Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

από την Μάρθα Πατλάκουτζα.

 

Κάπου, κάποτε ζούσε μια ψυχή.

Όπως όλες οι ψυχές είχε όνειρα, ελπίδες, φιλοδοξίες μα κυρίως πείσμα και πίστη πως θα νικούσε κάθε δαίμονα που θα της έκοβε την πορεία. Έτσι, στην αρχή διστακτικά κι έπειτα με μεγαλύτερο θάρρος πήρε τις λέξεις και τις έκαμε φτερά.

Μάταια, μια φωνούλα μέσα της διαμαρτυρόταν. Ικέτευε την ψυχή για τη γνωριμία της με τον κύριο λάθος.

Αλλά η ψυχή, θέλεις από φιλαρέσκεια, θέλεις από ανάγκη, προτίμησε να κλείσει τ’ αυτιά στη δική της φωνή κι άκουσε τις λέξεις των άλλων.

Η ψυχή άνοιξε τα φτερά της και πετούσε όλο και πιο ψηλά. Όλα ήταν πανέμορφα στο δικό της ροζ συννεφάκι. Και συνέχισε να ταξιδεύει.

Δεν πρόσεξε πως είχε αποκτήσει μια φανατική ακόλουθο. Τη δεσποινίδα ζήλια. Ξέρεις, εκείνη που το παίζει φίλη, αλλά σου ανοίγει τον λάκκο κρατώντας τα προσχήματα κι ένα αστραφτερό χαμόγελο υποκρισίας.

Κι έτσι από εκεί το είχε, από την άλλη το είχε χειρίστηκε το όνειρο της ψυχής.

Τα φτερά της, οι λέξεις των άλλων ξεχάστηκαν κι απέμεινε μόνη να βουτά στο κενό.

Μια απέραντη βουτιά στους δαίμονες που χάρηκαν γιατί είχαν την ευκαιρία να την κάνουν δική τους.

Άραγε θα τα κατάφερναν;

Στο παραμύθι της ζωής δεν είχε γραφτεί ακόμα η λέξη τέλος.

 

Υ.Γ.

Η ψυχή έχει ψυχή.

Η ζήλεια τι έχει;

Please follow and like us:
Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Comments

comments