Από την Λίλιαν Σίμου

 

Έκλειψη… σημαίνει πως κάτι πάει να εκλείψει. Από την αρχαιότητα ως τη σημερινή εποχή, οι συνδυασμοί των εκλείψεων, προκαλούσαν το ενδιαφέρον και αγωνία ταυτόχρονα στους ανθρώπους. Ένα παιχνίδι μεταξύ σκότους και φωτός, καθώς είναι ένα παιχνίδι μεταξύ του Ηλίου (θεία σπίθα), της Σελήνης (συγκινησιακό πεδίο) και της Γης (η υπόστασή μας).

Άραγε τι συμβαίνει κάθε φορά;

Τι μας συμβαίνει αυτή την εποχή, σε ένα δύσκολο καλοκαίρι, όπου οι σκιές του παρελθόντος εγείρουν αξιώσεις και προβληματίζουν έντονα;

Ανατροπές συμβαίνουν πάντα στη ζωή μας, αφυπνίζουν το ένστικτο της επιβίωσης και κατά συνέπεια, την επινοητικότητα και την δημιουργική μας έμπνευση. Μας παγώνουν, μας καθηλώνουν, μας περιορίζουν.

Στο δύσκολο μονοπάτι της καθημερινότητας, με τα σημάδια της κόπωσης εμφανή, αναζητάμε μία διέξοδο. Απογοητεύσεις, απομυθοποιήσεις, απρόοπτα, μας κάνουν να νιώθουμε ότι είμαστε σε αδιέξοδο. Σαν να κινείται ο βηματισμός μας σε φαύλους κύκλους, δίχως αρχή και δίχως τέλος.

Πού βρεθήκαμε και γιατί; Εγκλωβισμένοι στις αγωνίες και μπροστά στα εμπόδια, υπάρχει η αίσθηση του μετέωρου. Αναγνωρίζουμε πως πρέπει να αναλάβουμε δράση, να γίνουμε αποφασιστικοί, μαχητικοί ξανά.

Και τότε, μία καταιγιστική δύναμη μας υπενθυμίζει πως το να βαλτώνουμε στην θλίψη και στην αποθάρρυνση, δεν οδηγεί πουθενά. Πρέπει να προχωρήσουμε!

Στις ημέρες αυτές, αντιλαμβανόμαστε πως επείγει να πάρουμε θέση μάχης! Απέναντί μας, ό,τι σκοτεινιάζει τη ζωή μας ορθώνεται σαν βουνό. Προσελκύουμε εκείνους που είναι ατομοκεντρικοί, υπερόπτες, υπερφίαλοι, χειριστικοί, κενοί περιεχομένου.  Ωστόσο, προσελκύουμε ταυτόχρονα την πρόκληση, προκειμένου να επέλθει η κάθαρση, να διαλυθεί το σκοτάδι κι ο πόνος.

Οι αποκαλύψεις σε περίοδο εκλείψεων, μοιάζουν με ένα ηλεκτροσόκ! Αποδομείται η εικόνα ανθρώπων  που εισέβαλαν στη ζωή μας, μέσα από εντυπωσιακές κινήσεις και προσέλκυσαν την προσοχή μας, αποκαλύπτονται τα συμφέροντα, η ζήλια ο ανταγωνισμός, η αναλγησία, εκείνων που θεωρήσαμε συνοδοιπόρους μας, ή τουλάχιστον, συμπαραστάτες.

Και είναι δύσκολο να κάνουμε αποδεκτή την αποκάλυψη. Αναρίθμητα «γιατί», σκοτεινιάζουν την ψυχή μας… Συναισθήματα αντιφατικά, πόνου, θυμού, απελπισίας, απογοήτευσης… Επενδύσαμε σε στόχους ή ανθρώπους, που δεν ήταν όπως φαίνονταν. Στάθηκαν στην κρίσιμη στιγμή απέναντί μας, ή απόμακροι, ανύπαρκτοι.

Η περίοδος των εκλείψεων μοιάζει με ένα πένθος… πενθούμε τη μέρα που έδωσε τη θέση της στη νύχτα, πενθούμε το φως που θάμπωνε το αληθινό πρόσωπο κάποιων ανθρώπων. Πενθούμε τα όνειρα που αποδείχτηκαν ουτοπίες.  Στην ουσία μοιάζουν με το πέρασμα από την περίοδο του ανέμελου καλοκαιριού στην φθινοπωρινή περίοδο, όπου τα δέντρα απογυμνώνονται από τα φύλλα και διακρίνουμε πλέον τον κορμό τους και την πραγματική τους διάσταση.

Οι σκιές του παρελθόντος μας στοιχειώνουν παροδικά, προκειμένου να κατανοήσουμε πως μας ήμασταν σε «βαθιά σκοτάδια» και σε μία ευρύτερη πλάνη. Καθώς πέφτουν τα πέπλα, αντικρύζουμε με διαύγεια την αλήθεια μας, τον ορίζοντα της ζωής και προσβλέπουμε σε άλλες διαδρομές  με πραγματικό φως. Αναζητάμε ανθρώπους με ψυχή, με ποιότητα, με τρυφερότητα και με ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο. Ανθρώπους αυθεντικούς, που ξέρουν να αντιμετωπίζουν τα τραύματά τους, δίχως να πληγώνουν άλλους, που ξέρουν να αγκαλιάζουν με συναίσθημα, δίχως την επιθυμία να απομυζήσουν το συναίσθημα των άλλων.

Σύντομα, η νύχτα θα δώσει τη θέση της ξανά στην ημέρα, κι η χαραυγή θα σημάνει την έναρξη μιας νέας ελπιδοφόρου διαδρομής. Αρκεί, να έχουμε κλείσει οριστικά στην πόρτα σε σκιερές μνήμες, σκοτεινές παρουσίες, αδιέξοδους προορισμούς.

Σημείωση: για πρώτη από τις τρεις εκλείψεις του καλοκαιριού, μπορείτε να ενημερωθείτε στο άρθρο μας: Δυναμική έκλειψη Ηλίου στον Καρκίνο 13 Ιουλίου

 

Please follow and like us:

Comments

comments