Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

@επιμέλεια Άννα Μουσογιάννη


Ο μόνος Θεός που δεν υποδύεται τον ρόλο του σε μεταφυσικό σκηνικό είναι ο έρωτας. Θεός επί της γης ο έρωτας, δηλαδή. Εδώ η Κόλαση, εδώ και ο Παράδεισος, και το κλέος κι ο σπαραγμός του, ανθρώπινος και ιερός, ο μόνος θεός που μας επιτρέπει να τον αγγίξουμε.

Ο Πασχάλης Πράντζιος με το νέο του βιβλίο ” Τριάντα έξι ώρες βροχή” από τις Εκδόσεις Κλειδάριθμος μας έφερε αντιμέτωπους με ένα θέμα που ταλανίζει, ποικιλοτρόπως, για χρόνια την ανθρωπότητα : τον έρωτα! Προχωρώντας την ανάγνωση του μυθιστορήματος ερωτήματα γεννιούνται όπως αν υπάρχει έρωτας, ποιά είναι τα όρια και πάνω από όλα αν τελικά υπάρχει ηθική στον έρωτα. Ερωτήματα που ψάχνουμε να βρούμε απαντήσεις ανάμεσα στις γραμμές και μέσα από την αφήγηση.


Ο έρωτας Ιππόλυτε , έτσι και αλλιώς δεν έχει ηθική. Σου είπα την ιστορία για να σου δείξω πόσο σημαντικό είναι να έχει ένας άνθρωπος τη δύναμη να πει όχι εκεί που πρέπει

Διαβάζοντας αυτό το βιβλίο μου ήλθε στο μυαλό το σημείο εκείνο στο Συμπόσιο του Πλάτωνα όπου η Διοτίμα, ιέρεια από την Μαντινεία, έρχεται σε αντιπαράθεση με την άποψη του Σωκράτη ότι ο Έρωτας είναι μεγάλος και ωραίος θεός λέγοντας ότι ο Έρωτας είναι : «Δαίμων μέγας, ὦ Σώκρατες· καὶ γὰρ πᾶν τὸ δαιμόνιον μεταξύ ἐστι θεοῦ τε καὶ θνητοῦ» (Δαίμων μέγας, Σωκράτη. Αφού βέβαια καθετί δαιμονικό βρίσκεται μεταξύ θεού και θνητού). Εξιστορώντας του τη σύλληψη και την αληθινή φύση του Έρωτα. Την ημέρα, λοιπόν, που γεννήθηκε η θεά Αφροδίτη, μεγάλο φαγοπότι έγινε μεταξύ των Θεών. Ανάμεσα τους και ο Πόρος ο γιος της Μήτιδας. Σαν απόφαγαν και ήσαν όλοι ευχαριστημένοι ήλθε η Πενία για να ζητιανέψει. Τότε ο Πόρος μετά από το πιοτό και το φαγοπότι βγήκε στον κήπο να κοιμηθεί. Η Πενία εκμεταλλευόμενη την κατάσταση πλάγιασε μαζί του και συνέλαβε τον Έρωτα. Ως γιος του Πόρου και της Πενίας ο Έρωτας έχει τις παρακάτω ιδιότητες: είναι ρακένδυτος, φτωχός, επαίτης. Κοιμάται στους δρόμους, δεν έχει τρόπους ούτε μέτρα και σταθμά. Είναι ρυπαρός και άστεγος ενώ έχει συγκάτοικο την έλλειψη. Ως γιος του Πόρου είναι ριψοκίνδυνος, φιλομαθής, γενναίος, λατρεύει το όμορφο, την αλήθεια και είναι επινοητικός. Ο Έρωτας λοιπόν λόγω της φύσης του παραπαίει ανάμεσα στη φτώχεια και τα πλούτη, το σοφία και την ανοησία.

Έτσι και στις «τριάντα έξι ώρες βροχής». Η Φαίδρα και ο Ιππόλυτος ερωτεύονται πέρα από κάθε ηθική, ανάμεσα στο λογικό και το παράλογο το πάθος τους φουντώνει. Όλα ισοπεδώνονται. Δεν υπάρχουν πλέον διαχωριστικές γραμμές. Η Πενία και ο Πόρος αναβιώνουν μέσα από τον έρωτα αυτών των δύο ανθρώπων. Παρουσιάζεται ο αληθινός, απογυμνωμένος έρωτας από καθετί όμορφο και περιττό. Όταν κάποιος αγγίξει την ψυχή σου και εκμαιεύσει καθετί όμορφο που υπάρχει σε αυτή, τότε  κάθε φράγμα σπάει παρασύροντας τα πάντα στο διάβα του. Λαχταράει η ψυχή να την αγγίξουν και έπειτα το κορμί ακολουθεί παραδομένο.

Η πένα του συγγραφέα απλή, λιτή και η περιγραφή άκρως ρεαλιστική. Ο Πασχάλης Πράντζιος, κάνοντας αποδόμηση σε ό,τι περιττό επικεντρώνεται στην ουσία του έρωτα και μας φέρνει αντιμέτωπους με πολλά ερωτήματα και διαπιστώσεις. Γι αυτό το λόγο το σκηνικό του είναι άκρως μινιμαλιστικό ενώ το μεγαλύτερο μέρος διαδραματίζεται στη βίλα όπου ζουν οι ήρωες μας. Στο επίκεντρο ο άνθρωπος και τα συναισθήματα που βιώνει.

Πέρα τούτων, δεν μπορεί να μας αφήσει αδιάφορους το γεγονός ότι ο συγγραφέας μας παρουσιάζει τα διαφορετικά ήδη σχέσεων καθώς και τα όρια έρωτα/αγάπης που είναι δυσδιάκριτα. Ο Ιππόλυτος και η Άρια είναι μαζί από παιδιά. Είναι άραγε μια αγάπη συνήθειας; Μια σχέση που κρατάει διότι έχει μπει στα κουτάκια που μας υποδεικνύει η ηθική και η κοινωνία γεμάτη από πρέπει; Ο Θησέας και η μητέρα του Ιππόλυτου : Μια σχέση συμφέροντος. Τουλάχιστον από την πλευρά του Θησέα. Ο Μένης με τον Ιππόλυτο :ο σεβασμός, η αγνή αγάπη, η πατρική στοργή, ακόμα και αν ο Ιππόλυτος δεν είναι πραγματικό παιδί του Μένη. Ο Θησέας και η Φαίδρα : μια σχέση που στηρίχτηκε πάνω σε ένα στιγμιαίο πάθος, μια ανάμνηση που είχε τη μυρωδιά του χώματος μετά από βροχή, που κράτησε τόσο όσο…και μετά στέγνωσε! Μια αγάπη εγωιστική και κτητική από την πλευρά του πρώτου. Ο Θησέας και ο Ιππόλυτος : η σχέση πατέρα γιου. Όταν ο πρώτος στέκεται στο πλευρό του δεύτερου. Όταν ο γονέας σέβεται τις επιθυμίες του παιδιού του, το βοηθάει να κυνηγήσει το όνειρο του και να καλλιεργήσει τα ταλέντα του. Ο Ιππόλυτος και η Φαίδρα : ο έρωτας που έρχεται αργά και ύπουλα και μετά εξαπλώνεται σε όλο το κορμί. Ο έρωτας που σπάει κάθε φράγμα, εκείνος που πολιορκεί μυαλό, ψυχή και σώμα και δεν μπορεί τίποτα να του σταθεί εμπόδιο. Και σε όλα αυτά προστίθεται το κάρμα. Πλήρωσε άραγε ο Θησέας τον τρόπο με τον οποίο μεταχειριζόταν τον έρωτα και την εμφανή αδιαφορία του προς τα συναισθήματα των ανθρώπων; Ό,τι του συνέβη ήταν άραγε το γύρισμα του τροχού; Ρητορικά ερωτήματα προς σκέψη για εμάς τους αναγνώστες…

Η ερωτική πράξη – και για τους ερωτευμένους- εκκινεί από το γενετήσιο ένστικτο , βιώνεται όμως ως μέθεξη, κάρμα ψυχής, πρόσθεση που αντίκειται στους κανόνες, αφού το ένα συν ένα μας κάνει ένα.

Σε αυτό το μυθιστόρημα το “θέλω” και το “πρέπει” έρχονται αντιμέτωπα σε μια αιματηρή μάχη. Ο έρωτας αν είχε μορφή θα ήταν ο σύγχρονος γάλλος αιμοσταγής επαναστάτης Ροβεσπιέρος. Επίσης, ο συγγραφέας μας φέρνει στο προσκήνιο την ηθική, ένα ζήτημα που απασχόλησε τους φιλόσοφους ανά τους αιώνες.

Ο Πασχάλης Πράντζιος, εμπνευσμένος από το μύθο της Φαίδρας και του Ιππόλυτου όπου εκεί ο έρωτας αντιμετωπίζονταν σαν κάτι μιαρό και είχε τραγική κατάληξη, με αυτό το βιβλίο έδωσε μια άλλη οπτική της ιστορίας , δίνοντας έτσι δικαίωση στα συναισθήματα της Φαίδρας καθώς αυτή τη φορά ήταν αμοιβαία. Αυτό το μυθιστόρημα είναι και ένα μάθημα ζωής, διότι μας δείχνει ότι όταν ο έρωτας είναι αμοιβαίος είναι ανίκητος. Όταν δύο άνθρωποι καταφέρουν να συνδεθούν πνευματικά και σωματικά τότε το ένα είναι συμπαγές και κάθε θεωρία καταρρίπτεται. Θα νικήσει άραγε ο έρωτας και η επιθυμία;Μόνο αν το διαβάσετε θα το διαπιστώσετε.

Το βιβλίο “τριάντα έξι ώρες” είναι ένα μυθιστόρημα που εστιάζει στον άνθρωπο και τη σχέση με τον εαυτό του και τους άλλους. Διαβάζοντας το μας φέρνει αντιμέτωπους με τις πιο μύχιες σκέψεις μας. Είναι κατά την άποψη μου ένα λογοτεχνικό ανάγνωσμα με “φιλοσοφικές ανησυχίες”. Έχει άραγε ο έρωτας ηθική; Καλή σας ανάγνωση.

If you go away, if you go away, if you go away

Please follow and like us:
Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Comments

comments