Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

  …της παιδικής μας ηλικίας!

Τέλος το Σχολείο! Τέλος όμως! Λίγες μέρες μετά, ταξιδάκι με τους γονείς, στο παραθαλάσσιο χωριό της γιαγιάς, για παρκάρισμα!


Καλοκαιρινό παρκάρισμα! Εσύ, μέσα στην καλή χαρά! Χαλαρό ξύπνημα το πρωί και σε περιμένει το γάλα, μαζί με την καταπληκτική μαρμελάδα ροδάκινο της γιαγιάς σου! Αυτή που δε χορταίνεις να αλείφεις στο αφράτο ψωμί από τον τοπικό φούρνο και να τρως μέχρι να βογγήξεις! Μετά παραλία!

Όλη μέρα στη θάλασσα με τους φίλους σου από το περασμένο Καλοκαίρι και με τους καινούργιους που κάνεις με τη γνωστή αυτοματοποιημένη διαδικασία που κάνουν φίλους τα παιδιά! Με τη διαφορά πως, τότε, που είσαι παιδί, σου φαίνεται φυσιολογικό το να κάνεις φίλους αμέσως!

Όλη μέρα από το πρωί, στην παραλία, να χτυπιέσαι με τα κύματα του Κορινθιακού και με το μάτι γαρίδα, μπας και περάσει πλοίο στα ανοιχτά, για να φέρει και άλλα, ενισχυμένα κύματα! Τα αγαπημένα σου πλοία, εσένα και των υπόλοιπων μικρών αλητάμπουρων της παραλίας, είναι τα πολεμικά πλοία! Αυτά “φέρνουν” και τα μεγαλύτερα κύματα!

Μέχρι το μεσημέρι που βγαίνουν παγανιά τα παουδογιαγιάδια, για να μαζέψουν τα εγγόνια τους για φαί!

Το μενού, συνήθως, χαρακτηριστικά Καλοκαιρινό! Τα αγαπημένα σου γεμιστά, όπως τα κάνει η γιαγιά, ή μπριάμ, που τότε το λένε “τουρλού τουρλού”, το οποίο απεχθάνεσαι, αλλά όλος και κάποιος περαστικός θείος σου κλείνει συνομωτικά το μάτι, για σουβλάκια το βράδυ!

Τρως όπως όπως, βιαστικά, ανυπομονώντας να ξαναπάς παραλία. Αλλά η γιαγιά, άγρυπνος φρουρός, μετράει τέσσερις ώρες “για να χωνέψεις”! Ξεγλιστράς στις δύο, αφού πρώτα λαγοκοιμηθείς. Μαζί και η γιαγιά, που ρίχνει τις μεσημεριανές της τούφες, αυτές που σου επιτρέπουν να ξεγλυστρίσεις προς παραλία μεριά! Εκεί βρίσκεις και τους φίλους σου. Αυτούς τέλος πάντων, που κατάφεραν να λιποτακτήσουν από τους παππούδες!

Είσαι όλη μέρα με τα αλάτια και δε σε νοιάζει! Σε κυνηγάνε για να κάνεις μπάνιο, γιατί είσαι λέει, βρώμικος από το παιχνίδι, τα αλάτια και τα χώματα. Μόνο που εσύ δε νιώθεις βρώμικος! Βλέπεις, είσαι ακόμα παιδί και η ψυχή σου είναι ακόμα καθαρή. ΕΙΣΑΙ καθαρός!

Τα απογεύματα συνήθως ο αέρας έπεφτε και εσύ έπαιζες με τις πέτρες. Τις έριχνες στη θάλασσα για να κάνουν “μπλουμ”! Μέχρι που άρχισαν να μαζεύονται οι παραθεριστές για την απογευματινή βουτιά και σταμάταγες, μη και τυχόν χτυπήσεις κανά χριστιανό και σε αρχίσει στις σφαλιάρες! Εσύ με την ησυχία σου έριχνες κλεφτές ματιές στις “μεγάλες” με τα μπικίνια!

Όταν λέμε μεγάλες, εννοούμε για τις 18 έως 25. Οι μεγαλύτερες ηλικιακά από αυτές, ήταν στα παιδικά σου μάτια, γριές!

Εκείνη η πανέμορφη κοπέλα με το καταπληκτικό κορμί και το ολόσωμο και ολόλευκο μαγιό, θα σου μείνει για πάντα στη μνήμη! Τη θυμάσαι που βούτηξε. Επίσης τη θυμάσαι να βγαίνει από τη θάλασσα σαν τη Θεά Αφροδίτη και το ολόλευκο μαγιό της, αυτό που δεν είχε κανενός είδους (όπως φάνηκε) επένδυση, να έχει κολλήσει πάνω στο κορμί της και να διαγράφει κάθε λεπτομέρεια!

Θυμάσαι, βέβαια, τον πανικό και τη φρίκη της, όταν κατάλαβε γιατί όλη η παραλία την κοιτά!

Την προσοχή σου όμως τραβάει κάποια άλλη παρέα, από πολύ μεγαλύτερα παιδιά! Είναι σε προχωρημένη εφηβεία και έχουν στην κατοχή τους κάτι μαγικό! Τηλεκατευθυνόμενο αεροπλανάκι! Μαγεία!

Μία άλλη παρέα, ξένοι αυτή τη φορά, έχουν ένα τηλεκατευθυνόμενο αυτοκινητάκι! Αυτόματα τα κορίτσια και οι “μεγάλες” με τα μικροσκοπικά μπικίνι και τα διάφανα μαγιό, χάνουν κάθε ενδιαφέρον για εσένα και τους συνομήλικους φίλους σου και χαζεύετε με τις ώρες τα μαγικά αυτά παιχνίδια!

Θες και εσύ ένα τέτοιο! Όλοι θέλετε από ένα τέτοιο!

Κάπως έτσι περνάει το Καλοκαίρι και φτάνει ο Αύγουστος, μαζί με τα πλήθη των παραθεριστών του! Μαζί έρχονται και οι γονείς σου, μαζί και οι θείοι! Όλοι μαζί, βρίσκετε χώρο στο σπίτι της γιαγιάς να βολευτείτε! Τα λουριά της ελευθερίας σου σφίγγουν, αλλά ελπίζεις σε καλύτερες διατροφικές μέρες. Βλέπεις, τα σουβλάκια και οι πίτσες είναι αγαπημένο μενού και των μεγάλων, που στις διακοπές θυμούνται, έστω και για λίγο, να είναι παιδιά. Ένα άλλο καλό της άφιξης των μεγάλων, είναι και η υπαρξη αυτοκινήτων και άρα, βόλτες σε παρακείμενα μέρη, για ποτό, οι μεγάλοι, και παγωτό οι μικροί! Χλίδα!!

Μέχρι που αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση!

Το καταλαβαίνεις όταν βλέπεις στην παραλία τον κόσμο να λιγοστεύει μέρα με τη μέρα! Ο ήλιος δύει νωρίτερα και το βράδυ αρχίζει να κάνει ψυχρούλα..

Ακόμα και οι ήχοι είναι διαφορετικοί! Περισσότερο ξεκάθαροι. Χωρίς τους ήχους του πλήθους ακούς το κύμα πιό καθαρά..

Ακόμα και το βήμα της γιαγιάς είναι διαφορετικό. Πιό βαρύ. Τόσες εβδομάδες να κυνηγά εσένα και τα άλλα εγγόνια, κουράστηκε και αυτή! Ίσως πάλι να είναι από τη στενοχώρια που ξέρει πως όπου νά’ναι φεύγετε. Γυρνάτε σπίτι..

Είναι εκείνα τα Καλοκαίρια της παιδικής σου ηλικίας. Τότε που τα ερεθίσματα ήταν ελάχιστα σε σχέση με το τώρα και που εύκολα εντυπωσιαζόσουν!

Είναι οι γεύσεις και οι εικόνες από τότε που θα είναι μέσα σου, μέχρι την τελευταία σου ανάσα. Η έξαψη του ταξιδιού προς το παραθαλάσσιο χωριό της γιαγιάς, με τη θλίψη της επιστροφής στην μουντή και γκρίζα Αθήνα.

Οι μυρωδιές από το λεμονοδάσος, με τα αρώματα από την κουζίνα της γιαγιάς..

Όλα αυτά, από τα παιδικά μας Καλοκαίρια!..

Please follow and like us:
Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Comments

comments