Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Επιστροφή στο σπίτι, μετά από τριήμερο..

Το ζευγάρι, απόλαυσε την απόδραση, ένα από τα τελευταία, ίσως το τελευταίο καλοκαιρινό Σαββατοκύριακο.
Μία τελευταία απόδραση, ίσα για μία τελευταία φόρτιση μπαταριών. Μια τελευταία βουτιά στη θάλασσα..

Στο ταξίδι της επιστροφής, η σκέψη γύρναγε γύρω από τις δουλειές που είχαν να γίνουν στο σπίτι.

Στρώσιμο χαλιών, μπουγάδες, αλλαγή τραπεζομάντηλων, σεντονιών, γενική καθαριότητα του σπιτιού και άλλα τέτοια..

Άφιξη στο σπίτι.

Το κλειδί στην πόρτα γυρνάει, ξεκλειδώνοντας τη…
Η πόρτα ανοίγει και είσοδος στο σπίτι.

Σε ένα σπίτι!..

..ένα άλλο σπίτι!…

Μα τι έγινε όσο λείπαμε;! Ποιος καθάρισε το σπίτι μας;!
Όλα είναι στην εντέλεια! Πολύ καλύτερα απ’ότι θα τα κάναμε εμείς!..

Ο σύζυγος είχε μείνει άφωνος, με την απορία να είναι έκδηλη στην έκφραση του.
Μια ματιά..

Μια ματιά στο παιχνιδιάρικο και πονηρό βλέμμα της συζύγου του αρκούσε για να καταλάβει.
Οι γονείς της κοπέλας, τις μέρες που το ζευγάρι έκανε την εκδρομούλα του, είχαν έρθει και τα είχαν τακτοποιήσει όλα!

Όταν λέμε όλα, εννοούμε τα πάντα!..

…στην παραμικρή λεπτομέρεια!
Από το ξεσκόνισμα/σκούπισμα/σφουγγάρισμα, το ξεστρώσιμο των καλοκαιρινών χαλιών και το στρώσιμο των χειμερινών, το πλύσιμο των ρούχων και την τακτοποίηση τους στα συρτάρια, τον καθαρισμό των βεραντών και των τζαμιών, τα πάντα!

Όμως, η ουσία δεν ήταν σε αυτό!

Ο σύζυγος της κοπέλας, ήταν άμαθος σε κάτι τέτοιο..

Αν για την κοπέλα, αυτή η συμπεριφορά από μέρους των γονιών της, ήταν κάτι που είχε ως δεδομένο, δεν ίσχυε το ίδιο για αυτόν..

Αυτός είχε συνηθίσει σε άλλου είδους συμπεριφορά από τους δικούς του γονείς.
Όχι πως δεν του προσέφεραν. Το αντίθετο..

Αλλά πάντα, με μία υποσημείωση!
Αυτή η υποσημείωση, που του υπενθύμιζαν την προσφορά τους, τις λίγες φορές που του προσέφεραν..

Αυτή η «επισήμανση», που όμως ακύρωνε αυτή καθαυτή την προσφορά!..
Αυτή η επισήμανση και η διαρκής υπενθύμιση από τους δικούς του γονείς, που σήμαινε πως η, όποια, από μέρους τους προσφορά, είχε ιδιοτέλεια!

Καμία σχέση με τις ανιδιοτελείς προσφορές που παρατηρούσε, από μικρό παιδί, στην συντριπτική πλειοψηφία των γονιών των φίλων του.

Οι δικοί του γονείς, κάθε φορά που του έδιναν κάτι, έπρεπε να του το επισημάνουν. Να του το… «πουλήσουν». Μόνο και μόνο, για να βάζουν υποθήκη για μελλοντικές απαιτήσεις τους από τον γιό τους.

Μέχρι που πολύ σύντομα, ο γιός τους έμαθε να αποφεύγει τις… «προσφορές» των γονιών του.

Τώρα, δεκαετίες μετά, αυτός ο άνδρας, στέκεται στο σπίτι του και λαμβάνει αυτό που πάντα επιθυμούσε και αποζητούσε.

Θαλπωρή!

Ναι, θαλπωρή!

Αυτή τη θαλπωρή που την έβλεπε, αλλά που ποτέ δεν την είχε πραγματικά.
Αυτός ο άνδρας, είχε μάθει να απορρίπτει τη βοήθεια των συνανθρώπων του. Είχε αναπτύξει καχυποψία σε όποιον έσπευδε να τον βοηθήσει..

Είχε μάθει πως την βοήθεια την ακολουθεί η «ζήτηση».

Ζήτηση για κάποιο αντάλλαγμα.

Κάπως έτσι είχε οδηγηθεί στην απομόνωση και στην αυτοτιμωρία.
Μέχρι που έπιασε πάτο!

Μέχρι που φίλησε το θάνατο..

Μέχρι που άρχισε, σα μικρό ξαναγεννημένο παιδί, να μαθαίνει να δέχεται!

Να δέχεται την αγάπη.

Ναι! Η αγάπη, μπορεί να είναι ανιδιοτελής!

Η αγάπη, που μπορεί να εκφραστεί με διάφορους τρόπους.
Δεν έχει σημασία το μέγεθος της προσφοράς. Σημασία έχει η πρόθεση..

Εκείνη τη μέρα, στο σπίτι του, εκείνος ο άνδρας, ένιωσε αυτό που ήξερε πως υπήρχε, αλλά μέχρι τότε δεν το είχε νιώσει.

Ένιωσε ζεστασιά!
Πάνω απ’όλα, στο βλέμμα των πεθερικών του, όταν τους είδε την επόμενη μέρα, είδε και κάτι άλλο.

Την ειλικρινή διάθεση, ακόμα και ανάγκη, από την πλευρά τους, να προσφέρουν..

Αυτό λέγεται αγάπη..

..και όπου υπάρχει αγάπη, υπάρχει και θαλπωρή..

Please follow and like us:
Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Comments

comments