Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

από την Αναστασία Δημητροπούλου.

Ένα είναι το σίγουρο σε τούτη τη βραχείας διάρκειας, ζωή: πως για όλους μας έρχεται η ώρα να φύγουμε από κάπου (και πολλές φορές έχουμε ηθελημμένα καθυστερήσει κιόλας), κι ας μην υπάρχει άλλο μέρος για να πάμε. Πεπρωμένο λέγεται αυτή η διαδικασία, κι ίσως κι απότομη διάτρηση των δεδομένων μας, κι ουδείς την αποφεύγει στο τέλος.

 

Με άλλα λόγια, στο πρόγραμμα είναι να χάσουμε από αγάπη την αγάπη, να πολεμήσουμε το φόβο με φόβο, να καταρρίψουμε το μύθο που μας θέλει λογικά όντα, και να βρεθούμε ξένοι ανάμεσα σε ξένους μες σε μια βάρκα, που σημειωτέον κάποιος θα φροντίσει να τη βουλιάξει. Κάποιος που δεν έχει τίποτα να χάσει, κι αποδεικνύει πως μπορεί ο Θεός να έπλασε τον κόσμο, αλλά ο διάβολος είναι αυτός που τον διατηρεί σε λειτουργία.

 

Με αυτόν το συναρπαστικό κόσμο καταπιάνεται στο βιβλίο του, «Επόμενη Στάση», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ίαμβος, ο Δημήτρης Πολίτης. Κι οι πρωταγωνιστές του μέσα από τις προσωπικές τους στραβοτιμονιές, ανακαλύπτουν πως ο μόνος τρόπος για να κατανοήσουμε κάτι, είναι να υποφέρουμε γι’ αυτό. Πως όλοι ζούμε υπό τον ίδιο ουρανό, αλλά δεν έχουμε τον ίδιο ορίζοντα. Πως ο σκοπός της ζωής είναι μια ζωή με σκοπό, και πως είναι αναγκαίο να αντιμετωπίζουμε καθημερινά τα πράγματα σα να είναι η πρώτη αλλά και η τελευταία φορά που τα βλέπουμε. Για ‘κείνους γράφει ο Δημήτρης Πολίτης.

 

Τις ψυχές τους ερμηνεύει γνωρίζοντας πως ο άνθρωπος δεν είναι δημιούργημα των περιστάσεων, αλλά το αντίστροφο και πως ο πιο αξιόπιστος τρόπος για να προβλέψεις τι θα γίνει στο μέλλον, είναι να μελετήσεις τι συμβαίνει στο παρόν. Ο συγγραφέας καταγράφει όσα δεν μας επιτρέπει να δούμε η ρουτίνα, και από κοινού με τον αναγνώστη, καταλήγει στο συμπέρασμα πως πάντα έχουμε μέσα μας όση θρησκεία χρειάζεται για να μισήσουμε κάποιον, μα όχι όση χρειάζεται για να τον αγαπήσουμε, πως το άγνωστο αποξενώνει ανθρώπους που θα μπορούσαν και να ήταν φίλοι, και πως εκεί όπου η πίστη κινεί βουνά, η γνώση και η αποδοχή, είναι εκείνες που τοποθετούν τα συγκεκριμένα βουνά στις σωστές τους θέσεις.

 

Ο Δημήτρης Πολίτης στην «Επόμενη Στάση», ξέρει πως αυτοί που ποτέ δεν κλαίνε, είναι ολόκληρες δεξαμενές γεμάτες δάκρυα, πως το πιο βασικό στοιχείο μιας σχέσης δεν είναι αυτό που λέμε ή κάνουμε, αλλά αυτό που είμαστε, πως ενίοτε οι δυσκολίες μας δεν είναι εμπόδια, αλλά παγιωμένες νοοτροπίες, και πως όπως θα συμπλήρωνε ο Μπουκόφσκι κάπου εδώ, η πραγματική μοναξιά δεν περιορίζεται απαραίτητα στο να είσαι μόνος. Από την άλλη, όσο προχωρά η πλοκή, όσο οι χαρακτήρες γίνονται όλο και πιο οικείοι, συνειδητοποιεί κανείς ότι ο κόσμος είναι ένας καθρέφτης, και δίνει σε καθέναν από εμάς την αντανάκλαση του δικού του προσώπου, και ότι η μοναδική διαφορά μας από τα άγρια ζώα είναι πως εμείς προσευχόμαστε προτού κάνουμε το οποιοδήποτε κακό.

 

Κι όταν όλα τελειώνουν, όταν πια δεν υπάρχει γυρισμός, και η επόμενη στάση είναι ένα πέρασμα για κάπου αλλού, αυτό που μένει είναι ότι υπάρχουν δύο τρόποι ώστε να ζεις την ζωή σου. Ο ένας είναι σαν τίποτα να μην αποτελεί θαύμα, και ο δεύτερος σαν όλα να αποτελούν ένα θαύμα. Εσύ διαλέγεις. Αλλά πριν διαλέξεις, θυμίσου πως η ευτυχία δεν είναι ο σταθμός στον οποίο φτάνεις, αλλά το μέσον και το εισιτήριό σου για να ταξιδεύεις.

Please follow and like us:
Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Comments

comments