Category

Carpe Librum

Είμαι η Αναστασία Δημητροπούλου, απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών, κι έχω γεννηθεί στις 27 Μαρτίου 1993. Ασχολούμαι με τις παρουσιάσεις λογοτεχνικών έργων, τη Μετάφραση, την Κριτική της Λογοτεχνίας και την συγγραφή. Μιλώ Αγγλικά, Γαλλικά, Φινλανδικά και παραδίδω μαθήματα Αρχαίων σε μαθητές Γυμνασίου. Τον ελεύθερο χρόνο μου τον αφιερώνω στη φωτογραφία, το τέννις και την ανάγνωση.

Στη στήλη μου Carpe Librum, θα συναντήσετε σκέψεις μου όσον αφορά στην Κλασική Λογοτεχνία, μες στην οποία κοιμούνται θησαυροί, που τόσο οι μεταγενέστεροι δημιουργοί όσο και οι αναγνώστες, οφείλουν να «αδράχνουν» και να αξιοποιούν, αντιστικτικά με ένα ανάλογο παθιασμένο Carpe Diem.

Carpe Librum

“Η νόσος των εραστών”

από την Αναστασία Δημητροπούλου. Θα έλεγε κανείς πως όσο οι εραστές μας είναι μέρα και νύχτα εδώ, υπάρχει πάντα μια διακριτική ζώνη φλου αρτιστίκ μεταξύ των συναισθηματικών και των αμιγώς διανοητικών διαδικασιών που περνούμε. Κι όταν αυτοί μετοικούν σε άλλες πολιτείες, ό,τι μετράει δεν είναι το ποιοί στ’ αλήθεια ήταν,…

Continue reading
Carpe Librum

Προλογίζοντας τον «Διά Βίου Έρωτα»

από την Αναστασία Δημητροπούλου. Όποιος υποστηρίζει πως μπορεί να βρει τον έρωτα στους άλλους, σίγουρα ψάχνει σε λάθος μέρος. Ο έρωτας, ο αληθινός, ο επαναστάτης και ο αλτρουιστής, κρύβεται μέσα μας. Εμείς απλώς τον ξυπνάμε. Και για να τον ξυπνήσουμε, είναι που χρειαζόμαστε τους άλλους. Ο έρωτας… Εκείνος που μπαίνει σαν…

Continue reading
Carpe Librum

Η πρώτη μέρα του Μάρτη

από την Αναστασία Δημητροπούλου. «Τι σημαίνει για σένα η πρώτη μέρα της άνοιξης;», τον ρώτησε όταν κρεμάστηκε σαν κτητικός αίλουρος από το μπράτσο του. Το αεράκι που ανακάτωνε τα μαλλιά της, την έκανε υπερβολικά ποθητή στα μάτια του. Ούτε που κατάλαβε για πότε βρέθηκε κοντά του να ρουφά τον ήλιο…

Continue reading
Carpe Librum

«Ιστορία χωρίς όνομα

Για τη συνείδηση, οι πολλοί λένε πως είναι κάτι περισσότερο από αγκάθι. Πως είναι σκουριασμένο λεπίδι μπηγμένο σε τρυφερή σάρκα.   Πως είναι μια κακιά και ανυπόφορη πεθερά, της οποίας η επίσκεψη δεν λέει να τελειώσει. Πως με τα χέρια επιτιμητικά σταυρωμένα κάτω από το στήθος, συνήθως αφήνει όλα τα…

Continue reading
Carpe Librum

Αμερικάνικο Ειδύλλιο:Rise & Fall

  από την Αναστασία Δημητροπούλου.   Ο βραβευμένος με Πούλιτζερ, για το μυθιστόρημά του «Τα σταφύλια της οργής», Τζων Στάινμπεκ, αναρωτήθηκε κάποτε γιατί πολλές φορές η πρόοδος μοιάζει τόσο πολύ με κατακρήμνιση. Γιατί οι θάλασσες πνίγουν τα καράβια, ενώ οι ουρανοί είναι γαλήνιοι. Γιατί οι σύγχρονοι άνθρωποι καταστρέφουν πιο πολλά…

Continue reading
Carpe Librum

Μια Σειρήνα στο Σορέντο

από την Αναστασία Δημητροπούλου. Άραγε να ισχύει αυτό που λένε οι πολλοί ότι όλα τα μέρη έχουν την ίδια απόσταση από τον παράδεισο; Ότι υπάρχει μια ρωγμή στο καθετί, από όπου εισβάλλει απροειδοποίητα το φως; Ότι το να αγαπιέσαι σού δίνει δύναμη, ενώ το να αγαπάς σε οπλίζει θάρρος; Όλα…

Continue reading
Carpe Librum

Ιεραποστολική Στάση

από την Αναστασία Δημητροπούλου. Πολλοί ρωτούν ποιό είναι το νόημα του να προσπαθείς να διορθώσεις έναν κόσμο, στον οποίο είμαστε για τόσο λίγο. Ίσως είναι οι ίδιοι που αγνοούν ότι το κακό προέρχεται όχι από την ατομική αλλά από τη συλλογική συμπεριφορά της ανθρωπότητας, και εκείνοι που παραμένουν δημιουργήματα της…

Continue reading
Carpe Librum

Για πάντα και μια μέρα

από την Αναστασία Δημητροπούλου. Αν κάποια στιγμή την σταματούσαν στο δρόμο και την ρωτούσαν για τις εμπειρίες της στον έρωτα, δεν θα μασούσε τα λόγια της. Θα παρομοίαζε τον εαυτό της με γατάκι που απλώθηκε φαρδύ πλατύ μπρος σ’ αναμμένο τζάκι, και σαν καλόμαθε στη ζέστη κι έκλεισε τα μάτια,…

Continue reading
Carpe Librum

“Στην Πάτρα που τόσο αγάπησα”

 από την Αναστασία Δημητροπούλου. «Με ποδοπάτησαν μέχρι να καταφέρω να το σκάσω από το ρημαγμένο κατάστημα της Εθνικής Τράπεζας. Η μύτη μου είχε ανοίξει. Καυτή και αλατισμένη η γεύση του αίματος πάνω στα χείλη μου. Το δεξί μου χέρι επίσης πονούσε φριχτά. Στην προσπάθειά του ένας ηλικιωμένος να διατηρήσει την…

Continue reading
Carpe Librum

“Το κορίτσι της Disco”

από την Αναστασία Δημητροπούλου Συναισθηματικό ολίσθημα θα πει δυο ακατάλληλες, αλλά απολύτως συμβατές μεταξύ τους καρδιές, να παίζουν μια παρτίδα πόκερ. Μέχρι να πέσουν στο τραπέζι τα καλύτερα χαρτιά, οι κινήσεις είναι απλές: βλέμματα που σε αποπλανούν στο ημίφως, δάχτυλα που το σύμπαν τα θέλει όλως «τυχαίως» μπλεγμένα, και χείλη…

Continue reading