Κυριακάτικη βόλτα στο Κέντρο της Αθήνας..

Ένα Κέντρο, το οποίο, ενώ τις καθημερινές σφύζει από ζωή και κατακλύζεται από θόρυβο την Κυριακή μοιάζει εγκαταλελειμμένο. Σαν σε ταινία μεταποκαλυπτική, που περιμένεις να ξεχυθούν τα ζόμπι από τα στενά και να σε πάρουν στο κυνήγι..

Μόνο η Πλατεία Ομονοίας έχει ζωή. Σχεδόν 100% μετανάστες, οι οποίοι βρίσκουν ευκαιρία την Κυριακή να κάνουν τη βόλτα τους στο Κέντρο της πόλης, ίσως επειδή η Κυριακή είναι η μέρα που παίρνουν το ρεπό τους..

Άνθρωποι από όλες τις φυλές του κόσμου και σε όλες τις αποχρώσεις!

Επίσης, άνθρωποι σε όλη την έκταση του ηθικού φάσματος…

Ο έντιμος μεροκαματιάρης, που απολαμβάνει την έξοδο του και την συναναστροφή με ομοεθνείς φίλους του, δίπλα στον παράνομα και παράτυπα εβρισκόμενο στη χώρα αλλοδαπό, που το βλέμμα του ανιχνεύει τους περαστικούς, προκειμένου να βρει την ευκαιρία να διαπράξει ένα ακόμα, μικρό ή μεγάλο, έγκλημα..

Αυτοί, οι δεύτεροι, είναι που κάνουν όλη τη «ζημιά» και έχουν προκαλέσει τον φόβο, την καχυποψία και σε πολλές περιπτώσεις, την έχθρα των ελλήνων πολιτών προς τους πάσης φύσεως αλλοδαπούς.

Η Ομόνοια είναι, για άλλη μία Κυριακή, γεμάτη από κόσμο. Ξένο κόσμο..

Κάθοδος από τις κυλιόμενες σκάλες, στον ΗΣΑΠ της Ομόνοιας για το τρένο. Στα βαγόνια, οι επιβάτες στο ίδιο φάσμα με τον κόσμο της πλατείας..

..μία μύγα!
Μία μύγα μέσα στο γάλα!

Το βαγόνι είναι ασφυκτικά γεμάτο από κόσμο 99% αλλοδαπούς. Η ώρα πέρασε και έχουν πάρει το δρόμο της επιστροφής προς τα σπίτια τους..

Ανάμεσα όμως στη γενικότερη «παρακμιακή» εικόνα, ένα ζευγάρι είναι που ξεχωρίζει σαν τη μύγα μέσα στο γάλα!..

Τρεις με τέσσερις σταθμούς, μετά την Ομόνοια και οι περισσότεροι αλλοδαποί έχουν κατέβει στις στάσεις. Το βαγόνι έχει πλέον, λίγο κόσμο. Το ζευγάρι όμως αυτό, ακόμα ξεχωρίζει!

Μέχρι που γίνεται αντιληπτό τι είναι αυτό που τους κάνει να ξεχωρίζουν. Όχι!

Δε φταίνε οι αλλοδαποί με τη «μη ποιοτική» τους εμφάνιση. Τώρα στο βαγόνι είμαστε, σχεδόν μόνο έλληνες και πάλι αυτό το ζευγάρι φαίνεται παράτερο!

Τους παρατηρώ…

Γύρω στα 65 – 70, καλοστεκούμενοι, καλοντυμένοι και με αριστοκρατικό «αέρα». Όχι εκείνο το επιτηδευμένο ύφος, των δήθεν, που απλά ντύθηκαν καλά, αλλά εκείνο τον αέρα που βγαίνει, έστω και αν φόραγαν κουρέλια..

Περιποιημένοι και κρατώντας πακέτα με δώρα στα χέρια, ήταν φανερό πως πήγαιναν επίσκεψη.

Τους κοιτάω. Όσο διακριτικότερα γίνεται, προκειμένου να μη γίνω ενοχλητικός. Κάθονται μαζί, σε διπλανά καθίσματα. Απομονώνω το «κάδρο» τους, βγάζοντας εκτός εικόνας τον παρακμιάκο, απεριποίητο, καλωδιωμένο και απομονωμένο στα έξυπνα κινητά του, περίγυρο..

Αυτό είναι! Ταξίδι στο χρόνο!
Αυτό το ζευγάρι είναι από άλλη εποχή! Από εκείνη την εποχή που το να βάλει ο σύζυγος το κοστούμι του και η γυναίκα του το ταγιέρ της, τα καλογυαλισμένα παπούτσια τους και να πάνε στον προορισμό τους με τον «Ηλεκτρικό», ήταν μία λογική λύση. Λογικότερη από το να πήγαιναν με το αμάξι. Από εκείνη την αποχή που μπαίναμε στα τρένα, χωρίς πρωτίστως να έχουμε ξεδιπλώσει όλες τις περιφερειακές μας αισθήσεις, από φόβο μη μας την πέσουν..

Μία εποχή που την Κυριακή στο τρένο, έβλεπες κατά κύριο λόγο καλοντυμένους ανθρώπους, οικογένειες ολόκληρες, που πήγαιναν σε Κυριακάτικα τραπέζια.

Μία εποχή που η Κυριακή ήταν και για τους έλληνες μία ξεχωριστή ημέρα. Η μέρα που βάζαμε τα «καλά μας». Τα «Κυριακάτικα», όπως τα έλεγαν..

Λίγες στάσεις μετά, το ζευγάρι κατέβηκε. Το φώς με το οποίο φώτισαν το βαγόνι, έφυγε μαζί τους.

Επιστροφή στο σήμερα..

Please follow and like us:

Comments

comments