Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

από την Κέλλυ Βουράνη.

 Ήταν 12 χωρίς ψυχή… τι και αν ένιωθαν.

 Χωρίς ζωή, τι και αν ζούσαν, βαστούσαν ένα πράγμα την κηδεία της ζωής τους και αποφάσιζαν την «κηδεία» ενός μικρού παιδιού. Εάν έψαχναν έστω και λίγο, εάν μιλούσαν θα λυνόταν το μυστήριο του φόνου. Μέχρι που σάλεψε μέσα σε λάθη το μυαλό και μόλυνε την ψυχή. Κοιτούσαν όλοι το συμφέρον τους. Κανείς το παιδί. Κανείς δε ζήτησε να διώξει από πάνω του το ανθρωποκτόνο μίσος..Αν και θα μπορούσαν να αγαπήσουν ο ένας τον άλλο και να μη γίνουν δήμιοι μέσα στην άγνοια τους.

 Η αλήθεια πονάει όταν τη διαλέξεις, αλλά λυτρώνει, καθαίρει, καίει τα σωθικά∙ σα δίκοπο μαχαίρι ματώνει την ψυχή που θέλει να γλυτώσει από το σαρκοβόρο μίσος. Κοίτα μέσα στην ψυχή σου άνθρωπε, ψηλάφησε τα αγκάθια της καρδιάς και ζήσε όπως ο Θεός ορίζει. Ο Αμνός θυσιάστηκε για σένα εκείνη τη νύχτα, για να μπορέσεις να αλλάξεις, να γιατρευτείς, να απαλλαχτείς από τον πόνο και τη δυστυχία. Χρειάστηκε μόνο μια ψήφος που όλοι θα θέλαμε να είχαμε δώσει πρώτοι από τους άλλους, για να σωθεί εκείνος. Γιατί όλοι ξέρουμε τι είμαστε κατά βάθος αλλά δεν τολμούμε να ζήσουμε το πάθος λυτρωτικά, αγνά, απελευθερωτικά. Προτιμάμε να πεθάνουμε μέσα σε αυτό και όχι να διαφοροποιήσουμε τον αγώνα της ζωής σε αγώνα της αγάπης ενάντια στο σκοτάδι.

 Φοράς πάντα το σταυρό σου άνθρωπε για να θυμάσαι ποιος σε έφερε στη χυδαία αυτή θέση, τη γεμάτη πόνο και δάκρυ∙ αμαρτία και ψέμα. Βλάκας και ηλίθιος ο επαναστάτης που θα τολμήσει να πάει κόντρα στη βασανισμένη από πάθη σκέψη. Όλα αυτά θα μπορούσαν να συζητηθούν ξανά και ξανά μέχρις ότου λυθεί η παραμικρή αμφιβολία. Ήταν πέρα πάσης αμφιβολίας ένοχοι όλοι. Ένοχοι γιατί συμβιβάστηκαν, γιατί δεν έψαξαν, γιατί δεν άγγιξαν τη δική τους ενοχή. Σαν ψυχές άφθαρτες λιώσανε το σκότος του διαβόλου και δε θέλησαν να αφήσουν την κακία να στεριώσει μέσα τους.

 Ανοίχτηκαν, εξομολογήθηκαν, βαπτίστηκαν από το άγιο Φως της αγάπης. Έτσι δε θέλησαν να χάσουν ό,τι πολυτιμότερο τους είχε απομείνει, τη ψυχή τους τη δόλια. Οι δολεροί και αδιάφοροι έγιναν αμνοί και ο Αμνός εσώθη. Βγαίνοντας από εκείνο το δωμάτιο δεν ήταν πια οι ίδιοι. Κατάφεραν να ζήσουν λυτρωμένοι, βλέποντας τον αδελφό τους συνάνθρωπο. Είναι το συν- και όχι το Εγώ. Είναι η κατανόηση και η ανθρωπιά όχι το μίσος και η κατακραυγή.  Είναι δύσκολο να ζεις στο σκοτάδι. Είναι όμως ακόμα πιο ωραίο να απολαμβάνεις το φως μιας ζωής γεμάτης καλοσύνη και ανθρωπιά. Δύσκολο άλλα όχι ακατόρθωτο.

  Άρον, άρον καταδίκασον, φώναξαν οι 12 στην αρχή… μη χρονοτριβούμε. Είναι οφθαλμοφανές. Έχουμε και δουλειές. Έκλεισαν την πόρτα πίσω τους όταν αχνοξημέρωνε η νέα μέρα που δε θα ήταν πια οι ίδιοι. Όλοι μαζί είχαν ένα ιερό σκοπό, μυστικό από τους άλλους, να σώσουν τον Αμνό. Χωρίς αυτόν δε θα είχαν μάθει την αλήθεια τους.

Ο αναμάρτητος στο εξής μπορεί πρώτος να «πετάξει την πέτρα».

«Ο αναμάρτητος υμών πρώτος βαλέτω λίθον..»

Αυλαία.

 Τα φώτα ανοίγουν και είμαστε στο μικρό αμφιθέατρο της θεατρικής σκηνής του Δημοτικού θεάτρου Δάφνης – Υμηττού. Ήταν μια παράσταση αποκαλυπτική για τα ελληνικά δεδομένα. Μια χώρα που σπαράσσεται από τις εξάρσεις του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας. Οι ήρωες αφανείς Έλληνες του μεροκάματου και της υψηλής κοινωνίας. Ο Γ. Γιαννακόπουλος (σκηνοθεσία και διασκευή), Μ.  Φύτρος (βοηθός σκηνοθέτη), Δέσποινα Δαμίγου (βοηθός σκηνοθέτη), Τ. Γιόβα (σκηνικές κατασκευές) και Ν. Μαυρόπουλος (σχεδιασμός φωτισμού)  αφανείς συντελεστές  μιας παράστασης – καθρέπτη της ελληνικής πραγματικότητας. Μιας φωτεινής πλευράς της που δημιουργεί κόντρα στις αντιξοότητες. Μια θεατρική ομάδα με έντονο το συν- που καταφέρνει πάντα να μεταδώσει σε όλους εμάς την αισιοδοξία και τη δύναμη για τη ζωή. 

 Με εμπνευστή τον Νικίτα Μιχαλκόφ και την ταινία του «12», το κείμενο του Γ. Γιαννακόπουλου σκιαγραφεί μια Ελλάδα φοβισμένη, κλεισμένη στον μικρόκοσμο της, ρίχνοντας βλέμμα περιφρόνησης προς τους ξένους μετανάστες. Οι 12 ένορκοι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι κυνηγούν τα όνειρα τους με τα απωθημένα τους βαθιά κρυμμένα. Εκείνη η ετυμηγορία τους ανάγκασε να τα φανερώσουν. Ένας, ένας ρίχνει φως στην ψυχή του μπροστά στο κοινό.

 Ο Γιώργος Λάμπρης ως συγγραφέας (1ος ένορκος) με λόγο πειθούς και έντασης μπροστά στο κάλεσμα της συνείδησής του, καταφέρνει να σπείρει το σπόρο της αμφιβολίας μέσα στη συνεδρίαση. Η Νατάσα Κέντρου ως ζωγράφος, πρόεδρος των ενόρκων, υποστηρίζει τη συλλογική διαδικασία με σοβαρότητα και σταθερότητα. Η Κατερίνα Γαλανοπούλου ως ερευνήτρια (4ος ένορκος) είναι ο εσωστρεφής άνθρωπος στον οποίο αποτυπώνεται ο σπόρος της διερώτησης και της αντίστασης ως ορμητικός χείμαρρος καρδιάς πονεμένης. Η Βελίνα Βλάχου ως δασκάλα (6ος ένορκος) δείχνει αμεσότερα την συναίσθηση του χρέους της με τόνο ήρεμο και συγκαταβατικό, όπως και η Σώζη Κουμαριανού ως γιατρός(9ος ένορκος). Η τελευταία κυριευμένη από το δίκιο της μετανάστριας που κατάφερε να βγει από τη μιζέρια, ξεσηκώνει τις θύελλες στην ψυχή της Δέσποινας Δαμίγου (8ος ένορκος , ιδιοκτήτρια εμπορικού καταστήματος). Ο φόβος της καταστηματάρχου ζωγραφίζεται μέσα στην κραυγή του απόλυτου ναι στην ενοχή του νεαρού κατηγορουμένου. Η Μπέτυ Βλάχου ως ηθοποιός (3ος ένορκος), μας φέρνει αντιμέτωπους με το προσωπείο των γελαστών ανθρώπων, οι όποιοι ζουν στην πραγματικότητα με μια βαθιά θλίψη. Η Νάγια Ναούμως δ/νoυσα  σύμβουλος τηλεοπτικού καναλιού (2ος ένορκος) είναι η επιτυχημένη γυναίκα που βίωσε τραγικά τη διάψευση του ίδιου της του εαυτού μέσα στην προσωπική της ζωή. Τα στερεότυπα της επιτυχίας καταρρίπτονται και για την Ιωάννα Χρυσομάλλη ως στέλεχος ιδιωτικής εταιρείας (5ος ένορκος). Σνομπ και επιφανειακό στυλ με εύθραυστο ψυχισμό για να καλυφτεί το τραγικό της βίωμα..Ο Βαγγέλης Μερκούρης ως Δημόσιος Υπάλληλος

 (7ος ένορκος) είναι η φιγούρα  του, λαϊκής καταγωγής, ερωτευμένου, μεσήλικα που με κυνικότητα δικαιολογεί την υποκρισία της ζωής γύρω του. Από όλους ο πιο μισητός, ο πιο προκλητικός και ο πιο ψυχρός είναι ο Αλέξης Μεγάλος ως ταξιτζής (10ος ένορκος). Θύμα της ίδιας του της βίας σπάει το σκληρό περίβλημα του χαρακτήρα του και αποκαλύπτεται.

Το σκηνικό, ένα σχολείο, η παραμελημένη αίθουσα των πολιτιστικών, πλαισιώνει την εγκατάλειψη τόσο της ύλης όσο και της ψυχής. Τυποποιημένο και αυτό, όπως και η ζωή μας. Η κλητήρας του σχολείου Βάσω Χρηστίδη  είναι η χαρακτηριστική δημόσια υπάλληλος που είναι πρόθυμη να βοηθήσει μεν αλλά χωρίς να σκοτίζεται για τη σοβαρότητα της συνεδρίασης δε.

 Όταν όλα τελειώνουν μένει το κλουβί με το πουλί για να μας θυμίζει ότι η έξοδος από το σκοτάδι της ψυχικής μας δουλείας είναι καθαρά δική μας ευθύνη. Αρκεί μια εξομολόγηση εκ βαθέων….

Κάθε Παρασκευή 21.15, Δημοτικό Θέατρο Δάφνης – Υμηττού «Φάνης Χηνάς»

Please follow and like us:
Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Comments

comments