Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

από τη Χριστίνα Καπράλου.

«Κάνε όμορφα γράμματα»

«Μαθέ να γραφείς καλά γράμματα»

«Να’ναι τα γράμματα σου στρογγυλά σαν χαντρούλες»

«Μην κάνεις μουτζούρες ντε!»

Όλοι,  μίλαγαν στην Ελενίτσα για τα γράμματα,  μόλις πέρασε την πόρτα του Δημοτικού Σχολείου.

Κανείς ποτέ δεν της είπε «κάνε όμορφους αριθμούς»

Και η Ελενίτσα πεισματάρα καθώς ήταν στόλιζε τα γραμματάκια της με ουρίτσες και κερατάκια με αφτιά και μουστάκια.

Πότε έβαζε αφτιά στο Ο και το έκανε να μοιάζει με ποντίκι, πότε έβαζε ουρά στο Β και το έκανε να μοιάζει  με γάτα καθιστή.

Άλλοτε στόλιζε το α με μουστάκια και στο ρ έβαζε δυο γραμμούλες  σαν αφτάκια κρεμαστά.

Η δασκάλα έξαλλη, πότε έκρυβε τον θυμό της και πότε γέλαγε με τα καμώματά της.

Τούτο το παιδί – έλεγε και ξανάλεγε –  έχει φαντασία.

Όσο πέρναγε ο καιρός η Ελενίτσα έκανε μικρά θαύματα.  Οι σελίδες της Αντιγραφής μικροί ζωγραφικοί πίνακες.

Ιερογλυφικά σε εξέλιξη που κανείς δεν μπορούσε να αναγνώσει.

Μα σαν της  ζητούσαν  να διαβάσει  τα γραπτά  της,  εκείνη  με μεγάλη ευκολία   τα  αποκρυπτογραφούσε.

Τα χρόνια περνούσαν   και  η Ελενίτσα  χαρακτηρίστηκε επίσημα  από  τους δασκάλους  της παιδί  με μαθησιακές δυσκολίες.

Θύμωνε  η  Ελενίτσα με όσους την χαρακτήριζαν, γύριζε την πλάτη σε δασκάλους  και συμμαθητές που δεν αναδεχόντουσαν την «γραπτή» της γλώσσα.

Πφ! Έκανε με δυσαρέσκεια, σε όλους αυτούς που έγραφαν  όπως οι άλλοι.

Πφ! Έκανε περιφρονητικά και καμάρωνε  τα δικά  της  γράμματα  που όλα  ήταν μικρές προσωπικότητες.

«Δεν  σας  μοιάζω» έλεγε με περηφάνια»…

«Δεν  θέλω  να σας  μοιάσω»….

«Δεν  αντέχω  την μονοτονία σας,  την ομοιομορφία  σας».

Η  γλώσσα  της χείμαρρος,  οι λέξεις  της  καταπέλτης.

Όπου οι άλλοι έβαζαν  τελεία  αυτή έβαζε ένα λουλουδάκι,  όπου οι άλλοι  έβαζαν θαυμαστικό  αυτή  ζωγράφιζε ένα χαμόγελο.

Ποτέ  μα  ποτέ η Ελενίτσα δεν καταπιάστηκε με αριθμούς.

Κάθε φορά που ήταν να γράψει αριθμό η Ελενίτσα το έκανε με δέος και προσοχή.

Εσείς είσαστε φίλοι μου… έλεγε ψιθυριστά σε κάθε αριθμούλη  που πέρναγε  από τα μάτια της.

Εσείς δεν είσαστε ψευτρόνια  σαν  τα γράμματα.

Εσείς  δεν λέτε παραμύθια  δεν  έχετε  καν  φαντασία.

Λέτε  μόνο αλήθειες  και  ας είναι  σκληρές.

Να! 1+1 = 2 χέρια

1+1= 2 πόδια

1 + 1 = 2 μάτια,  μια μύτη, δυο αφτιά.

Μια η καρδιά μου,  ένα το μυαλό, ένας ο Ήλιος, ένα το φεγγάρι,  ένας ο ουρανός.

Περνούσαν  οι  μέρες, περνούσαν  οι  μήνες  και  τα χρόνια….η Ελένη  μια γραφική  φιγούρα πια,  που χρωμάτιζε  τον γραπτό της λόγο με ζωγραφιές και  μετρούσε  χειμώνες και καλοκαίρια της ζωής της.

Συμβιβασμένη με  τους  αριθμούς,  ασυμβίβαστη με τα γράμματα….

Δεν θέλω πια  να μιλώ, έλεγε….

Θέλω μόνο να μετρώ και  να λέω αλήθειες.

Αν την συναντήσετε κάπου  στον  δρόμο  σας,  μην της χαλάσετε χατίρι, αφήστε  την  να  μετρά και να λέει τις δικές  της αλήθειες.

1+1 = 2 χέρια

1+1= 2 πόδια

1 + 1 = 2 μάτια,  μια μύτη, δυο αφτιά.

Μια η καρδιά μου,  ένα το μυαλό, ένας ο Ήλιος, ένα το φεγγάρι,  ένας ο ουρανός.

Please follow and like us:
Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Comments

comments