Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Γράφει ο Ερμής:

Διαβάζω τα χρονογραφήματα των αρχών του προηγούμενου αιώνα. Μικρής έκτασης αφηγήματα που αποτυπώνουν την καθημερινότητα μιας άλλης μακρινής εποχής με πολλά προβλήματα και δυσκολίες που φάνταζαν ανυπέρβλητες.

Προσπαθώ να μιμηθώ εκείνους τους κειμενογράφους και να καταγράψω όσα με περιτριγυρίζουν σε μια απόπειρα να συμμετάσχω στις μαρτυρίες της σημερινής γενιάς προς τις επόμενες.

Περπατώ στον δρόμο. Λακκούβες παντού και οι κορμοί των δένδρων έχουν σπάσει τις πλάκες του πεζοδρομίου. Οι φωτεινοί σηματοδότες είναι αόρατοι από όλους και πεζοί και αυτοκίνητα κινούνται ταυτόχρονα σε έναν άτυπο αγώνα προσπέρασης, αδιαφορώντας για τον κίνδυνο που καραδοκεί.

Παραβλέπω τη γεμάτη κόσμο στάση λεωφορείου και κατεβαίνω στο μετρό. Στέκομαι σε μια άκρη και παρατηρώ τους ανθρώπους. Άνδρες και γυναίκες διαφορετικών ηλικιών, εθνικοτήτων και χαρακτηριστικών. Οι μορφές τους και η συμπεριφορά τους γεννούν χιλιάδες σκέψεις στο μυαλό μου. Κάτοικοι μιας πόλης που η ιστορία υποδεικνύει ως παράδειγμα πολιτισμού και όμως πολλοί εξ’ αυτών δεν σέβονται ούτε καν τους στοιχειώδεις κανόνες επιβατικής συμπεριφοράς.

«Απαγορεύεται η κατανάλωση φαγητού και ποτού», διαβάζω σε μια πινακίδα και συνεχίζω «παρακαλούνται οι επιβάτες να μην φέρουν σακίδια στην πλάτη». Κοιτάζω γύρω μου. Μια κοπέλα μασουλά ένα κρουασάν, ορισμένοι πίνουν καφέ και δεκάδες κουβαλούν τσάντες πλάτης.

Με την άφιξη του συρμού όλοι σπεύδουν να επιβιβαστούν. «Παρακαλούμε, όπως αναμένετε την αποβίβαση», ζητά μια υπάλληλος από το μεγάφωνο και ελάχιστοι υπακούν στην οδηγία.

Ο συρμός αποχωρεί και οι αποβιβασθέντες κατευθύνονται πλέον προς την έξοδο. «Στο εξωτερικό ξεχωρίζετε από το γεγονός ότι περπατάτε στις κυλιόμενες», θυμάμαι που μου ανέφερε μια καθηγήτριά μου από την Αργεντινή και η σκηνή που εξελίσσεται μπροστά μου μορφοποιεί τα λόγια της. Περιμένω υπομονετικά μαζί με δυο – τρεις άλλους και αφήνω τους υπολοίπους να τρέξουν και να σπρώξουν κερδίζοντας όχι χρόνο, αλλά τη ματαιόδοξη ικανοποίηση της πρωτιάς.

Ανεβαίνω στην επιφάνεια και καθώς φεύγω, παραφράζω τα λόγια του ποιητή. Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει τελικά ποτέ, όσο επικρατούν ο εγωισμός και η ασύνετη οπτική.

Συνταγή της Αμβροσίας: Μαύρη αλήθεια

Υλικά:

1 κιλό μαύρες μούρες (πλυμένες και καθαρισμένες)

½ κούπα καστανή ζάχαρη

2 λοβοί βανίλιας (κομμένοι)

1 ½ κιλό άοσμη τσικουδιά (απαλή)

½ κιλό κρασί σαμιώτικο (λευκό, γλυκό)

Εκτέλεση:

Αδειάζουμε όλα τα υλικά σ΄ ένα μεγάλο βάζο, που κλείνει αεροστεγώς. Φυλάμε το βάζο σε σκιερό σημείο και ανακινούμε το περιεχόμενο 2 – 3 φορές ημερησίως, για ένα μήνα. Στραγγίζουμε σ΄ ένα τουλπάνι το ποτό και το αδειάζουμε σε κρυστάλλινη μποτίλια.

Please follow and like us:
Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Comments

comments