Η παρέα φτάνει στο σταθμό του τραίνου.

Νέα παιδιά, από 18, έως 25άρηδες. Όλοι τους φοιτητές..

Ανάμεσα τους και η Λία.

Προορισμός του ταξιδιού, το Βελιγράδι! Η πρωτεύουσα της Γιουγκοσλαβίας..
Βρισκόμαστε στις αρχές τις 10ετίας του 1980 και χιλιάδες νέα παιδιά, σπουδάζουν σε εκπαιδευτικά ιδρύματα ξένων χωρών, παρακάμπτοντας, ή σωστότερα, «χακάροντας» το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα με τις πανελλήνιες εξετάσεις.

Η φράση, «γιατί να ταλαιπωρείται το παιδί με εξετάσεις, ας το στείλουμε έξω», είναι ευρέως διαδεδομένη στα χείλη των ελλήνων γονέων..

Έτσι λοιπόν και η Λία, ακολούθησε την πεπατημένη τόσων και τόσων άλλων νέων παιδιών πριν από αυτή και οδηγήθηκε στο να σπουδάσει στη Γιουγκοσλαβία!
Η Λία, ο Βασίλης, η Γιάννα, η Μαρία, ο Νίκος και πολλοί άλλοι, έχουν γίνει μια μεγάλη παρέα. Το ταξίδι με το τραίνο έως το Βελιγράδι είναι μακρύ και κάπως πρέπει να περάσει η ώρα. Ανάμεσα στα παιδιά, βρίσκονται και ορισμένοι γονείς, οι οποίοι συνοδεύουν τα παιδιά τους, προκειμένου να τα βοηθήσουν να βρουν σπίτια και να τακτοποιηθούν.

Οι έλληνες φοιτητές έχουν άριστη φήμη ως νοικάρηδες, μιας και η ελληνίδα μάνα κομάντο, κάνει «ντου» από καιρό εις καιρό και κάνει το σπίτι του βλασταριού της λαμπίκο!..

Τις τελευταίες μέρες πριν την αναχώρηση, είχαν να κάνουν τις διαδικασίες, που ως γνήσιοι έλληνες, τις άφησαν για τελευταία στιγμή!
Μια ματιά στα χαρτιά τους, για να βεβαιωθούν πως όλα είναι εντάξει..

Θεώρηση στο διαβατήριο από τη Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας και από τη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας!!!

Ναι! Της …. «Μακεδονίας»!

Χιλιάδες, ίσως ακόμα και δεκάδες χιλιάδες, φοιτητές, τα χρόνια πριν από την παρέα της Λίας και τα χρόνια μετά, έπαιρναν θεώρηση στα διαβατήρια τους από τη Δημοκρατία της Μακεδονίας! Μαζί με αυτούς και οι γονείς που τους συνόδευαν, ή που τους επισκέπτονταν που και που..

Μαζί σε όλους τους πάρα πάνω, ας προστεθούν και οι εκατοντάδες χιλιάδες έλληνες που πήγαιναν οδικές εκδρομές στη Γιουγκοσλαβία και λάμβαναν στα διαβατήρια τους τις ίδιες θεωρήσεις! Ανάμεσα σε αυτούς και δεκάδες χιλιάδες, ίσως ακόμα και εκατοντάδες χιλιάδες, έλληνες από τη βόρειο Ελλάδα, που από τη δεκαετία του 1960, επισκέπτονταν το νότο της Γιουγκοσλαβίας, τη λεγόμενη «Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας», για να κάνουν τη βόλτα τους και να παίξουν στα καζίνο της. Όλοι αυτοί, έβλεπαν στα διαβατήρια τους τη σφραγίδα της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας και όταν πέρναγαν τα σύνορα έβλεπαν τις ταμπέλες που τους καλωσόριζαν στη Μακεδονία «Welcome to Macedonia».

Όλοι αυτοί, έβλεπαν! Ήξεραν! Στις παρέες το συζητούσαν! Η ελληνική κοινωνία ΓΝΩΡΙΖΕ!

Γνώριζε πως υπήρχε ένα κράτος στα βόρεια σύνορα της που ΕΠΙΣΗΜΑ ονομάζονταν Μακεδονία..

Ακόμα και στις εμπορικές συναλλαγές οι έλληνες έβλεπαν τα παραστατικά με φαρδύ πλατύ, το όνομα του εν λόγω κράτους!

Αλλά όλοι σιώπησαν. Σχεδόν όλοι..

Κάποιες φωνές διαμαρτυρίας που ακούστηκαν, σιώπησαν μετά από την παρότρυνση των «μεγάλων», για να μη θυμώσει ο Τίτο, ο οποίος έπαιζε σε δύο ταμπλό, Δυτικό και Ανατολικό και να μην τον κάνουν να πάει οριστικά στην αγκαλιά της Σοβιετίας!
Το ίδιο χρονικό διάστημα η Ελλάδα έμπαινε σε ρυθμούς ανάπτυξης και οι έλληνες είδαν το αντεράκι τους να λαδώνει..

«Νταξ μωρέ και τι έγινε που λέγονται Μακεδονία;!» αναρωτιούνταν ο μέσος βολεμένος έλληνας, που στο μεταξύ έβλεπε τα διάφορα πακέτα, τύπου «Μάρσαλ» και «Ντελόρ» να καταφθάνουν στην Ελλάδα. Μια Ελλάδα, που από τη μια χρονιά στην άλλη, μετατρέπονταν από Ψωροκώσταινα, σε μία από τις 25 πλουσιότερες χώρες του κόσμου!

Οι έλληνες απολάμβαναν και έμμεσα καλοδέχονταν αυτή τη δωροδοκία, προκειμένου να κάνουν τα στραβά μάτια σε διάφορα, ανάμεσα στα άλλα και στο κράτος με το όνομα Μακεδονία. Άλλωστε οι έλληνες είναι μάγκες! Αυτοί ξέρουν καλύτερα! Όταν αυτοί έφτιαχναν Παρθενώνες, οι ξένοι τρώγαν βελανίδια (να’ούμε!)..

Έτσι οι έλληνες προσέφεραν απλόχερα στους εαυτούς τους την αυταπάτη του μάγκα, καπάτσου έλληνα, που «τα τρώει» από τους χαζούς ξένους..

Η σύγκριση με τους γερμανούς, οι οποίοι την επομένη του πολέμου και αφού η χώρα τους είχε γίνει ερείπια, στρώθηκαν ξανά στη δουλειά και δούλευαν «οκτώ ώρες για εμάς και δύο για τη Γερμανία», μόνο θλίψη μπορεί να προκαλέσει..

Τι περισσότερο όμως μπορεί να περιμένει κανείς από έναν λαό, που έχει μεγαλώσει με παραμύθια και με τη συλλογική μνήμη, ενός ένδοξου παρελθόντος;! Ενός λαού που τόσο κατώτερος των προγόνων του και του παρελθόντος του έχει σταθεί;!..

Ενός λαού, που επιμένει κουτοπόνηρα, επιλέγοντας παραμυθάκια, τύπου «λεφτά υπάρχουν» και «θα βαράμε τα νταούλια»;

Ένας λαός που έμαθε στο τζαμπατζιλίκι και ξαφνικά διαπιστώνει πως τελικά, υπάρχει λογαριασμός!

«Ώπα ρε φίλε», θα πει ο Σκοπιανός στον Έλληνα. «Τόσες δεκαετίες ερχόσουν στη χώρα μου και με αναγνώριζες ως μακεδόνα! Ακούμπαγες τα φράγκα σου στα μαγαζιά μου και στα καζίνο μου! Πήδαγες τις γυναίκες μου, οι οποίες αυτοαπολαλούνταν μακεδόνισσες. Πως και ξαφνικά, ύστερα από τόσες δεκαετίες θυμήθηκες να μου κάνεις θέμα για το όνομα μου»;..

Το θέμα με τα Σκόπια, είναι όντως το χειρότερο και βαρύτερο εθνικό θέμα! Όχι για τίποτα άλλο, αλλά γιατί δείχνει ολόγυμνη την αποκρουστική αλήθεια του νεοέλληνα! Αυτού του κουτοπόνηρου μαλάκα, που κινείται με κανόνες αρπαχτής, χωρίς να σκέπτεται την επόμενη μέρα και που κατεβαίνει σε διαδηλώσεις «για το όνομα» και κοιτάει το ρολόϊ, να πάει στην ταβέρνα αφού πρώτα έχει κάνει το «Εθνικό του Καθήκον»!!!
Ο τύπος αυτού του ανθρώπου που έχει μάθει να ζει, σχεδόν αποκλειστικά με τα προσχήματα!

Στη διαδήλωση για «το όνομα», με τις σημαίες, ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου και μετά για καφέ, μάσα και σπίτι, στον καναπέ..

Κάναμε το Εθνικό μας Καθήκον!

Μέχρι την επόμενη φορά που θα πάμε να ψηφίσουμε, επιλέγοντας αυτόν που θα μας πει το βολικότερο παραμυθάκι!..

Please follow and like us:

Comments

comments