Category

Carpe Librum

Είμαι η Αναστασία Δημητροπούλου, απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών, κι έχω γεννηθεί στις 27 Μαρτίου 1993. Ασχολούμαι με τις παρουσιάσεις λογοτεχνικών έργων, τη Μετάφραση, την Κριτική της Λογοτεχνίας και την συγγραφή. Μιλώ Αγγλικά, Γαλλικά, Φινλανδικά και παραδίδω μαθήματα Αρχαίων σε μαθητές Γυμνασίου. Τον ελεύθερο χρόνο μου τον αφιερώνω στη φωτογραφία, το τέννις και την ανάγνωση.

Στη στήλη μου Carpe Librum, θα συναντήσετε σκέψεις μου όσον αφορά στην Κλασική Λογοτεχνία, μες στην οποία κοιμούνται θησαυροί, που τόσο οι μεταγενέστεροι δημιουργοί όσο και οι αναγνώστες, οφείλουν να «αδράχνουν» και να αξιοποιούν, αντιστικτικά με ένα ανάλογο παθιασμένο Carpe Diem.

Carpe Librum

Αστέρια στην άμμο

από την Αναστασία Δημητροπούλου.   «Το λάθος, αγαπητέ μου Βρούτε, δεν είναι στα αστέρια, αλλά μέσα μας» θα έγραφε κάποτε ο Σαίξπηρ. Και ο Ουγκώ θα ισχυριζόταν πως εμείς οι άνθρωποι είμαστε λίγο πολύ σαν τα αστέρια, καθώς έχουμε το δικαίωμα της έκλειψης με την προϋπόθεση πως το φως θα…

Continue reading
Carpe Librum

«The verdict of your heart»

by Anastasia Dimitropoulou It’s five am. The sky’s dull, full of clouds, sins and grief. It won’t take long. A wild summer rain is coming, like a cheated lover who’s about to burst into tears. It won’t take long. The sea is already scratching the rocks and the air’s getting…

Continue reading
Carpe Librum

«Placebo»

από την Αναστασία Δημητροπούλου Θέσε έναν στόχο που θα οδηγεί τις σκέψεις σου, θα απελευθερώσει την ενεργητικότητά σου και θα σου δώσει ελπίδες, και θα είσαι ευτυχισμένος. Έτσι λένε. Κι έτσι είναι σε τελική ανάλυση. Άλλωστε μόνο με αυτόν τον τρόπο έρχεσαι αντιμέτωπος με την πιο μεγάλη έκπληξη στη ζωή…

Continue reading
Carpe Librum

“Πριν το ξημέρωμα”

Ένας είναι ο νόμος της ζωής: από κάθε τέλος ξεπηδά μια νέα αρχή. Όταν όλα τελειώνουν, συνήθως λίγη απρόσμενη ευτυχία αρκεί για να αρχίσουν πάλι. Κι όταν είναι πυκνό το σκοτάδι, τότε εμφανίζονται από το πουθενά σαν τ’ αστέρια εκείνοι που αφήνουν το αχνάρι τους στην ψυχή μας.   Έτσι…

Continue reading
Carpe Librum

«Σχέση 5 – 7»

  από την Αναστασία Δημητροπούλου. Το αντίθετο του θάρρους στις ανθρώπινες σχέσεις, δεν είναι η δειλία. Το βόλεμα είναι. Εκείνο μετατρέπει τις ωραιότερες ιστορίες αγάπης σε ετεροβαρείς καταστάσεις, τις ελπίδες στα δολώματα που καλύπτουν τα αγκίστρια, και τους δισταγμούς στις ειλημμένες αποφάσεις. Το βόλεμα είναι. Μόνο αυτό ευθύνεται για τα…

Continue reading
Carpe Librum

“Η νόσος των εραστών”

από την Αναστασία Δημητροπούλου. Θα έλεγε κανείς πως όσο οι εραστές μας είναι μέρα και νύχτα εδώ, υπάρχει πάντα μια διακριτική ζώνη φλου αρτιστίκ μεταξύ των συναισθηματικών και των αμιγώς διανοητικών διαδικασιών που περνούμε. Κι όταν αυτοί μετοικούν σε άλλες πολιτείες, ό,τι μετράει δεν είναι το ποιοί στ’ αλήθεια ήταν,…

Continue reading
Carpe Librum

Προλογίζοντας τον «Διά Βίου Έρωτα»

από την Αναστασία Δημητροπούλου. Όποιος υποστηρίζει πως μπορεί να βρει τον έρωτα στους άλλους, σίγουρα ψάχνει σε λάθος μέρος. Ο έρωτας, ο αληθινός, ο επαναστάτης και ο αλτρουιστής, κρύβεται μέσα μας. Εμείς απλώς τον ξυπνάμε. Και για να τον ξυπνήσουμε, είναι που χρειαζόμαστε τους άλλους. Ο έρωτας… Εκείνος που μπαίνει σαν…

Continue reading
Carpe Librum

Η πρώτη μέρα του Μάρτη

από την Αναστασία Δημητροπούλου. «Τι σημαίνει για σένα η πρώτη μέρα της άνοιξης;», τον ρώτησε όταν κρεμάστηκε σαν κτητικός αίλουρος από το μπράτσο του. Το αεράκι που ανακάτωνε τα μαλλιά της, την έκανε υπερβολικά ποθητή στα μάτια του. Ούτε που κατάλαβε για πότε βρέθηκε κοντά του να ρουφά τον ήλιο…

Continue reading
Carpe Librum

«Ιστορία χωρίς όνομα

Για τη συνείδηση, οι πολλοί λένε πως είναι κάτι περισσότερο από αγκάθι. Πως είναι σκουριασμένο λεπίδι μπηγμένο σε τρυφερή σάρκα.   Πως είναι μια κακιά και ανυπόφορη πεθερά, της οποίας η επίσκεψη δεν λέει να τελειώσει. Πως με τα χέρια επιτιμητικά σταυρωμένα κάτω από το στήθος, συνήθως αφήνει όλα τα…

Continue reading
Carpe Librum

Αμερικάνικο Ειδύλλιο:Rise & Fall

  από την Αναστασία Δημητροπούλου.   Ο βραβευμένος με Πούλιτζερ, για το μυθιστόρημά του «Τα σταφύλια της οργής», Τζων Στάινμπεκ, αναρωτήθηκε κάποτε γιατί πολλές φορές η πρόοδος μοιάζει τόσο πολύ με κατακρήμνιση. Γιατί οι θάλασσες πνίγουν τα καράβια, ενώ οι ουρανοί είναι γαλήνιοι. Γιατί οι σύγχρονοι άνθρωποι καταστρέφουν πιο πολλά…

Continue reading