπλικανικές πολιτείες.

«Δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους», δήλωσε ο Edwin Benton, πολιτικός επιστήμονας στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Φλόριδας και ο διευθυντής εκδόσεως ακαδημαϊκού περιοδικού «State and Local Government Review». «Η επιδημία έχει αυξηθεί σε σχεδόν κάθε πόλη και κράτος», πρόσθεσε.

 bit.ly/2FbAgcu

Please follow and like us:

Comments

comments