Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Της Δρος Αριστονίκης Θεοδοσίου-Τρυφωνίδου.


Τους κοιτούσα έναν έναν και συνειδητοποιουσα πως δεν μπορώ να επικοινωνήσω μαζί τους. Μοιαζαμε σαν να μην μιλούσαμε την ίδια γλώσσα. Αν και, ακόμη κι αν μιλούσαμε άλλες γλώσσες θα μπορούσαμε να μιλήσουμε την γλώσσα του σώματος. Μια αγκαλιά ήταν αρκετή. Μα δεν με χωρούσε η αγκαλιά τους. Μας χώριζε μια τεράστια γυάλινη βιτρίνα. Εγώ ήμουν στην απέξω. Τους κοίταζα. Πόσο όμοιοι ΉΤΑΝ!

ΜΙΛΟΎΣΑ μα ότι κι αν έλεγα δεν το άκουγαν.

Τι κρίμα, να μην είσαι μόνη αλλά να νιώθεις μόνη!! Να υπάρχουν στην ζωή σου άνθρωποι αλλά να μην ταιριάζεις διόλου μαζί τους. Μοναξιά μέσα στο πλήθος. 
Υπαρχουν άνθρωποι που λίγο πριν στην φέρουν απομακρυνονται από σένα. Κάνουν πως δεν σε βλεπουν, αλλάζουν πεζοδρόμιο ή γυρίζουν επιδεικτικά την πλάτη. Άλλοτε μιλάνε μέσα από τα δόντια τους ψελλιζοντας αναμαλλιασμενα λόγια και ύστερα σε φιλανε σταυρωτά για να δείξουν πόσο ψεύτικοι είναι. Μοιάζουν σαν το φίδι λίγο πριν επιτεθεί στο θήραμα του.

 Έμαθα να παρακολουθώ το αποτύπωμα του φιδιού για να προστατευομαι από την επίθεση του. Μου έχουν επιτεθεί πολλά φίδια και έχω εκπαιδευτεί. Το περιμένω το κτύπημα και απαντώ όπως αρμόζει στην περίσταση. Η ζωή είναι μια τεράστια αρένα. Το στοίχημα είναι να παραμείνεις άνθρωπος παρόλα τα κτυπήματα. Να κάνεις αγώνα με το μέσα σου, να λιώνεις την ζήλια, να συνθλιβεις την κακία, να διώχνεις το ψέμα. Ανθρώπους  να γυρευουμε από ανθρωπάκια έχουμε μπουκτησει! 

Please follow and like us:
Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Comments

comments