Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Αναδιοργάνωση. Το αναβάλεις από μέρα σε μέρα, από εβδομάδα σε εβδομάδα..

Για πότε πέρασε σχεδόν ένας χρόνος, στο «σήμερα/αύριο», χαμπάρι δεν πήρες! Όμως, δεν πάει άλλο! Πρέπει, επιτέλους, να βάλεις μιά τάξη στα συρτάρια σου! Ούτε που ξέρεις, ούτε καν μπορείς να υποθέσεις, τι κρύβεται μέσα τους!

Το παίρνεις λοιπόν, απόφαση και ένα ωραίο Σαββατιάτικο πρωινό αρχίζεις την εξερεύνηση – ανασκαφή, στα συρτάρια σου!
Η ώρα περνάει και μένεις άναυδος από το υλικό που ανακαλύπτεις!

Κυρίως, αυτό που ανακαλύπτεις, είναι αναμνήσεις! Εκείνο το πραγματάκι, που κάποτε, πόσα χρόνια πριν, έχωσες βιαστικά στο συρτάρι, για να το «δεις κάποια στιγμή». Εκατομμύρια στιγμές μετά, νάτο μπρος στα μάτια σου, να σου θυμίζει εκείνη την τόσο, πλέον, μακρινή στιγμή, που είναι συνδεδεμένη με αυτό το αντικείμενο!

Αρχαίες φωτογραφίες, χαρτιά, σημειώματα, κάρτες, μικρά και μεγάλα μπιχλιμπίδια, όλα έχουν τη δική τους ιστορία!…

..και το δικό τους θάνατο!

Ή αλλιώς, τη δική τους ανάμνηση, αυτού που ήσουν κάποτε. Αυτού που ήσουν τότε. Τότε που ελήφθη η φωτογραφία, τότε που έπεσε στα χέρια σου εκείνο το μικρό, ή μεγάλο αντικείμενο, τότε που βρήκες, εκείνο το σημείωμα, εκείνη την κάρτα..

Μικροί και μεγάλοι θάνατοι!

Κάθεσαι, σχεδόν αιφνιδιασμένος και κοιτάς ένα ένα, τα πράγματα που (ξανα)ανακαλύπτεις στα συρτάρια σου! Όλα, καθένα ξεχωριστά, μία μικρή, ή μεγάλη ιστορία. Όλα μαζί, ένας μικρός, ή μεγάλος θάνατος!

Το κάθε αντικείμενο, αντιπροσωπεύει, στην πλειοψηφία τους, αυτό, η ορθότερα, αυτά, που ήσουν κάποτε!

Κάποτε, που, κατά τη δική σου οπτική, ήσουν ομορφότερος. Δυνατότερος. Περισσότερο λαμπερός, περισσότερο δυναμικός!
Κάποτε, που ήσουν περισσότερο αφελής, περισσότερο βλάκας, περισσότερο χειραγωγήσιμος, περισσότερο θυμωμένος!

Τότε ακόμα, δεν ήσουν πικραμένος! Η πίκρα έρχεται με την ηλικία. Στα νιάτα ταιριάζει περισσότερο ο θυμός. Ακόμα περισσότερο, η Οργή!

Όλοι εκείνοι οι παλιοί σου εαυτοί, ο ένας μετά τον άλλο, πέθαναν! Οι περισσότεροι από φυσικά αίτια!
Δε μπορείς αν είσαι για πάντα οργισμένος έφηβος. Ούτε επίσης, να είσαι για πάντα ο άβγαλτος, άπειρος και ψαρωμένος εικοσάρης, που βγαίνει στην εργασιακή πιάτσα..

Αυτοί, ας πούμε, οι εαυτοί, πέθαναν από φυσικά αίτια. Συμπλήρωσαν το βιολογικό τους κύκλο και μας άφησαν χρόνους..

Υπάρχουν όμως και οι άλλοι εαυτοί!
Υπάρχει εκείνο το κορόϊδο, που μόνιμα σέρνεται πίσω από ατυχείς, όπως τις χαρακτηρίζει, σχέσεις! Αυτόν κάποτε, τον σκοτώνεις, όταν κάποια στιγμή κάνεις έναν επίπονο απολογισμό και βρίσκεις το λόγο, ή τους λόγους, που δε μπορείς να στήσεις μία υγιή σχέση..

Υπάρχει επίσης, εκείνος ο τυπάκος που μονίμως παραγκωνίζεται από τους «άλλους». Κάποτε τον σκοτώνεις και αυτόν, λέγοντας του κάτι σαν «τέρμα οι μαλακίες, δε φταίνε οι άλλοι, εσύ φταις» και παρακινώντας τον να το «πάρει αλλιώς».

Υπάρχει όμως και εκείνος! Ο σταθερότερος και διαχρονικότερος όλων!

Αυτός, ξεκίνησε την καριέρα του ως οργισμένος έφηβος! Είχε τα δίκια του, όπως και να το κάνουμε!
Συνέχισε ως οργισμένος νεαρός άνδρας και μένοντας πιστός στις αρχές του, εισήλθε στη δεκαετία των 30, εξακολουθώντας να είναι οργισμένος!

Σαραντάρισε, το μαλλί του αραίωνε, τα γένια του γκριζάριζαν και ο τύπος αυτός εξακολουθούσε να είναι πολύ, μα πολύ, θυμωμένος!
Ο ίδιος το ήξερε!

Ήξερε πως έχει πολύ θυμό μέσα του. Ήξερε και την πηγή του θυμού του. Μονο που δεν έκανε τίποτα επί της ουσίας για αυτό!

Έτσι, κάποια μέρα, Πέθανε!

Όλος εκείνος ο θυμός δεκαετιών, συσσωρευμένος μέσα του, σχεδόν σκότωσε τον βιολογικό ξενιστή του!

Στο νοσοκομείο του είπαν πως ζει με δανεικό χρόνο. Έπρεπε, του είπαν οι γιατροί, να έχει πεθάνει εδώ και μέρες..

Μόνο που αυτός έζησε!
Ο σαρανταπεντάρης, ανακάλυψε πόσο όμορφη είναι, ή μπορεί να είναι η ζωή! Ήθελε να ζήσει!

Ήθελε, να νιώσει, όπως δεν είχε μάθει ποτέ του να νιώθει, ο θυμός δεν τον άφηνε!
Ήθελα να γευθεί όπως δεν είχε γευθεί ποτέ του, ο θυμός δηλητηρίαζε τη γεύση του!

Ήθελε, επιτέλους, να αγαπήσει! Να αγαπήσει τον εαυτό του, χωρίς την τοξικότητα του θυμού. Αυτού του θυμού, που παραλίγο να τον στείλει σε πρόωρο τάφο..

Έτσι, στρώθηκε στη δουλειά, καταστρώνοντας το σχέδιο της μεγαλύτερης και ουσιαστικότερης δολοφονίας της ζωής του!

Θα σκότωνε, τον θυμωμένο του εαυτό!
Δύσκολο το πρότζεκτ! Πολύ δύσκολο..

Στο κάτω κάτω, είχανε μεγαλώσει μαζί. Τόσα χρόνια φιλαράκια, τόσα χρόνια σχέση, δεν είναι εύκολο να την λήξεις.
Όπως όλες οι τοξικές σχέσεις, έτσι και αυτή, μπορούσε να λήξει με δουλειά! Πολύ δουλειά!..

…και με πόνο! Πολύ πόνο!

Βλέπεις, ο τύπος που με τόση λύσσα πολεμάς και θες να σκοτώσεις, είναι το φιλαράκι σου, εκεί, στον καθρέπτη!

Τότε, συνειδητοποιείς πως η μεγαλύτερη αδυναμία, είναι να μην παραδέχεσαι την αδυναμία σου!
Εσύ, ήσουν πάντα δυνατός! Το ξέρεις!

Ξέρεις επίσης πως μόνος σου δε θα τα καταφέρεις. Ο άλλος, ο τύπος στον καθρέπτη, είναι πιό δυνατός! Σε ξέρει! Σε ξέρει πολύ καλά!

Τότε, αντιλαμβανόμενος την αδυναμία σου, ζητάς βοήθεια.
Τότε, έρχεται ο επαγγελματίας φονιάς!

Στην πιάτσα είναι γνωστός με το παρατσούκλι «ψυχοθεραπευτής». Είναι το άτομο του οποίου η δουλειά είναι, να σκαλίζει μέσα σου. Για την ακρίβεια, να σε καθοδηγεί στο σκάψιμο. Να σε κατευθύνει σε εκείνα τα σκοτεινά και δύσοσμα λαγούμια που κρύβεται εκείνος ο πούστης, ο θυμωμένος!

Λίγο λίγο, βήμα βήμα, ξετρυπώνετε μία μία τις κρυψώνες του και δεν τον αφήνετε σε χλωρό κλαρί!
Μεθοδικά και με σύστημα, εκτελείς με ανακούφιση, που αγκίζει την ηδονή, αυτόν που σε οδήγησε στην καταστροφή!

Στο τέλος, κοιτάς ικανοποιημένος το κομματιασμένο του πτώμα. Τώρα μπορείς να ζήσεις!

Δεν κρατάς κακία στο μακαρίτη, πλέον, θυμωμένο σου εαυτό!

Στο κάτω κάτω, αν δεν ήταν αυτός, δε θα εκτιμούσες αυτά που έχεις τώρα.

Αιωνία του η μνήμη..

Please follow and like us:
Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Comments

comments