Της Λόρελ Φερντ Γουότ (εκδόσεις Floral Books)

Από την Λίλιαν Σίμου

Πρόσφατα διάβασα αυτό το αυτοβιογραφικό διήγημα, που με άγγιξε βαθιά με την καταγραφή των συναισθημάτων, όπου τα μεγέθη είναι θέμα προσέγγισης και οπτικής και το δίδαγμα που αφήνει, γλυκαίνει την καρδιά που βιώνει τον πιο βαθύ πόνο, αυτόν της απώλειας…

Η Λόρεν είναι μία νεαρή κοπέλα που δέχεται ένα δώρο από την μητέρα της, ένα μικρό σκύλο… Τι πιο συγκινητικό, θα σκεφθείτε… Κι όμως, στην περίπτωση αυτή, το μικρό κουτάβι, έχει το βάρος σχεδόν ενός ενήλικου σκύλου. Και στην ενηλικίωσή του φθάνει τα 70 κιλά, καθώς πρόκειται για ένα μαστίφ!

Και η νεαρή Λόρεν, προσπαθώντας να αυτονομηθεί από την οικογένειά της και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, αναλαμβάνει με αγάπη και προσπαθεί να προσαρμοστεί και να αναλάβει τις ευθύνες της απέναντι στη Ζιζέλ και στην ίδια της τη ζωή. Τελειώνοντας τις σπουδές της, φεύγει για πρώτη φορά μακριά από όλους και μετακομίζει στην Νέα Υόρκη.  

Πόσο εύκολη όμως μπορεί να είναι η ζωή μίας νεαρής κοπέλας, που ζει σε ένα μικροσκοπικό διαμέρισμα, σε μία μεγάλη πόλη, με έναν υπερμεγέθη σκύλο;

Η Ζιζέλ γίνεται η γέφυρα που την συνδέει με την οικογένεια και το πέρασμα στον κόσμο των ενηλίκων. Η ιδιαίτερη σχέση της με τον πελώριο σκύλο, είναι μία σχέση που χτίζεται με αγάπη, προσφορά, χιούμορ, αγωνία, ανιδιοτέλεια… Η πρόκληση στην μεγαλούπολη την αλλάζει, της διαμορφώνει τον χαρακτήρα, της προσφέρει εμπειρίες. Χρωματισμοί συναισθημάτων, την κάνουν να νιώθει πως η ζωή κυλά με ενδιαφέρον, οι αγωνίες της καθημερινότητας, αντιμετωπίζονται με ευέλικτο τρόπο.

Κι εκεί που φαίνεται πως έχει οργανώσει τη ζωή της… τα πράγματα που είχε βάλει σε σειρά, ανατρέπονται!

Η αγαπημένη της Ζιζέλ παρουσιάζει ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, μη αναστρέψιμο. Συνειδητοποιεί πως ο χρόνος είναι λίγος και προσπαθεί να προσαρμόσει πλέον την ζωή της, στο να τον αξιοποιήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τον χρόνο που τους απομένει.

Το πρώτο σοκ της αναμενόμενης απώλειας μοιάζει σύμφωνα με την Λόρα «με έναν ωκεανό παγωμένο και απειλητικό». Θυμώνει με τους γιατρούς που δεν βρίσκουν λύση, νιώθει ενοχές που έλειπε όταν παρουσίασε τα πρώτα συμπτώματα, κάνει την αυτοκριτική της σχετικά με το αν έκανε κάποιο λάθος και η υγεία της Ζιζέλ επιδεινώθηκε. Λυπάται που δεν θα μπορούν να τρέχουν πλέον μαζί. Μαθαίνει όμως σταδιακά να είναι στωική, όπως η μικρή της φίλη, με το πρόβλημα.

Κάνει μία λίστα επιθυμιών για τη Ζιζέλ… Θέλει να προλάβει να της προσφέρει τις περισσότερες δυνατές χαρές.

Μαθαίνει να αντιμετωπίζει την αναμενόμενη απώλεια, με εναλλαγές συναισθημάτων, φθάνοντας από τον βαθύ πόνο στο σθένος. Συνειδητοποιεί πως οι αγαπημένοι μας ενδέχεται να φύγουν από τη ζωή μας και πως μετράει κάθε στιγμή πλάι τους, για όσο τους έχουμε κοντά μας.

Τα μεγέθη αλλάζουν, τα συναισθήματα διευρύνονται και βαθαίνουν…

Σ αυτό το αυτοβιογραφικό διήγημα, η Λόρεν, μετέπειτα δημοσιογράφος και συγγραφέας, καταθέτει τα αποτυπώματα ψυχής της συγκεκριμένης περιόδου της ζωής της. Και μέσα από την ευαίσθητη ματιά της, περιγράφει γλαφυρά την ομορφιά της κάθε στιγμής με τους αγαπημένους μας. Την προσφορά, την αφοσίωση, την συντροφικότητα.

Αυτό το δροσερό και γεμάτο συναισθήματα διήγημα, μας αφήνει την γεύση της ζωής που πρέπει να απολαμβάνουμε, θαυμάζοντας την ομορφιά της στιγμής, τις στάλες δροσιάς της καθημερινότητας, και να τα μοιραζόμαστε με όσους αγαπάμε και μας συντροφεύουν στις δύσκολες και στις ευχάριστες μέρες μας, να αντιμετωπίζουμε την κάθε μέρα μαζί τους σαν να είναι μία νέα αρχή…

Είναι πολύτιμοι, μοναδικοί και ξεχωριστοί.

 Ας μην ξεχνάμε να τους το υπογραμμίζουμε!

Η αγγλική έκδοση του βιβλίου με την αυθεντική φωτογραφία της Ζιζέλ

Η Lauren Fern Watt γεννήθηκε το 1989 στο Ντάλας του Τέξας και μεγάλωσε στα προάστια του Νάσβιλ, στο Τενεσί. Η συγγραφή, η δημοσιογραφία και τα σκυλιά είναι οι τρεις αγαπημένες της ασχολίες. Το πρώτο της βιβλίο, “Ζιζέλ, η ζωή μου με έναν πελώριο σκύλο”, έχει μεταφραστεί σε δεκαπέντε γλώσσες και σύντομα θα μεταφερθεί στον κινηματογράφο

ΥΓ από πλευράς μου, το διήγημα αυτό, αφιερώνεται στην δική μου αγαπημένη Ζιζέλ, που έφυγε πριν από κάποιους μήνες προς τον Παράδεισο, με μόνη διαφορά πως ήταν ακριβώς το αντίθετο σε φυσικό μέγεθος, πολύ μικροσκοπική… Το βίωμα της απώλειας και του πολύτιμου χρόνου με όποιον αγαπάμε και μας αγαπά, με άγγιξε απόλυτα…

Please follow and like us:

Comments

comments