Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

από την Άρια Σωκράτους.

Αν υπήρχε κάτι το οποίο σιχαινόμουν περισσότερο στους ανθρώπους, αυτό ήταν η επαναλαμβανόμενη και αυθάδικη ασυνέπεια τους. Άπειρες φορές είχα αρνηθεί κατηγορηματικά να συνεργαστώ με συγγραφείς που είχαν ιδιοφυή γραφή και ασυνεπή συμπεριφορά. Η αυθάδεια και η ασυνέπεια ήταν κόκκινο πανί για μένα. Το ίδιο συνέβαινε με την αλαζονεία που δυστυχώς στο συνάφι μας τα συναντά κάποιος σε πληθώρα. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί κάποιος άνθρωπος, ο οποίος έχει επιλέξει να βρίσκεται για ώρες ατελείωτες απομονωμένος σε ένα δωμάτιο σκυμμένος πάνω από ένα υπολογιστή και πλάθει φανταστικούς κόσμους επειδή είναι η μοναδική διέξοδος στην αδιέξοδη πραγματικότητα του, να συμπεριφέρεται σαν σταρ του Χόλυγουντ στην πρώτη γραμμή. Να έχει μόνιμα αποτυπωμένη στο πρόσωπό του μια μπλαζέ, μονίμως ξινή έκφραση που έχουν όλοι οι αναρριχώμενοι που σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια δεν φτάνουν ποτέ στην κορυφή.

Όπως είχα διαβάσει κάποτε σε ένα βιβλίο που τώρα μου διαφεύγει ο τίτλος του, δύο πράγματα μας συμβαίνουν σχεδόν πάντοτε: αυτά που επιθυμούμε πολύ και αυτά που απεχθανόμαστε πολύ. Δυστυχώς στη δική μου ζωή επαναλαμβανόταν διαρκώς το δευτερο, με συχνότητα που με ανησυχούσε ιδιαίτερα.

Σχεδόν πάντα αναγκαζόμουν να συνεργαστώ και να αναλάβω ανθρώπους, που στην προσωπική μου ζωή δεν θα έλεγα ούτε καλημέρα. Ο νόμος του Μέρφυ φαίνεται πως έτρεφε τρομερά μεγάλη αδυναμία στο πρόσωπό μου επειδή οι περισσότεροι συγγραφείς, τους οποίους καλούμουν να εκτοξεύσω επαγγελματικά στην κορυφή της συγγραφικής βαθμίδας, ήταν συνήθως άνθρωποι που θα χαστούκιζα πολύ ευχαρίστως. Εύλογα θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος για ποιό λόγο δεν παραμέριζα τις προσωπικές μου προτιμήσεις μπροστά στις επαγγελματικές μου επιδιώξεις. Η απάντηση ήταν απλή. Είμαι φτιαγμένη από ένα περίεργο κράμα ειλικρίνειας, ευθύτητας και ωμού κυνισμού. Δεν είμαι καλή ηθοποιός, αντιθέτως είμαι κάκιστη. Αδυνατώ να υπηρετήσω τις εμετικές δημόσιες σχέσεις του συναφιού μας. Γιατί κάνω αυτή τη δουλειά; Επειδή παρόλο τον ωμό κυνισμό μου, λατρεύω τη λογοτεχνία και αν υπάρχει ένας κόσμος, ο οποίος πιστεύω ακράδαντα πως υπερνικά την πραγματικότητα και κυριαρχεί σε αυτήν, αυτός είναι ο κόσμος της μυθοπλασίας και του φαντασιακού. Σε αυτό τον κόσμο χρωστάω την ψυχική μου επιβίωση, την διάπλαση του χαρακτήρα μου, όλα όσα έχω πετύχει στη ζωή μου και το γεγονός πως δεν κατέληξα να περιφέρομαι σαν μια ζωντανή νεκρή μετά το άδοξο τέλος της μητέρας μου. Ήμουν ψυχή τε και σώματι δοσμένη στη λογοτεχνία και στην διάδοση της και γι’αυτό το λόγο αρνούμουν πεισματικά να δεχτώ πως ένας προπέτης, αλαζονικός άνθρωπος θα μπορούσε να γράφει καλή λογοτεχνία. Θα μπορούσε να γράφει κάκιστη μέχρι μέτρια λογοτεχνία, η οποία με την κατάλληλη προώθηση, προβολή και σωστό μάρκετινγκ να εκτοξευτεί και να είναι για βδομάδες στην λίστα με τα καλύτερα δέκα βιβλία της New York Times. Είχα γνωρίσει αρκετούς από αυτούς που με μια επιεικώς μέτρια γραφή και ακονισμένο έξυπνο χιούμορ σε ορισμένα σημεία απολάμβαναν ευμάρεια και δόξα. Όμως, δεν υπήρχε καμία εγγύηση πως η ίδια επιτυχία θα συνεχιζόταν και τον επόμενο χρόνο επειδή η μετριότητα είναι αδύνατο να επικρατεί πάντοτε. Κάποια στιγμή είναι καταδικασμένη να αναδυθεί στην επιφάνεια και να τεθεί στην αδέκαστη κρίση του σατανικά έξυπνου αναγνώστη.

«Κυρία Άλλει, συγγνώμη αλλά για σήμερα δεν ήταν το ραντεβού; Στις τρεις το μεσημέρι μου είχε πει στο τηλέφωνο η γραμματέας σας.»

Η φωνή που αντήχησε σαν κακόηχο ξυπνητήρι στα αυτιά μου και με έβγαλε βίαια από τις σουρεαλιστικές μου σκέψεις. Μπροστά μου είχα τον Τζέημς Γουέηπερ να με κοιτάει απορημένος με ένα αμήχανο χαμόγελο.

«Με συγχωρείτε αλλά κάτι σκεφτόμουνα. Παρακαλώ καθήστε», του είπα δαγκώνοντας με απελπισία το κάτω μου χείλος. Το σύνδρομο της αποσπασμένης προσοχής που με καταλάμβανε συχνά πυκνά τώρα τελευταία, άρχισε να γίνεται τρομερά ενοχλητικό. Το ανησυχητικό σημάδι όμως ήταν πως άρχισε να εξαπλώνεται και στη δουλειά μου.

Με κοίταξε με ένα ελαφρύ μειδίαμα, αβέβαιος αν έπρεπε να καθήσει ή να το βάλει στα πόδια και να αρχίσει να τρέχει.

«Οφείλω να ομολογήσω πως βρήκα εξαιρετικό το καινούριο σας μυθιστόρημα με τίτλο «Foggy Days». Είναι ιδιαίτερα πρωτότυπο, με πολύ κοφτερό χιούμορ το όποίο δένει απίστευτα με τον λυρικό ρεαλισμό σε συνδυασμό με το μεταφυσικό στοιχείο που διέπει ολόκληρο το βιβλίο. Αυτός ήταν επίσης και ο βασικός λόγος που αποφάσισα να συνεργαστώ μαζί σας. Θα συζητήσουμε τους όρους του συμβολαίου σας μαζί και θέλω να σας ξεκαθαρίσω από την αρχή πως τους ακολουθώ πάντοτε με σχολαστική ευλάβεια και το ίδιο θα επιθυμούσα να κάνετε κι εσείς.»

Γνώριζα καλά πως ακουγόμουν σαν στριφνή γεροντοκόρη διευθύντρια σε λύκειο θηλέων αλλά μου ήταν αδύνατο να κρύψω επιμελώς αυτή την πλευρά μου στον επαγγελματικό τομέα. Με καταλάμβανε πάντοτε το άγχος πως δεν γινόμουν αρκετά σαφής με αποτέλεσμα στην πορεία η ενδεχόμενη συνεργασία να έπαιρνε την κατιούσα.

Τα καστανά διεισδυτικά του μάτια κάρφωσαν με αυθάδεια τα δικά μου. Για μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου με κοιτούσε αμίλητος δίνοντας μου την εντύπωση πως προσπαθούσε να κάνει διάρρηξη στο μυαλό μου. Η κίνησή του αυτή μου έδωσε την ευκαιρία να τον παρατηρήσω πιο αναλυτικά. Ήταν πολύ ωραίος άντρας, αναμφισβήτητα. Ψηλός, ευθυτενής, με εμφανώς γυμνασμένο σώμα κι ένα πρόσωπο απροσδιορίστου ηλικίας. Όμως, κάτι απροσδιόριστο με προειδοποιούσε να κρατήσω αποστάσεις ασφαλείας. Οι συγγραφείς και ιδιαίτερα οι άντρες είναι τα πιο μυστήρια όντα του πλανήτη. Ευειδείς, διανοούμενοι, μυστηριώδεις, αλαζονικοί και νάρκισσοι. Ασκούν μια ακαταμάχητη γοητεία στην οποία μόλις υποκύψει μια γυναίκα, υπογράφει αυτομάτως το συμβόλαιο της αποδόμησης της αξιοπρέπειάς της. Οι τύποι αυτοί στην συντριπτική τους πλειοψηφία, μπορούν να ερωτευτούν μόνο την προβολή του εαυτού τους σε ο,τιδήποτε αντικατοπτρίζει στα μάτια τους τον εαυτό τους, είτε αυτό ήταν μια χάρτινη ηρωίδα είτε μια ιδέα είτε μια θεωρία. Ο ορισμός της γυναίκας ως σάρκα και ψυχή αποτελεί μόνο μια  ιδεοληπτική ικανοποίηση  της καταραμένης εγωπάθειάς τους. Η γυναίκα είναι αθεράπευτα ερωτευμένη με την αφηρημένη  ιδέα που ο συγγραφέας εκπροσωπεί, το  αβυσσαλέο μυστήριο που  εκπέμπει και την ακαταμάχητη γοητεία που διαπνέει τη γραφή του. Όταν οι ατυχείς συγκυρίες την αναγκάζουν να τον γνωρίσει στην καθημερινότητα του, η απογοήτευση είναι το λιγότερο που θα μπορούσε να της συμβεί. Τότε διαπιστώνει με τρόμο ότι το είδωλο του αθεράπευτου έρωτα της είναι απλώς ένα γύψινο άγαλμα πασπαλισμένο από χρυσόσκονη, έτοιμο να πέσει από το βάθρο του και να θρυμματιστεί σε χιλιάδες απειροελάχιστα κομματάκια. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απογοήτευση στη ζωή μιας γυναίκας από την καταρράκωση του ειδώλου του άντρα με τον οποίο είναι ερωτευμένη. Δεν πρόκειται για μια απλή διάψευση των προσδοκιών της αλλά για την διάψευση της ίδιας της ύπαρξης της. Όταν πρόκειται για άντρες συγγραφείς αυτός ήταν σχεδόν ο μοναδικός κανόνας. Γι’αυτό είχα μια βασική αρχή στη ζωή μου. Ου μπλέξεις με άντρα συγγραφέα.

«Κυρία Άλλει, μην ανησυχείτε για τους όρους του συμβολαίου. Θα τα βρούμε να είστε σίγουρη. Το πιο σημαντικό για μένα είναι η καλή επικοινωνία μεταξύ μας. Ξέρετε, μια άριστη σχέση μεταξύ μας οδηγεί αυτομάτως σε μια μεγάλη επιτυχία, άκρως επωφελή και για τους δυό μας. Όμως, ας μην συζητάμε άλλο για δουλειά εδώ μέσα. Το περιβάλλον είναι πολύ δύσκαμπτο και αυστηρό. Ας χαλαρώσουμε λιγάκι. Τι θα λέγατε να πηγαίναμε για δείπνο στο «The Greek village» που βρίσκεται δύο δρόμους πιο κάτω; Ελπίζω να σας αρέσει το ελληνικό φαγητό. Είναι η μεγάλη μου αδυναμία και ειδικά το συγκεκριμένο εστιατόριο είναι το καλύτερο στον τομέα του. Το επισκέπτομαι τουλάχιστον δύο φορές τη βδομάδα.»

Το βλέμμα του από αυθάδες και απαιτητικό μετατράπηκε αυτομάτως σε γλυκό και ικετευτικό. Έμοιαζε με το βλέμμα πεντάχρονου παιδιού που προσπαθεί να καλοπιάσει τη μητέρα του να του επιτρέψει να φάει την αγαπημένη του σοκολάτα μετά το μεσημεριανό γεύμα. Αυτή ήταν η αχίλλειος πτέρνα μου. Ποτέ δεν κατάφερα να αντισταθώ σε οποιαδήποτε ικετευτική παράκληση που γινόταν με τέτοια προσμονή.

«Εντάξει, δεν σας κρύβω πως κι εγώ έχω μεγάλη αδυναμία στο ελληνικό φαγητό. Μόνο που έχω μόνο μία ώρα στη διαθεση μου και δεν ξέρω κατά πόσο θα προλάβουμε να απολαύσουμε έστω και μια μπουκιά από το γεύμα μας.», είπα βιαστικά σε μια προσπάθεια να επαναφέρω τα αυστηρά όρια της επαγγελματικής δεοντολογίας.

Μου χαμογέλασε και μου άνοιξε χαμογελαστός την πόρτα. Του έριξα μια πιο προσεκτική ματιά. Τελικά ήταν πολύ γοητευτικός άντρας. Καθόλου του γούστου μου βέβαια αλλά όφειλα να παραδεχτώ ότι αυτή την αυθάδικη γοητεία που εξέπεμπε θα είχε ραγίσει πολλές γυναικείες καρδιές.

Το ελληνικό εστιατόριο στεγαζόταν σε ένα εμβληματικό και χαρακτηριστικό κτίριο και διακρινόταν από μια ιδιαίτερα κομψή κι εκλεπτυσμένη ατμόσφαιρα που απέπνεε άρωμα Ελλάδας. Δεν ήταν πολύ μεγάλο αλλά διαπνεόταν από μια θαλπωρή πρωτόγνωρη που δεν διακρινόταν στα απρόσωπα και κοσμοπολίτικα μέρη της Νέας Υόρκης. Ο διευθυντής μας καλωσόρισε χαμογελαστός χτυπώντας  τον Τζέιμς χαιδευτικά στην πλάτη και μας οδήγησε στο πιο προνομιακό τραπέζι του εστιατορίου. Ο σερβιτόρος είχε ήδη τελειώσει την αρίθμηση των σπέσιαλ φαγητών που υπήρχαν στο μενού μόνο για την συγκεκριμένη μέρα όταν ξαφνικά τον είδα μπροστά μου.

Καθόταν δύο τραπέζια μπροστά από μένα, κρατούσε στο χέρι του ένα ποτήρι με Cabernet Sauvignon και έμοιαζε με Απολλώνειο Θεό. Τα μαλλιά του είχαν το χρώμα του εβένου και τα μάτια του έμοιαζαν με πυρακτωμένα κάρβουνα. Φαίνεται πως είχε προσέξει κι εκείνος πως τον παρατηρούσα επίμονα επειδή ξαφνικά διέκοψε την μάλλον ενδιαφέρουσα συνομιλία του με τον ομοτράπεζο του και κάρφωσε το βλέμμα του στο δικό μου χαμογελώντας διερευνητικά. Εμφανώς αμήχανη έστρεψα αμέσως το βλέμμα μου στη λίστα με τα κρασιά και στον Τζέιμς ο οποίος με ρωτούσε για τρίτη φορά τι κρασί ήθελα να παραγγείλουμε.

«Ένα ποτήρι Cabernet Sauvignon είναι ό,τι πρέπει για μένα αυτή τη δεδομένη στιγμή. Ευχαριστώ.» , είπα αμήχανα με το βλέμμα στραμμένο στον νεαρό σερβιτόρο που μου χαμογελούσε με κατανόηση.

Ο Τζέιμς εμφανώς ενοχλημένος κάλυψε ολόκληρο το πρόσωπο του με το μενού με τα σπέσιαλς της ημέρας, ενώ παράλληλα μια αδέξια κίνησή μου στο ποτήρι του νερού έγινε η αιτία να περιχυθεί όλο το περιεχόμενο του στο λευκό τραπεζομάντηλο. Ο συμπαθής σερβιτόρος έσπευσε αμέσως να το σκουπίσει ενώ ο Τζέιμς παρέμεινε με το βλέμμα πεισματικά κολλημένο στο ίδιο μενού. Εντωμεταξύ ο σαγηνευτικός άγνωστος με τη διακριτική γοητεία που αποσυντόνιζε το υπερβολικά οργανωμένο μυαλό μου συνέχιζε να με κοιτάζει απροκάλυπτα.

«Θεωρώ πως η ιδέα μου να έρθουμε για γεύμα στο αγαπημένο μου εστιατόριο ήταν ίσως ατυχής τη δεδομένη χρονική στιγμή. Φαίνεσαι πολύ κουρασμένη ή μάλλον ιδιαιτέρως αποδιοργανωμένη για κάποιο λόγο. Θα μπορούσαμε αν επιθυμείς βέβαια κι εσύ να ακυρώσουμε την παραγγελία και να φύγουμε», είπε κοφτά αποφασίζοντας επιτέλους να απομακρύνει το τεράστιο μενού από το πρόσωπό του.

Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση η ταχύτητα με την οποία πέρασε από τον πληθυντικό στον ενικό. Η παροιμιώδης ευγένεια που τον χαρακτήριζε μετατράπηκε  σε ωμό κυνισμό μέσα σε μερικά μόλις λεπτά. Τώρα που τον παρατηρούσα καλύτερα, διαπίστωσα πως όταν θύμωνε, οι γραμμές του προσώπου του σκλήραιναν και βάθαιναν με ένα τρόπο που προσέδιδαν στην όψη του μια ρωμαλέα έκφραση που ανέκαθεν με γοήτευε στους άντρες. Καθώς τον κοίταζα τη δεδομένη στιγμή, είχα την αίσθηση πως είχα μπροστά μου τον πιο γοητευτικό ήρωα μυθιστορήματος όλων των εποχών και συγκεκριμένα τον πιο σαγηνευτικό άντρα που θα μπορούσε να ξετρελάνει κάθε γυναίκα, τον Ρετ Μπάτλερ από το «Όσα παίρνει ο Άνεμος».

Μου το είχε κάνει δώρο η μητέρα μου στα γενέθλια μου όταν γινόμουν έντεκα ετών με την ευχή να ταξιδέψω στον μαγικό κόσμο του βιβλίου και να χαθώ μέσα στην πλοκή του λατρεύοντας το όσο και η ίδια. Μια ευχή που έμελλε να γίνει η πιο απτή πραγματικότητα καθώς το βιβλίο αυτό αποτελούσε πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Το είχα διαβάσει δώδεκα φορές, η κάθε μία από τις οποίες μου φαινόταν πρωτόγνωρη και μοναδική. Ερωτεύτηκα αθεράπευτα τον Ρετ Μπάτλερ, την ωμή τραχύτητα του, τον τόσο ελκυστικό κυνισμό του και την ανδροπρεπή εμφάνιση του, με αποτέλεσμα να τον ονειρευόμαι κάθε βράδυ στον ύπνο μου. Αντιθέτως, με εξόργιζε και με έβγαζε εκτός εαυτού η εγωκεντρική στάση της Σκάρλετ Ο’Χάρα και η ανικανότητα της να αναγνωρίσει τη μοναδικότητα του αληθινού αρσενικού με αποτέλεσμα να κυνηγάει διακαώς τον άχαρο και πλήρως αδιάφορο Άσλυ.

«Νταιάνα, είσαι καλά; Εδώ και πέντε λεπτά με κοιτάς επίμονα χωρίς να λες ούτε μια λέξη. Τι σου συμβαίνει;» ρώτησε με γνήσιο κι έντονο ενδιαφέρον απομακρύνοντας επιτέλους από το πρόσωπό του το ενοχλητικό μενού με τα φαγητά.

Ανοιγόκλεισα τα μάτια μου σαν να ξύπνησα μόλις από ένα βαθύ ύπνο δίχως όνειρα και του χαμογέλασα αδέξια.

«Με συγχωρείς Τζέημς αλλά αφαιρέθηκα και κάτι σκεφτόμουνα. Ό,τι και να σκεφτείς για μένα θα έχεις δίκιο αλλά θέλω να ξέρεις πως συνήθως είμαι άτομο με μεγάλη αυτοκυριαρχία. Απλώς σήμερα φαίνεται πως διανύω μια από εκείνες τις δύσκολες μέρες που κανείς δεν αντέχει.»

«Θέλεις να πεις δηλαδή πως το γεύμα μαζί μου είναι μια υποχρέωση που σε αναγκάζει να διανύσεις μια δύσκολη μέρα; Λυπάμαι αν το βλέπεις έτσι. Τελικά ήταν πολύ κακή ιδέα αυτό το γεύμα. Όπως σου είπα και προηγουμένως μπορούμε να φύγουμε. Μια στιγμή μόνο να ζητήσω τον λογαριασμό.»

Το χέρι μου άρπαξε με μια αστραπιαία κίνηση το δικό του.

«Τζέημς, σε παρακαλώ ας μην το συνεχίσουμε άλλο. Το μέρος είναι καταπληκτικό και ανυπομονώ να παραγγείλω αυτά τα λαχταριστά ντολμαδάκια που μου κλείνουν το μάτι στον κατάλογο, καθώς κι εκείνη τη σπεσιαλιτέ του μαγαζιού, το σουφλέ λαχανικών που αποτελεί την χορτοφαγική εκδοχή του περίφημου μουσακά. Εξάλλου ας μην ξεχνάμε πως έχουμε κι ένα σοβαρό συμβόλαιο να συζητήσουμε και να υπογράψουμε.», του είπα χαμογελώντας συγκαταβατικά σε μια αγωνιώδη προσπάθεια επανόρθωσης της απαράδεκτης στάσης μου.

Το βλέμμα του μαλάκωσε αμέσως και οι γραμμές του προσώπου του δεν ήταν πια τόσο έντονες. Το χαμόγελο που μου χάρισε ήταν παιδικό, σχεδόν αγγελικό. Η εικόνα του Ρετ Μπάτλερ είχε πλέον εξαφανιστεί εντελώς. Όμως δεν με ένοιαζε. Άλλωστε ο Τζέημς δεν ήταν ο τύπος μου και βρισκόμασταν εκεί για αυστηρά επαγγελματικούς λόγους.

Παραγγείλαμε και αμέσως ξεκινήσαμε να συζητάμε για τους πληκτικούς όρους του συμβολαίου και την άχαρη διαδικασία προώθησης του ίδιου και του βιβλίου του και στο τέλος καταλήξαμε να συζητάμε για την οικονομική πτυχή της συνεργασίας μας. Τελικά δεν ήταν τόσο κακός όσο νόμιζα. Αντιθέτως ήταν πολύ λογικός και ιδιαίτερα συγκαταβατικός χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις. Οι ενθουσιώδεις χειρονομίες του μου θύμιζαν τις αντιδράσεις ενός μικρού παιδιού που του χαρίζουν την αγαπημένη του σοκολάτα και ούτε κατά διάνοια δεν άρμοζαν σε ένα ήδη αναγνωρισμένο συγγραφέα με δύο σημαντικές επιτυχίες στο ενεργητικό του. Αντιδρούσε με ένα παροιμιώδη ενθουσιασμό κάθε φορά που ένας όρος της σύμβασης ήταν ίδιος με τους δικούς του. Οφείλω να ομολογήσω πως για πρώτη φορά στην καριέρα μου συναντούσα μια στάση τόσο ενθουσιώδη και πρωτόγνωρη από ένα συγγραφέα. Η μέχρι πρότινος εμπειρία μου περιοριζόταν σε εξωφρενικές απαιτήσεις που αφορούσαν σε άμεση αλλαγή στους όρους συμβολαίων, οι οποίες συνοδεύονταν από μελοδραματικές σκηνές και αλαζονικές εκφράσεις, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για ονόματα της πρώτης γραμμής. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα εκτελούσα και χρέη ψυχαναλυτή, καθώς οι πιο δύσκολοι και ιδιόρρυθμοι συνεργάτες μου θεωρούσαν πως ανάμεσα στα καθήκοντα μου συγκαταλεγόταν και η παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών ψυχολογικής φύσεως. Μια φορά είχα βρεθεί στη δυσμενή θέση να απαντήσω το τηλέφωνο μου το οποίο έπαιζε σαν δαιμονισμένο  στις τέσσερις το πρωί για να παρηγορήσω μια απαρηγόρητη συγγραφέα γυναικείας λογοτεχνίας της οποίας το βιβλίο συγκαταλεγόταν για τριανταπέντε συνεχόμενες βδομάδες στη λίστα της New York Times με τα δέκα καλύτερα βιβλία αλλά το ίδιο δεν συνέβη και την τριακοστή έκτη βδομάδα. Η συγκεκριμένη κυρία, η οποία ομολογουμένως είχε αποφέρει στον εκδοτικό της οίκο και  σε μένα τεράστια κέρδη, είχε θεωρήσει πως είχα διαπράξει κάποιο τεράστιο σφάλμα στην πολιτική προώθησης του βιβλίου της. Μάταια προσπάθησα να της εξηγήσω πως αποτελούσε ήδη τεράστιο άθλο η παραμονή της για τριανταπέντε συνεχόμενες βδομάδες στη λίστα με τα δέκα καλύτερα βιβλία της κορυφαίας εφημερίδας της Αμερικής. Η ίδια ωρυόταν και φωνασκούσε σαν μαινάδα πως έπρεπε να αλλάξει επειγόντως ατζέντη, δηλαδή εμένα και να βρει κάποιον που γνώριζε καλά το βιβλίο και την αγορά επειδή διαφορετικά θα οδηγούνταν στην καταστροφή. Πραγματικά άπειρες φορές έχω σκεφτεί πως αν οι αναγνώστες της είχαν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν εκ του σύνεγγης τη συμπεριφορά της, τα βιβλία της δεν θα μπορούσαν να διατεθούν ούτε για προσάναμμα στο τζάκι. Πόσο θα ήθελα να μαγνητοσκοπήσω τόσο αυτήν όσο και αρκετούς άλλους μπεστ σελερίστες σε μια στιγμή έξαρσης της υστερικής τους αλαζονείας και στη συνέχεια να διοχέτευα ανώνυμα το υλικό σε όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης! Μόνο με τη σκέψη, μια υπέρτατη αγαλλίαση μου γαργαλάει τα σωθικά.

Ο γοητευτικός άγνωστος εξακολουθούσε να με κοιτάει επίμονα, όμως στο βλέμμα του διέκρινα μια μικρή απογοήτευση για τη μείωση της προσοχής από μέρους μου. Σε κάποια ανύποπτη στιγμή μάλιστα μου χαμογέλασε υψώνοντας προς το μέρος μου ένα ποτήρι με κόκκινο κρασί. Του χαμογέλασα κι εγώ κάπως βεβιασμένα και βυθίστηκα εκ νέου στις πληκτικές λεπτομέρεις της σύμβασης του Τζέημς μέχρι που μας διέκοψε ο νεαρός σερβιτόρος με τον τεράστιο δίσκο των λαχταριστών πιάτων που είχαμε παραγγείλει.

Η κουζίνα του ήταν πραγματικά εκπληκτική και το σουφλέ λαχανικών που είχα παραγγείλει, το οποίο αποτελούσε μια χορτοφαγική εκδοχή του περίφημου ελληνικού μουσακά, ήταν κάτι πολύ περισσότερο από θεσπέσιο. Η μελιτζανοσαλάτα ήταν εξίσου εξαιρετική. Μια πανδαισία γεύσεων κατέκλυσε τον ουρανίσκο μου. Ούσα χορτοφάγος για αρκετά χρόνια, αυτή ήταν μία από τις ελάχιστες φορές που απολάμβανα ένα γεύμα μου τόσο πολύ. Τελικά, η μεσογειακή διατροφή και συγκεκριμένα η ελληνική έπρεπε να ενταχθεί άμεσα στο διατροφολόγιό μου.

Ο Τζέημς με κοιτούσε που καταβρόχθιζα με παροιμιώδη λαιμαργία το περιεχόμενο του πιάτου μου και χαμογελούσε με αδηφάγα ικανοποίηση.

«Κανονικά τώρα θα έπρεπε να εκμεταλλευτώ την προσήλωση στο εξαιρετικό πιάτο σου και να σου προτείνω όλους τους όρους που μου κατεβαίνουν στον κεφάλι και με ευνοούν. Είμαι κάτι περισσότερο από σίγουρος πως προκειμένου να αποχωριστείς αυτό το λαχταριστό σουφλέ θα υπέκυπτες σε οποιαδήποτε απαίτηση μου. Μήπως κάνω λάθος;», με ρώτησε χαμογελώντας παιχνιδιάρικα.

«Ούτε πάνω από το πτώμα μου δεν σου επιτρέπω να κλέψεις το θεσπέσιο πιάτο μου», του είπα καλύπτοντας με μια θεατρική κίνηση το φαγητό μου.

Τελικά αυτός ο άντρας παρόλο που δεν ήταν ο τύπος μου, ασκούσε πάνω μου μια περίεργη έλξη. Μια φυσική, ζωώδη έλξη απογυμνωμένη από οποιοδήποτε στοιχείο συναισθηματικής εμπλοκής. Είχα μπερδευτεί και ακόμη χειρότερα είχα τρομοκρατηθεί με μένα και τις τόσο ανεξήγητες ορμές μου. Κάποιες στιγμές νόμιζα πως κουβαλούσα το σώμα μιας παντελώς άγνωστης σε μένα γυναίκας. Άπειρες φορές οι αντιδράσεις μου ξάφνιαζαν ακόμα κι εμένα την ίδια.

Αν όμως ο Τζέημς μου ασκούσε μια ζωώδη έλξη χωρίς καν να είναι ο τύπος του άνδρα που μου αρέσει, τότε πώς θα μπορούσα να ονομάσω αυτό που μου προκαλούσε ο ακαταμάχητος μελαχρινός άγνωστος; Ούτε εγώ δεν ήξερα την απάντηση. Μάλλον όχι. Την ήξερα αλλά έτρεμα να την διερευνήσω σε βάθος επειδή δεν ήμουνα σίγουρη αν μπορούσα να διαχειριστώ το αποτέλεσμα αυτής της απάντησης. Ο άγνωστος έκανε την καρδιά μου να πάλλεται σε ακανόνιστους και άτακτους ρυθμούς. Με αναστάτωνε το σκοτεινό βλέμμα του, το θρασύ χαμόγελο του, η μαγνητική του αύρα. Όμως αλήθεια, πόσες πιθανότητες θα είχα να τον ξαναδώ στην χαώδη αυτή πόλη με τα δέκα εκατομμύρια κατοίκους. Για να σκεφτώ. Ούτε μία τοις χιλοίς στα δέκα προσεχή χρόνια. Εξάλλου δεν γνώριζα απολύτως τίποτα γι’αυτόν.Θα μπορούσε να είναι ένας σχιζοφρενής δολοφόνος από αυτούς που σωρηδόν παρουσίαζε στις εκπομπές του το Investigation Discovery Channel. Κάποιος serial killer που είχε ως χόμπι να βιάζει και να σφάζει γυναίκες στον ελεύθερο του χρόνο. Μα τι σκεφτόμουν τέτοιες ακατάλληλες ώρες και μάλιστα την στιγμή που θα παράγγελνα το  επιδόρπιο, το οποίο περίμενα αδημονίως; Ένα λαχταριστό κομμάτι μπακλαβά που οι φήμες έλεγαν πως ήταν ο καλύτερος σε όλη την Νέα Υόρκη και μάλιστα σπιτικός. Μια μυστική συνταγή της Ελληνίδας θείας του ιδιοκτήτη, όπως με είχε πληροφορήσει προηγουμένως ο Τζέημς.

Παράγγειλα με ανυπομονησία το θεσπέσιο γλυκό και σκέφτηκα πως δεν έπρεπε να αναβάλω για ακόμα μια βδομάδα το ραντεβού με την ψυχαναλύτρια μου. Η μεγάλη αποχή από τις επισκέψεις μου σε εκείνη λόγω του φόρτου εργασίας, δεν μου έβγαινε ποτέ σε καλό. Το γλυκό σερβιρίστηκε με ταχύτητα φωτός. Χαμογέλασα στον Τζέημς και βυθίσα τον ουρανίσκο μου στην απέραντη ηδονή του μπακλαβά.

Please follow and like us:
Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Comments

comments