Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Γράμμα στη μάνα μου… Ποιος να μου το λέγε ότι θα φτάνε αυτή η στιγμή.. αφού λοιπόν δεν πρόλαβα να στα πω , στα γράφω. Πάντα έλεγα ότι οι μανάδες των φίλων μου είναι καλύτερες από σένα, πιο γλυκές πιο συγκαταβατικές…

Εσύ τα ξέρεις όλα, ποιο είναι το καλύτερο για μένα, ποιος με αγαπάει στα αλήθεια (κανείς εκτός από σένα),ποιο είναι το σωστό, τι πρέπει να σπουδάσω για να έχω μια άνετη ζωή, σε ποια ηλικία πρέπει να παντρευτώ και με ποιον, πόσα παιδιά πρέπει να κάνω..

Όλα!

Βέβαια από αυτά που μου έλεγες τόσα χρόνια, εγώ δεν έκανα σχεδόν τίποτα, προτίμησα να ακολουθήσω το δικό μου μονοπάτι και ας άκουγα σχεδόν καθημερινά τον εξάψαλμο από σένα…

‘Έτσι λοιπόν δεν παντρεύτηκα στα 26 μου, δεν ακολούθησα τον σίγουρο δρόμο του πανεπιστημίου, δεν μάζευα ποτέ λεφτά στην άκρη, παρά βρήκα μια δουλειά να μου εξασφαλίζει τα προς το ζην, μετακόμισα στο κέντρο και όχι στο διαμέρισμα δίπλα σου, αποφάσισα στα 27 μου ότι θέλω να σπουδάσω ψυχολογία και χώρισα μετά από πέντε χρόνια σχέσης γιατί έπληττα αφόρητα και είμαι μια χαρά!

Βέβαια εντάξει έχω τα πάνω και τα κάτω μου. Αλλά αυτό δε το ξέρεις, δεν στο είπα ποτέ! Ήθελα να σου δείξω σε κάθε βήμα που έκανα και που δεν ήταν σύμφωνο με αυτό που είχες σκεφτεί εσύ για μένα, ότι ήμουν σίγουρη 100% και να στο πλασάρω με τέτοιο τρόπο, ώστε να το αποδεχτείς. Να με αποδεχτείς.

Και νομίζω το κατάφερα. Με πολύ κόπο, πολλούς καβγάδες, αλλά με αποδέχτηκες. Και τότε κάτι άλλαξε. Εξακολουθούσα να μη σου λέω για τους δαίμονες που με βασάνιζαν, αλλά μερικές φορές που δεν άντεχα ερχόμουν και κουκουλωνόμουν στο διπλό κρεβάτι μαζί σου και όταν μου χάιδευες τα μαλλιά, αισθανόμουν μια ασφάλεια και μια ηρεμία που μου έδινε δύναμη να αντιμετωπίσω τα πάντα!

Άλλωστε και εσύ αυτό δεν έκανες μια ζωή? Αντιμετώπιζες τα πάντα με χαμόγελο. Είχες περάσει δια πυρός και σιδήρου. Με σοβαρά προβλήματα υγείας που άλλον θα τον είχαν καθηλώσει στο κρεβάτι, εσύ έδειχνες και ήσουν παντοδύναμη!

¨Η ζωή της κρέμεται από μια κλωστή¨ μας έλεγαν οι γιατροί, το άκουγα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου σχεδόν. Και όμως ποτέ δεν το άφησες να φανεί. Με μια απερίγραπτη όρεξη και δύναμη για ζωή τη μια μέρα έκλαιγες από τους πόνους στο κρεβάτι και την επόμενη κυλιόσουν στο πάτωμα παίζοντας κλέφτες και αστυνόμους με τα πεντάχρονα εγγόνια σου –παιδιά της αδερφής μου- κανόνιζες για μπιρίμπα σπίτι σου, δε κοιμόσουν πριν τις 3 το πρωί, παρά τις φωνές του πατέρα μου ότι δε ξεκουράζεσαι αρκετά γιατί έπρεπε να συμμαζέψεις το σπίτι και κανόνιζες τις Κυριακές έξοδο με τους φίλους σου.

Πήγαινες ακροβατώντας, περνούσες πάντα από τη κόψη του ξυραφιού. Το ¨ Η ζωή της κρέμεται από μια κλωστή¨ των γιατρών ήταν πια κάτι χωρίς ιδιαίτερο νόημα μιας και πάντα τους διέψευδες όλους και έβγαινες πιο δυνατή. ¨Θέλω να ζήσω, μέχρι να καταλάβω ότι δεν με έχεις πια ανάγκη¨ μου έλεγες.

¨Η αδερφή σου έχει τα παιδιά της, τον άντρα της, εσύ δεν έχεις κανέναν, αλλά μη φοβάσαι, έχεις εμένα, θα ζήσω πιο πολύ και από αυτό που μπορώ, για να είμαι σίγουρη ότι θα είσαι καλά¨.
Το είχα πιστέψει. Έτσι όταν το περασμένο Μάρτιο μπήκες στο νοσοκομείο με οξύ έμφραγμα, δεν ανησύχησα ιδιαίτερα. Νόμιζα ότι ήταν ακόμα μια περιπέτεια όπως τόσες και τόσες, παρά τα αποθαρρυντικά λόγια των γιατρών. Όμως αυτή τη φορά κάτι ήταν διαφορετικό… Εσύ.. ήθελες να γίνεις καλά, το έβλεπα, όμως το βλέμμα σου…. Ήταν φοβισμένο…. Το σώμα σου σε πρόδωσε.

Τα τόσα προβλήματα υγείας όλων αυτών των χρόνων σε καθήλωσαν. Τελικό στάδιο μας είπαν οι γιατροί. ¨Πρέπει να μπει για επέμβαση αλλά ο οργανισμός της είναι εξασθενημένος δεν θα αντέξει, θα πάμε συντηρητικά με φαρμακευτική αγωγή, αλλά δεν έχει πάνω από έξι μήνες ζωής¨ μας είπαν. ¨αποκλείεται¨ σκέφτηκα. ¨θα τα καταφέρει¨.

Όμως άρχισες να παίρνεις τη κάτω βόλτα. Σε βοηθούσα να σηκωθείς, να φας, να κάνεις μπάνιο, να περπατήσεις, προσπαθούσα να σου δίνω κουράγιο όταν έβλεπα ότι φοβάσαι και εσύ μου χάιδευες το χέρι όταν ξάπλωνα πάνω σου στο κρεβάτι, ακουμπούσες το κεφάλι σου στον ώμο μου όταν κουραζόσουν στη βόλτα… Μαμά με κόρη… Με φρόντιζες όταν ήμουν μωρό και τώρα σε φρόντιζα εγώ. Δε μιλάγαμε πολύ, αλλά μερικές φορές ένα άγγιγμα είναι πιο πάνω από τα λόγια, άλλωστε η άδολη, η ανιδιοτελής αγάπη δεν χρειάζεται λόγια για να φανερωθεί.

Αποφασίσαμε τελικά να τη κάνεις τη επέμβαση. Ή όλα ή τίποτα. Αυτό ήθελες και εσύ δεν άντεχες να είσαι σε αυτή τη κατάσταση. Με τις πιθανότητες εναντίον μας αλλά με την ελπίδα μέσα μας μπήκες το πρωί μιας Δευτέρας για την επέμβασή που αν πήγαινε καλά θα σου χάριζε αλλά είκοσι χρόνια μιας αξιοπρεπούς ζωής και που αν δεν πήγαινε θα σε ξαναβλέπαμε ποτέ. Εγώ όμως πίστευα σε σένα! Είσαι μαχήτρια μαμά, θα τα καταφέρεις! Και τα κατάφερες! Με δυο ανακοπές την ώρα του χειρουργείου, βγήκε ο γιατρός μετά από δύο ώρες που μου φάνηκαν αιώνες να μας πει ότι τα κατάφερες, ταλαιπωρημένη μεν πολύ, αλλά ζωντανή!

¨Μπράβο ρε μάνα ακόμα μια φορά τους διέψευσες όλους! Σ΄ αγαπάω πάρα πολύ¨ !¨ σου είπα όταν σε είδα μετά από λίγο στην εντατική οπού σε είχαν βάλει προληπτικά και έφυγα ήρεμη για το σπίτι.
Το τηλεφώνημα την επόμενη μέρα όπου ένας βλάκας από το νοσοκομείο μου έλεγε ότι ¨λυπάμαι, η μητέρα σας απεβίωσε, ο οργανισμός της ήταν εξασθενημένος και δεν άντεξε την ταλαιπωρία της επέμβασης¨ με έκανε να νιώθω ότι κάποιος μου κάνει μια κακόγουστη πλάκα.

Το ίδιο ένιωσα και στη κηδεία, όταν σε είδα μέσα στο φέρετρο και σου έδωσα ένα τελευταίο φιλί.

Η ζωή μου άδειασε ξαφνικά και μόνο κάποιος που έχει χάσει γονιό μπορεί να καταλάβει τι εννοώ. Σε είχα ακόμα ανάγκη, δεν ήμουν έτοιμη να σε χάσω. Άλλαξαν όλα.

Έπαψα να είμαι παιδί, δε θα ξανακούσω τη φωνή σου, δε θα ξανανιώσω την αγκαλιά σου, δεν θα ξανακούσω τις φωνές σου, τις συμβουλές σου, το γέλιο σου, δε θα ξαναπώ ποτέ ¨μαμά¨.

Αλλά προχωράω, όπως έκανες και εσύ, όπως με έμαθες εσύ και το μόνο που ελπίζω είναι κάποια στιγμή να σε δω στον ύπνο μου για να μπορέσω να πω για άλλη μια φορά ¨σ΄ αγαπάω μαμά μου!¨

Please follow and like us:
Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Comments

comments