Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

@γράφει η Άννα Μουσογιάννη

Μια ιστορία για τη δύναμη των δεσμών του αίματος, τη δίψα για επιβίωση, τη διαχρονικότητα του έρωτα, την ανάγκη για “πατρίδα”.

Μετά από το βιβλίο ” Άλικες Σιωπές” από τις Εκδόσεις Ψυχογιός (σχολιασμό μου γι αυτό το βιβλίο θα βρείτε εδώ) έρχεται και η αυτοτελής συνέχεια του βιβλίου με τίτλο “Οι κόρες της βασίλισσας” του ίδιου εκδοτικού και η Κλαίρη Θεοδώρου, γι ακόμα μια φορά καταφέρνει να μας ξελογιάσει συγγραφικά.

Το βιβλίο μας μεταφέρει στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα και ανοίγει το κουτί της Πανδώρας ρίχνοντας φως σε σκοτεινά σημεία της ιστορίας της Ελλάδας. Τα χρόνια που ακολούθησαν το διχασμό. Το παιδομάζωμα. Τις παιδοπόλεις της Φρειδερίκης. Τον ξεριζωμό. Μας μιλάει για το τι απέγιναν τα παιδιά που δεν είχαν κανένα πλέον στον κόσμο αλλά και για εκείνα που ξεριζώθηκαν από τις οικογένειες τους για να πάνε σε ένα ασφαλή τόπο. Διαβάζουμε για την παιδόπολη της Αγίας Ειρήνης στη Θεσσαλονίκη αλλά και στις προσκείμενες Λαϊκές Δημοκρατίες του ανατολικού συνασπισμού. Οι ηρωίδες μας, η Μαργαρίτα και η Ρόζα οι οποίες είχαν χωριστεί όντας σε μικρή ηλικία ζουν για ένα διάστημα σε αυτές τις παιδοπόλεις. Η μια στη Θεσσαλονίκη και η άλλη στη Ρουμανία.

Η Κλαίρη Θεοδώρου μας προετοιμάζει για το τέλος και μας αφήνει να ανακαλύψουμε πώς θα φτάσουν οι ήρωες μας ως εκεί. Μέχρι τότε με κομμένη την ανάσα, παρακολουθούμε τη Ρόζα, τη Μαργαρίτα, τη Μελισσάνθη, τον Ελισσαίο, το Γιάννη, τον Κωστή και όλους όσους τους περιτριγυρίζουν να πλέκουν ένα γαϊτανάκι γύρω από τις ιστορικές εξελίξεις τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Ρουμανία και την Αμερική. Με ενδελεχή έρευνα η συγγραφέας φωτίζει σκοτεινά κομμάτια της παγκόσμιας ιστορίας.

Η γραφή της Κλαίρης Θεοδώρου, γλαφυρή. Όπως κάθε φορά κάνει αποδόμηση στο γραπτό της προκειμένου να δώσει έμφαση στην ουσία.Οι περιγραφές της , ρομαντικές και ρεαλιστικές συνάμα. Σε συνεπαίρνει και σε παρασέρνει.Τι είναι τελικά αυτό το βιβλίο : ιστορικό, μυθιστόρημα, θρίλερ ή όλα μαζί; Η στυγνή πραγματικότητα σε παγώνει, η αληθινή αγάπη σου ζεσταίνει την καρδιά.

Πόνος, οδύνη, εγκατάλειψη, χωρισμός και άνθρωποι που ψάχνουν να ενώσουν κομμάτια, Κομμάτια του παζλ ή τα δικά τους.

Στο επίκεντρο δύο δίδυμες αδελφές, Η Ρόζα και η Μαργαρίτα. Καρπός ενός μεγάλου έρωτα. Χωρίστηκαν βίαια όταν ήταν μικρές. Για να (επι)ζήσουν. Οι συνθήκες τις ανάγκασαν να ωριμάσουν σε μικρή ηλικία. Οι δρόμοι τους χωρίστηκαν όχι όμως οι ψυχές τους. Ό,τι πάθαινε η μια το βίωνε και η άλλη. Ανεξήγητες αντιδράσεις του κορμιού. Και η αίσθηση ότι κάπου εκεί έξω υπάρχει και κάτι άλλο. Στο δρόμο τους άνθρωποι κλειδιά που κινούν τα νήματα της ζωής τους. Η Μελισσάνθη, ένα κορίτσι ξωτικό έμελλε να αλλάξει τη ζωή της Μαργαρίτας. Η ιστορία κυλάει, οι σελίδες διαδέχονται η μια.την άλλη, η αγωνία κορυφώνεται. Βουβές κραυγές ξεπηδάνε ανάμεσα από τις λέξεις. Άνθρωποι που χάθηκαν τόσο άδικα στον αγώνα των ιδανικών τους. Οι συνέπειες του φανατισμού είναι ολέθριες.Οικογένειες κόπηκαν σαν τσαμπιά από το οικογενειακό δέντρο και αφανίστηκαν. Και στο χάρτη μια νοητή γραμμή ενώνει την Αμερική, τη Ρουμανία και την Ελλάδα.

Και μέσα σε όλα αυτά έρχεται να προστεθεί ο έρωτας. Ο έρωτας που αλλάζει συνεχώς μορφή. Ο παθιασμένος. ο ανεκπλήρωτος, ο χωρίς αντίκρισμα, ο ακραίος, ο απαγορευμένος, ο αληθινός.

Στο βωμό του έρωτα σφάζονται και κατακρεουργούνται τα όνειρα και οι επιθυμίες. Στο όνομα του έρωτα βαπτίζουμε σχέσεις και καταστάσεις ανάξιες μας. Στο όνομα του έρωτα πέφτουμε στο βούρκο, βάζουμε το κεφάλι μας στη λαιμητόμο. Η Ρόζα, η Μαργαρίτα, ο Κωστής έπεσαν στην παγίδα του έρωτα. Αυτό που ονόμασαν οι ίδιοι. Ποια θα είναι άραγε η έκβαση;

Ένα βιβλίο που μιλάει και για την αγάπη. Την αληθινή αγάπη από αυτή που πρόσφερε πρώτα ο Ορέστης και έπειτα η Αριάνα στη μικρή Μαργαρίτα, ο Νικ και η Τζένη στη μικρή Ρόζα. Η συγγραφέας μας περνάει εύστοχα το μήνυμα ότι δε χρειάζεται πάντα να υπάρχουν δεσμοί αίματος για να υπάρχει αληθινή και ανιδιοτελής αγάπη!

Για μια ακόμη φορά η συγγραφέας παίζει με την έννοια της αμφισημίας μιας προσωπικότητας. Η διπλή όψη του νομίσματος. Το καλό και το κακό συνυπάρχουν.   Ο σκληρός Σαράντης που όμως πρόσφερε τη βοήθεια του σε ένα φτωχό νέο να ξεφύγει από τη φτώχεια και έπειτα προσπάθησε να δώσει την αγάπη του στο θετό γιο του. Μου θυμίζει κατά μια έννοια το βιβλίο του Ξενόπουλου “Τίμιοι και Άτιμοι¨. Οι κατά συνθήκη και οι αληθινοί. Διότι το νόμισμα έχει δύο όψεις όπως και μια προσωπικότητα. Εξάλλου και η ζωή έχει την οπτική που της δίνουμε όπως η ιστορία της Μελισσάνθης και η περιγραφή της σφαγής. Τα διαμάντια  που ήταν μαχαίρια ή το αντίστροφο.

Στη σκακιέρα της ζωής είμαστε πιόνια που κινούνται με σκοπό να κερδίσουν ο καθένας τη δική του προσωπική μάχη. Κάποιες φορές γινόμαστε βασιλιάδες και βασίλισσες, κάποιες άλλες φορές ακόλουθοι και τις περισσότερες στρατιώτες με σκοπό να προστατέψουμε τα ιδανικά μας. Και σε τούτο το βιβλίο, η βασίλισσα, η Ελλάδα, σε ένα παιχνίδι που αν και είχε χάσει το βασιλιά της δεν υπήρξε ματ μόνο αγώνας για την προάσπιση των ιδανικών της. Στην προκειμένη, τα πιόνια ήταν οι ήρωες μας και ανάμεσα τους εκείνες οι δύο, οι κόρες της βασίλισσας…

Όσο και να είμαστε εμείς αυτοί που έχουμε το τιμόνι της ζωής μας και φτιάχνουμε τη μοίρα μας, το “πεπρωμένο φυγείν αδύνατον”!

Καλή σας ανάγνωση….

There’s so many different worlds
So many different suns
And we have just one world
But we live in different ones

Please follow and like us:
Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Comments

comments