Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Από την Ειρήνη Φραγκάκη

Κι έφτασε πάλι η στιγμή που τα φώτα έσβησαν…

Που τα λαμπιόνια σταμάτησαν να τρεμοπαίζουν στον ρυθμό των γιορτών κι άρχισε να τρεμοπαίζει η καρδιά από την αγωνία.

Φέτος δεν έκανα απολογισμό του… πέρυσι. Φέτος δεν μέτρησα, ούτε πρόσθεσα ούτε αφαίρεσα. Φέτος τα μαθηματικά έγιναν απλά… μαθήματα.

Αποφάσεις, ενδείξεις κι αποδείξεις που φανέρωσαν κάτι πιο δυνατό μέσα μου. Η ζυγαριά του πέρυσι δεν έγειρε σε καμία μεριά. Όσο πικράθηκα, πόνεσα, θύμωσα, απελπίστηκα και λύγισα, άλλο τόσο αναθάρρησα, χαμογέλασα, αγκάλιασα, αγάπησα και αγαπήθηκα.

Ισορροπία λοιπόν κι ας μένει μια γεύση σαν γλυκόπικρο νερατζάκι.

Δεν χάθηκα φέτος στις μνήμες γιατί πέρυσι χάθηκα στις υποσχέσεις. Δεν περίμενα να τελειώσει το πέρυσι με αγωνία γιατί ρίγησα στη σκέψη του νέου χρόνου και του τι κουβαλάει για μένα.

Τα φώτα σβήσανε κι εγώ έχω κουρνιάσει μες στο μισοσκόταδο στο πουφ και κοιτάω τις άδειες κούτες που περιμένουν να γεμίσουν και να πάνε τακτοποιημένες στη θέση τους. Σ’ ένα σκοτεινό πατάρι έως κάνουν ξανά τον κύκλο τους για να προστεθεί ακόμα ένα στολίδι την επόμενη χρονιά. Έτσι είναι άλλωστε, κάθε χρόνος που φεύγει βάζει κι άλλα, κι άλλα, κι άλλα στη βαλίτσα του. Και κάθε πέρυσι που θα ανάβουν τα φώτα, θα έρχεται ένα φέτος που θα τα σβήνει περιμένοντας υπομονετικά να φωτίσει μέρα με τη μέρα η ψυχή μας μέχρι η λάμψη του να είναι αρκετή για να αντέξει ακόμα ένα δώρο αγάπης, συμπόνιας, κατανόησης, ελπίδας.

Μην φοβάστε λοιπόν που τα φώτα σβήσανε. Να τους δώσετε “υλικό” για να ανάψουν ξανά όταν έρθει η ώρα τους…

Please follow and like us:
Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Comments

comments