Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Από την Λίλιαν Σίμου

Μία διαφορετική παράσταση παρακολούθησα στη σκηνή Μαρίκας Κοτοπούλη, στο θέατρο Ρεξ, βασισμένη σε ένα έργο του Βίκτωρα Ουγκώ, που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό.

Πρόκειται για μία ανατρεπτική παράσταση σύγχρονου μουσικού θεάτρου σε σκηνοθεσία και πρωτότυπη μουσική Θοδωρή Αμπαζή. Το έργο εμπεριέχει την έμπνευση ενός συγγραφέα βαθιά πολιτικοποιημένου, του Ουγκώ και είναι μία διαχρονική καταγγελία απέναντι στις ταξικές ανισότητες και τους δόλιους χειρισμούς της εκάστοτε εξουσίας. Η αλαζονεία της εξουσίας, η ισοπέδωση του λαού…

Τοποθετείται στην Αγγλία, αλλά στην ουσία καυτηριάζει την κατάσταση στην Γαλλία, την εποχή που ο Ουγκώ ήταν εξόριστος.

‘Ηρωας ένας νεαρός, ευγενούς καταγωγής, που εγκαταλείφθηκε στην βρεφική του ηλικία, αφού παραμορφώθηκε εκδικητικά από τον βασιλιά και παρέμεινε σημαδεμένος, με ένα μόνιμα χαραγμένο χαμόγελο στο πρόσωπό του.

Ζει δίνοντας παραστάσεις με ένα περιφερόμενο θίασο και βρίσκει τον έρωτα σε μία όμορφη κοπέλα που βλέπει με τα μάτια της ψυχής, καθώς είναι τυφλή.

Γύρω τους ο κόσμος σαν καρικατούρα, εξαθλιωμένος, στιγματισμένος από την φτώχια, την πείνα, την εκμετάλλευση. Κάπου αλλού, οι ευγενείς, μακράν των αναγκών του λαού… Ώσπου, κάποιος άνθρωπος της «αυλής» και της ίντριγκας, ανακαλύπτει την ταυτότητα του εγκαταλελειμμένου παιδιού και του επιστρέφει (για προσωπικό του όφελος) τα δικαιώματά του και τους τίτλους του.  Όμως… όταν ο «άνθρωπος που γελά» βρίσκεται στην Βουλή, αποφασίζει να ακουστεί η φωνή του λαού, μέσα από τις πεποιθήσεις του.

Το έργο είναι μία πολιτική και κοινωνική καταγγελία που αρμόζει και στο χθες και στο σήμερα, προφανώς και στο αύριο. Πιστεύω πως είναι από το πλέον ενδιαφέροντα και αλληγορικά έργα του Ουγκώ. Η παραμόρφωση είναι αυτό που ο λαός βιώνει, η αλλοτρίωση και το ψεύτικο χαμόγελο, από τα δεινά της εξουσίας.

Η παράσταση είναι ενδιαφέρουσα ως προς την σκηνοθετική της προσέγγιση και επίσης με την μουσική που μοιάζει με ένα μιούζικαλ, χωρίς να είναι ακριβώς έτσι.  Μία παράσταση γεμάτη πικρές αλήθειες.

Αν και στο πρώτο μέρος πιστεύω η ηχοληψία αδίκησε κάποιες στιγμές, στο δεύτερο μέρος διορθώθηκε το πρόβλημα και το φινάλε με τον μονόλογο του «ανθρώπου που γελά», συγκλονίζει και φέρνει δάκρυα στα μάτια…

Πιστεύω πως ο σκηνοθέτης, θα μπορούσε να αφιερώσει λίγο περισσότερο χρόνο στον έρωτα του ήρωα προς την τυφλή κοπέλα (με το όνομα Ντέα, δηλαδή Θεά, καθώς μοιάζει σαν θεία και άλικη μορφή, σαν μία νεράιδα που δεν ανήκει στην ασχήμια του κόσμου)… Εστίασε όμως ιδιαίτερα στο κοινωνικό και πολιτικό μέρος, το οποίο και απέδωσε συμπυκνωμένα στην διάρκεια της παράστασης, ως το τελικό κρεσέντο.

Εξαιρετικός ο Αιμιλιανός Σταματάκης ως Γκουίνπλεν (ο άνθρωπος που γελά) και η Μαρία Δελετζέ ως Ντέα (με κρυστάλλινη φωνή).

Συμπρωταγωνιστές τους: Θέμης Πάνου (Ούρσους), Διονύσης Βερβιτσιώτης (Χόμο/ βιολί), Δαυίδ Μαλτέζε (Λόρδος Ντέιβιντ), Κώστας Βασαρδάνης (Μπαρκιλφέντρο), Εβελίνα Παπούλια (Ζοζιάνα)

Επίσης ερμηνεύουν άλλους ρόλους: Πάρις Θωμόπουλος, Παναγιώτης Παναγόπουλος, Θανάσης Ακοκκαλίδης, Θανάσης Βλαβιανός, Χρήστος Ραμμόπουλος,,Νέστωρ Κοψιδάς, Αγγελική Καραγκούνη, Ελίτα Κουνάδη, Τζωρτζίνα Δαλιάνη, Αρετή Πασχάλη, Αντριάνα Χαλκίδη, Σμαράγδα Κόκκινου, Δήμητρα Χαριτοπούλου, Αντιγόνη Δρακουλάκη

μουσικοί επί σκηνής

Θοδωρής Κοτεπάνος -πιάνο

Σοφία Ευκλείδου – τσέλο

Γιάννης Αναστασάκης – κιθάρες

Θάνος Πολυμενέας Λιοντήρης – κοντραμπάσο

Ιάκωβος Παυλόπουλος – κρουστά

Διονύσης Βερβιτσιώτης – βιολί

Please follow and like us:
Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Comments

comments