Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

από τη Χριστίνα Καπράλου.

Καλημέρα Μαρια

Καλημέρα μάνα

Μαρία έλα στο φως να σε δω καλύτερα

Άσε με στην ησυχία μου!

Μαρία τα μαλλιά σου…..

Ασε με σου λέω μην μου μιλάς έχω δουλειά δεν βλέπεις;

Η Μαρία είχε πατήσει τα 40 μόνη της από επιλογή …έτσι έλεγε.

Δεν έχω χρόνο για έρωτες, οι έρωτες μου φάγανε τα χρόνια έλεγε και η φωνή της έβγαινε άγρια και θυμωμένη.

Η Μαρία ήταν μόνιμα θυμωμενη. Θυμωμένη με όλους και όλα! Ότι περπατούσε πετούσε σερνόταν την ενοχλούσε. Είχε τσακωθεί με φίλους με γνωστούς με συγγενείς ακόμη και με τον καθρέφτη της.

Το πρωι μόλις ξυπνούσε έριχνε γρήγορα νερό στο πρόσωπο της έφτιαχνε τα μαλλιά με τα χέρια της εδιωχνε την μπούκλα που έπεφτε στα μάτια της και δεν έριχνε ούτε μια ματιά στον καθρέφτη μπροστά της.

Ήξερε δεν ήθελε να επιβεβαιώσει την υποψία της. Την τελευταία φορά που κοίταξε τον καθρέφτη της την είδε εκεί να καμαρώνει μια και μοναδική ασημένια αστραφτερή ξεχωριστή ανάμεσα στις μαύρες γυαλιστερές αδελφές της.

Θα γίνω λευκός κύκνος σκέφτηκε!

Τι καλά!

Αυτή η μετάλλαξη της έδινε χαρά!

Ανυπομονούσε για την μέρα που θα ξυπνούσε και το κεφάλι της θα ήταν ολόλευκο. Μα αυτή η μέρα αργούσε δεν ερχοταν.

Τον πρώτο καιρό όταν πρωτοείδε την πρώτη λευκή τρίχα στην κεφαλή της κάθε πρωί που ξυπνούσε έτρεχε στον καθρέφτη και πριν δει το είδωλο της παρακαλούσε ναναι αυτή η μέρα που θα κοιταχτει και θα δει τα μαλλια της ολολευκα.

Μα η μέρα αυτή δεν ερχόταν και η Μαρία θύμωνε!

Είμαι ένας κύκνος και την μέρα που θα γίνω λευκος κύκνος θα πάω στην λίμνη να κολυμπήσω.

Περασαν μέρες μήνες χρόνια και η Μαρία έπαψε να κοιτάζει τον καθρέφτη η μεταμορφωση δεν ερχόταν και αυτή έπαψε να το σκεφτετε γιατί πονούσε. Πάντα η αναμονή έχει πονο.

Δεν θέλω να κάνω υπομονή έλεγε και σταμάτησε να ονειρεύεται την μέρα που θα ξυπνούσε και θα ήταν λευκός κύκνος.

Τι της ειπε η μάνα το πρωί;

Κάτι είδε η μάνα στα μαλλιά της;

Σκιρτησε η καρδιά της στην σκέψη!

Λες να έγινα λευκος κύκνος; Σκέφτηκε και δεν τολμούσε να φτάσει μέχρι τον καθρέφτη της να ρίξει ματιά.

Και αν απογοητευτω; Και αν άδικα ξυπνήσουν πάλι οι ελπίδες; Και αν πονέσω; Και αν ξανά συλλαβησω την απαγορευμένη λέξη Υ Π Ο Μ Ο Ν Η;

Και αν η μάνα έχει δικιο;

Μπελαδες! Σκεφτηκε η Μαρία.

Ένα βήμα μπρος προς τον καθρέφτη τρία βήματα πισω.

Αχ μάνα τι μου εκανες!

Μάνα! Μανα τι είδες στα μαλλιά μου;

Μια βαριά ανάσα και ένα γνώριμο σφύριγμα ήταν η απάντηση.

Μάνα κοιμάσαι; Μάνα μην κοιμάσαι! Μανα πες μου μην με τυρανας!

Γλυκιά γιαγιουλα η μάνα φλερταριζε με την άνοια τα τελευταία χρόνια. Αποκοιμιοταν χωρίς δυσκολία μόλις ακουμπούσε το κεφάλι στο μαξιλάρι. Ο ύπνος ήταν λύτρωση για εκείνη και τους άλλους.

Εβλεπε όνειρα, συχνά μιλούσε, ρωτούσε, απαντούσε!

Έλα κοντά κόρη μου να σε δω! Έλα στο φως!

Κόρη μου ασημι τα μαλλιά σου!

Πόσο όμορφη είσαι με το ασήμι στα μαλλιά θυγατέρα μου!

Γειτονοι δείτε έναν όμορφο λευκό κύκνο που κολυμπάει στα νερά!!!!

Κόρη μου που είσαι;

Δες και εσύ τον κύκνο που ήρθε σπίτι μας! Σσσστττ μιλά σιγά και μην τον τρομάξεις!

Η Μαρία παρακολουθούσε με προσοχή το παραμιλητό της μάνας της. Χωρίς δεύτερη σκέψη άνοιξε την πόρτα και κίνησε για την λίμνη.

Ανασαινε λευτερη ! Το όνειρο της πραγματοποιήθηκε.

Ναι! Είμαι ένας λευκός κύκνος είπε και κανοντας ένα μεγαλο μακροβουτι  χάθηκε στα πράσινα νερά.

Σπανιο είδος οι λευκοί αυτοί κύκνοι. Αν βρείτε ποτέ στον δρόμο σας έναν από αυτούς υποκλιθειτε στο θάρρος τους, την περηφάνεια τους, την τιμιότητα τους.

Please follow and like us:
Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Comments

comments