@επιμέλεια Άννα Μουσογιάννη

Ο Χρήστος Λιακόπουλος με τη δυνατή γραφή του και την ανυπέρβλητη ερμηνεία του μας μεταφέρει πίσω στο χρόνο και μας φέρνει αντιμέτωπους με μια εξομολόγηση που πυρπολεί το μέσα μας και προκαλεί την όποια ευαισθησία μας να σουλατσάρει στη σκηνή αρπάζοντας ό,τι πιο όμορφο βρει και να επιστρέψει σε εμάς λίγο μετά το κλείσιμο της αυλαίας. Την Κυριακή 3 Μαρτίου βρέθηκα και εγώ ανάμεσα στο κοινό να παρακολουθώ με κομμένη την ανάσα την εξομολόγηση ενός αυτοκράτορα και να βιώσω το μεγαλείο μιας δυνατής ψυχής που δε διστάζει να ξεγυμνωθεί.

Ο Χρήστος Λιακόπουλος μας παρουσιάζει τον Αυτοκράτορα Αδριανό ως έναν άνθρωπο με αδυναμίες, πάθη, λάθη. Μια απόδειξη ότι ο άνθρωπος πέρα από τους τίτλους του ταλανίζεται από τις ίδιες φοβίες. Έχει τις ίδιες αδυναμίες.Μας εξομολογείται τους φόβους του χωρίς να απομυθοποιεί το μεγαλείο του Αδριανού αλλά προσδίδοντας του περισσότερο κύρος καθώς το μεγαλείο σε έναν άνθρωπο είναι να παραδέχεται και να αποδέχεται. Εξάλλου η δύναμη κρύβει μέσα τη λέξη αδυναμία. Και ενώ ο Χρήστος Λιακόπουλος μας συγκλονίζει με τη δυνατή ερμηνεία του και την απαράμιλλη πένα του μας εντυπωσιάζει με την ιδιότητα του ως σκηνοθέτης καθώς, μαζί με την Αναστασία Μαρκουτσά, ακολουθώντας το μινιμιμαλιστικό τρόπο σκέψης που συνοψίζεται στη φράση less is more απογυμνώνει το σκηνικό από ο,τι περιττό και εστιάζει στην ουσία : στην ψυχή και το συναίσθημα. Το μουσικό χαλί με τις εύστοχες μουσικές επιλογές πλαισιώνει το σκηνικό προσδίδοντας μεγαλύτερη ένταση στην ερμηνεία του ηθοποιού.

Ο συγκλονιστικός μονόλογος έχει να κάνει με την ταραχώδη ζωή του Αυτοκράτορα Αδριανού, ο τρίτος από τους πέντε καλούς αυτοκράτορες, ο οποίος ήταν γνωστός ως φιλέλληνας και λάτρης του αρχαίου ελληνικού πνεύματος. Μέσα από ένα γαϊτανάκι ιστορικών και φανταστικών γεγονότων ο Αδριανός ζωντανεύει στη σκηνή του θεάτρου Αλκμήνη κάθε Κυριακή στις 21:00 με σκοπό να μας καθηλώσει επιτυγχάνοντας να μας περάσει το μήνυμα ότι όλοι οι άνθρωποι πέρα από κάθε τίτλο έχουμε τις ίδιες αδυναμίες, φοβίες και ανάγκες. Τέτοια εμβληματική μορφή δεν αποκαθηλώνεται μετά από τέτοια εξομολόγηση αλλά εξυψώνεται δημιουργώντας δέος στους θεατές.

Η κλιμακωτή ερμηνεία καθώς και οι ψυχολογικές διακυμάνσεις μας δημιουργούν αίσθηση αρχαίας τραγωδίας καθώς με τη λυρικότητα και την υπερβολή στην εκδήλωση και έκφραση των συναισθημάτων και σκέψεων μας οδηγεί στην κορύφωση για να έλθει στο τέλος η κάθαρση.

Για να ολοκληρώσω και την εικόνα του θεατρικού παρακάτω θα βρείτε τη συνέντευξη από τον Χρήστο Λιακόπουλο. Το επόμενο βήμα είναι να πάτε να το παρακολουθήσετε.

Τι ενέπνευσε το Χρήστο Λιακόπουλο για να γράψει αυτό το συγκλονιστικό μονόλογο;

Πριν από λίγα χρόνια με προσκάλεσε ο διευθυντής του Νομισματικού και Επιγραφικού Μουσείου να διαβάσω αποσπάσματα από το ποίημα του Φερνάντο Φ. Πεσσόα, Αντίνοος, και από ένα άλλο μικρό αφήγημα που και τα δύο αφορούσαν στη σχέση του Αυτοκράτορα με τον συγκεκριμένο Έλληνα της Μικράς Ασίας, με αφορμή την έκθεση κάποιων Ρωμαϊκών νομισμάτων της εποχής του Αδριανού. Το όλον γεγονός ενθουσίασε και το κοινό και εμένα και στο τέλος αρκετοί από τους παρευρισκόμενους με πλησίασαν και με ρώτησαν αν είχα διαβάσει περισσότερα για τη ζωή και την προσωπικότητα του Αδριανού. Τους απάντησα πώς όχι, και με προέτρεψαν να το κάνω. Όταν μελέτησα γι΄αυτόν συναρπάστηκα πολύ. Ένιωσα πως είχαμε κοινό τρόπο θέασης του κόσμου και της εκπαίδευσης που πρέπει κανείς να έχει για να πορεύεται επωφελώς σε αυτόν, κι αποφάσισα να γράψω τον συγκεκριμένο μονόλογο βάζοντας τον ήρωά μου να πει πράγματα που θα ήθελα να πω εγώ ο ίδιος στους συνανθρώπους μου.

Αν τολμήσουμε να προβούμε σε μια σύγκριση συναισθημάτων: Αυτά που γεννήθηκαν στο θεατρικό συγγραφέα και σε εκείνα που γεννήθηκαν στον ηθοποιό. Ποια ήταν πιο έντονα;

Ο συγγραφέας δημιουργεί στο χαρτί και ο ηθοποιός αναπαριστά επί σκηνής αυτά που πρωτογενώς δημιούργησε ο συγγραφέας. Επειδή στην συγκεκριμένη περίπτωση έτυχε να είμαι εγώ και ο ένας και ο άλλος, η συγκίνηση που εισέπραξα είτε στη μία θέση είτε στην άλλη ήταν εξίσου έντονη, μαγευτική και οδηγούσε σε ψυχική ανάταση. Τώρα πια βέβαια αυτή τη μεγάλη τύχη έχει μόνο ο ηθοποιός.

Ποιος είναι ο βαθμός δυσκολίας ή ωριμότητας για έναν άνδρα με επιρροή (ή μη) να ξεγυμνώσει τα συναισθήματα του και να δείξει τις αδυναμίες του;

Για να μπορέσει οποιοσδήποτε άνθρωπος να εκφράσει ανοιχτά τα συναισθήματα και τις αδυναμίες του σε κάποιον εξαρτάται από δύο παράγοντες. Ο πρώτος είναι πόσο ασφαλής νιώθει ο ίδιος με τον εαυτό του και ο δεύτερος είναι ποιον έχει απέναντί του. Όσο μεγαλύτερη είναι η αυτοεκτίμηση και η αυτοπεποίθηση που έχει, δηλαδή πόσο υψηλός είναι ο βαθμός της ασφάλειας που νιώθει, τόσο λιγότερο έχει σημασία ποιον έχει απέναντί του. Δηλαδή μπορεί να ανοιχτεί σε κάθε άνθρωπο χωρίς να έχει σχέση αν αυτός του δημιουργεί κλίμα εμπιστοσύνης ή όχι.

Πόσο εφικτό είναι στην καθημερινή ζωή για έναν άνθρωπο να αποδεχθεί την αδύναμη πλευρά του; Τελικά η δύναμη κρύβεται στις αδυναμίες;

Νομίζω ότι η δύναμη κάθε ανθρώπου είναι να βρει ποιος είναι πραγματικά ο εαυτός του, να τον κοιτάξει κατάματα βλέποντας δυνάμεις και αδυναμίες και να τον αποδεχτεί στην ολότητά του, προσπαθώντας κατά τη διάρκεια της ζωής του να βελτιώνει όσο περισσότερο μπορεί όσες περισσότερες από τις αδυναμίες του γίνεται. Αυτή η πορεία δεν είναι εύκολη, απαιτεί συνέπεια και συνέχεια, υπομονή κι επιμονή. Άλλες φορές λοιπόν θα τα καταφέρνει περισσότερο να αποδέχεται τον εαυτό του ως σύνολο άρα και την αδύναμη πλευρά του και άλλες πάλι λιγότερο. Σ’ όλη αυτή την προσπάθεια, σημασία δεν έχει πόσες φορές θα πέσει κανείς αλλά να σηκώνεται και να συνεχίζει.

Ποιες είναι οι αντιδράσεις του κόσμου που έχουν παρακολουθήσει την παράσταση;

Από ό,τι έχω δει μέχρι τώρα τους αγγίζει πολύ η παράσταση. Μέσω του συγκεκριμένου μαγευτικού ταξιδιού στη Ρώμη, στις κτήσεις της, αλλά κυρίως, στο μυαλό, την καρδιά και την ψυχή αυτού του Αυτοκράτορα-ανθρώπου οδηγούνται στην ψυχική ανάταση και κάποιοι, ίσως και στην έκσταση.

Στην ασκητική ο Καζαντζάκης είχε γράψει: «Δεν ελπίζω τίποτα δε φοβάμαι τίποτα είμαι ελεύθερος». Όταν η αυλαία κλείνει έπειτα από πλήρης αποδοχή των αδυναμιών μας έρχεται η εξιλέωση. Ισχύει για τον Αυτοκράτορα Αδριανό;

Πιστεύω κι εγώ πραγματικά πως όσο περισσότερο ελαχιστοποιούμε τους φόβους μας, αποδεχόμαστε τις αδυναμίες μας, βελτιώνουμε τον εαυτό μας και είμαστε ευέλικτοι στο να προσανατολίζουμε τις ελπίδες μας σε νέο προορισμό κάθε φορά, εάν ο προηγούμενος δεν έχει ευοδωθεί, τόσο περισσότερο ελεύθεροι και κατ’ επέκτασιν ευτυχισμένοι θα είμαστε.

Ποια είναι η αγαπημένη σου φράση, αυτή που νιώθεις πως σε χαρακτηρίζει από το έργο;

Είναι πολλές. Αυτή όμως που με χαρακτηρίζει και θα ήθελα να ευχηθώ σε όλους είναι η εξής: «Μην εγκαταλείπεις ποτέ Αδριανέ… Οι δυσκολίες και τα εμπόδια έρχονται για να μας δυναμώσουν!»

-Υπάρχουν ομοιότητες  στο χαρακτήρα μεταξύ του Αυτοκράτορα Αδριανού και του Χρήστου Λιακόπουλου;

Ναι, βέβαια. Εξ’ αρχής, μελετώντας για τον Αδριανό, είχα αυτήν την αίσθηση. Κατά τη διάρκεια της συγγραφής του μονολόγου έβαλα ακόμα περισσότερο μέσα τον εαυτό μου οπότε οι ομοιότητες αυτές έγιναν περισσότερες.

Κλείνοντας και αφού σε ευχαριστήσω για το χρόνο σου για ποιο λόγο θεωρείς ότι πρέπει κάποιος να έλθει να παρακολουθήσει την παράσταση; Τι ευχή θα έδινες σε όλους εμάς εφάμιλλη του έργου;

Κατ’ αρχάς, το έργο είναι πολύ επίκαιρο. Η κατάσταση που βιώνουμε σήμερα στην πατρίδα μας, οι συνθήκες που αντιμετωπίζουμε δηλαδή, είναι ίδιες με εκείνες που αντιμετώπιζε η Ελλάδα και τότε. Ο Αδριανός θαύμαζε τους Έλληνες που παρ’ όλη τη φτώχεια και τις καταστροφές που είχαν υποστεί από τους Ρωμαίους εξακολουθούσαν να ζουν με θάρρος και σοφία. Τα μέτρα που πήρε ο ίδιος όταν ανέλαβε το θρόνο είναι αυτά που θα ανακούφιζαν πολύ και σήμερα την κατάσταση που ζούμε. Τέλος, η παράσταση είναι μία μαθητεία ζωής· μέσα από συμβάντα, καταστάσεις και γεγονότα φωτίζονται οι πραγματικές αξίες που βοηθούν τους ανθρώπους να ζήσουν μία ευτυχισμένη και πλήρη ζωή.

Please follow and like us:

Comments

comments