Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

από τον Μάριο Αποστολίδη.

Κίνησε γιά το χωριό να πάρει τα φάρμακα στον νονό του, ευκαιρία να ξεφύγει λίγο από το άγχος των τελευταίων ημερών. Συντονίστηκε με το 4ο πρόγραμμα του ΡΙΚ με την κλασσική μουσική και πήρε τον παλιό δρόμο γιά την Πάφο.

Αποχρώσεις του πράσινου και κίτρινου βασίλευαν παντού και στο βάθος το απόλυτο γαλάζιο. Ο Κούρης ποταμός να τρέχει γάργαρος με τα παγωμένα νερά του στην θάλασσα. Άσπρες ανεμώνες γέμισαν τον λόφο του Κουρίου. Σταμάτησε στην άκρη του δρόμου και άφησε τα μάτια του να χορτάσουν το θέαμα που ξεδιπλωνόταν κάτω απο το λόφο. Η θάλασσα στο αιώνιο παλινδρομικό της παιχνίδι να γλύφει την αμμουδιά αφήνοντας άσπρους αφρούς στο διάβα της, στους πρόποδες οι αναστηλωμένοι κίονες της βασιλικής του πρώτου επισκόπου του Κουρίου Φιλονείδη. Περπάτησε στον απέναντι λόφο και πήγε στα ερείπια της μικρής βασιλικής που δεσπόζει του λόφου και από κει στο αρχαίο στάδιο. Είχε γίνει η αφή της Ολυμπιακής φλόγας λίγες μέρες πριν στην αρχαία Ολυμπία και την παρακολούθησε από την τηλεόραση, φούσκωσε από περηφάνια και ένοιωσε στα πόδια του από κάτω τα ποδοβολητά των αλόγων και τους τροχούς των αρμάτων που έσερναν.

Το χαμηλό άλσος του Απόλλωνα ιδανικός χώρος γιά περπάτημα, ένα σμήνος κουνούπια όμως του έκαναν επίθεση και βιάστηκε να φύγει. Περπάτησε ως πιο πάνω και στάθηκε στην άκρη του γκρεμού λίγο πριν την Επισκοπή των Βάσεων και θαύμασε την χαράδρα με τις πέτρινες στήλες και εκείνη την ελιά που ακροβατούσε στην άκρη. Η ώρα περνούσε και θάπρεπε να πάει στο χωριό, θυμήθηκε τον καταρράκτη στο Πραστείο και κίνησε πρώτα κατά κει. Εδώ η διαδρομή διαφορετική, το φαράγγι ντυμένο στα κίτρινα ανέδιδε ένα μεθυστικό λεπτό άρωμα που του γαργάλησε ευχάριστα την μύτη. ΄

Ακουσε πρώτα το γάργαρο νερό και τον ήχο του νερού που πέφτει από ψηλά και μετά αντίκρυσε τον καταρράκτη πανέμορφο στην απέναντι πλευρά. Δεν στάθηκε πολύ, πήρε τον παλιό δρόμο γιά την Ανώγυρα, πέρασε από μάντρες και μετά το σιδερένιο γεφύρι με το ξύλινο δάπεδο. Κοπάδια επέστρεφαν στις στάνες τους, μιά συστάδα από αμυγδαλιές και τερατσιές και στο βάθος ο ήλιος που έπαιρνε το δρόμο γιά την δύση. Μόλις πρόλαβε να πάρει τα φάρμακα στο νονό του. Τον βρήκε να κάθεται μπροστά στην τηλεόραση με τα πόδια σκεπασμένα με κουβέρτα και την γυναίκα του δίπλα, μιά αγαπημένη εικόνα που έχει εκτυπωθεί στο μυαλό του εδώ και πολύ καιρό.

Το μαλλί κυματιστό κτενισμένο στην εντέλεια με μπριγιαντίνη γιά να γυαλίζει και το χαμόγελο στα χείλη του έδωσε την ευχή του και έφυγε. Με κόκκινες απλωτές πινελιές ντύθηκε η δύση αποχαιρετώντας το βασιλιά που έφευγε, στην Αυδήμου σταμάτησε γιά να χαρεί το θέαμα. Η φύση σε ανοιξιάτικους ρυθμούς την στιγμή που ο πλανήτης βιώνει τον τρόμο της πανδημίας.

Please follow and like us:
Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Comments

comments