Category

Οι νοστιμιές του Ζέφυρου

13589012_10209462495579998_994401706_oΤο όνομά μου είναι Ερμής και όχι δεν συνδέομαι με τον αγγελιαφόρο Θεό του Ολύμπου, όπως βιαστήκατε ίσως να σκεφτείτε. Οι γονείς μου εμπνεύστηκαν από τον Ερμή τον Τρισμέγιστο, όνομα που είχαν δώσει οι Έλληνες στον Αιγύπτιο Θεό Θωτ, που ήταν εμπνευστής των τεχνών και των επιστημών, αλλά και συγγραφέας.

Μέχρι πρότινος ζούσα κι εγώ ανάμεσα σε ένα ανώνυμο πλήθος. Από μια παραξενιά της τύχης ή ίσως μια μοιραία επιλογή ή τέλος εξαιτίας μιας κακής σύμπτωσης, βρέθηκα ξαφνικά στον αμφισβητούμενο μυθικό κόσμο. Οι λεπτομέρειες των γεγονότων είναι μια άλλη ιστορία, που θα μου επιτρέψετε να διηγηθώ αργότερα και θα διαπιστώστε εάν είμαι σχιζοφρενής, όπως πιθανόν σκέφτεστε τώρα.

Να ‘μαι λοιπόν επιστάτης στην Αιολία και συγκεκριμένα στο παλάτι του Ζέφυρου, του δυτικού ανέμου και μεσολαβητή ανάμεσα στον Άδη και τους ανθρώπους.

Ο Ζέφυρος εκτός από τα προτερήματά του, έχει και πολλές ιδιοτροπίες και μια από αυτές είναι το φαγητό του. Θέλει η μαγείρισσα του, η Αμβροσία, να του ετοιμάζει κάτι συμβατό με όσα βλέπει και ακούει στα ταξίδια του. Της εξιστορεί επομένως τις εμπειρίες του κι εκείνη εμπνέεται και επιλέγει την καταλληλότερη από τις συνταγές της.

Αυτές λοιπόν τις μικρές ιστορίες αποφάσισα να καταγράψω και να τις μεταφέρω αυτούσιες σε εσάς, σε μια προσπάθεια να κρατήσω ανοιχτό ένα δίαυλο επικοινωνίας με τον αληθινό κόσμο.

Οι νοστιμιές του Ζέφυρου

Το σακούλι του γυρολόγου

Γράφει ο Ερμής: Υπήρχε κάποτε ένα χωριό που κανείς δεν μπορούσε να προσεγγίσει εύκολα γιατί ήταν κρυμμένο πίσω από δύσβατα μονοπάτια. Οι κάτοικοι λοιπόν ζούσαν απομονωμένοι και σπάνια έβλεπαν κάποιον ξένο ανάμεσά τους. Ήταν μια καλοκαιρινή ημέρα, όταν ξαφνικά σταμάτησε στο κέντρο της πλατείας μια κόκκινη άμαξα που την οδηγούσε…

Continue reading
Οι νοστιμιές του Ζέφυρου

Διαπιστώσεις

Γράφει ο Ερμής: Ο ηλικιωμένος άνδρας αποβιβάζεται από το ταξί και στέκεται στην άκρη του πεζοδρομίου. Κοιτάζει γύρω του και η στάση του προδίδει τον αποπροσανατολισμό του. Στα χέρια του κρατά έναν χάρτη. Τον παρατηρεί και ύστερα τον διπλώνει και τον βάζει στην τσέπη του. «Πόσο άλλαξαν όλα», σκέφτεται. «Τίποτα…

Continue reading
Οι νοστιμιές του Ζέφυρου

Ο μαγικός αριθμός των εκατό ιστοριών

Γράφει ο Ερμής: Εκατό ιστορίες. Δυο ολόκληρα σχεδόν χρόνια που κατοικώ στην Αιολία, εργάζομαι για τον Ζέφυρο και καταγράφω τις ιστορίες του. Ένας άσημος συγγραφέας, δίχως έμπνευση, που τροφοδοτείται από έναν έμπειρο παραμυθά και κρύβεται στη σκιά του, αποφεύγοντας να παραδώσει τα δικά του κείμενα. Απέτυχα; Ίσως ναι. Ίσως όχι….

Continue reading
Οι νοστιμιές του Ζέφυρου

Ο Σιωπηλός Λύκος

Γράφει ο Ερμής: Είναι βράδυ και καθώς ο αγέρας θροΐζει τα φύλλα των δένδρων, θυμάμαι την ιστορία του Σιωπηλού Λύκου, ενός Ινδιάνου που έζησε την εποχή που οι μύθοι γεννιόντουσαν μέσα από την πραγματικότητα. Ο Σιωπηλός Λύκος χρωστούσε το όνομά του στην ετοιμότητά του στο κυνήγι, στην ισχυρή αντίληψη κινδύνου…

Continue reading
Οι νοστιμιές του Ζέφυρου

Απόκρυψη και παραποίηση

Γράφει ο Ερμής: Είναι απόγευμα και ενώ καθόμαστε στο σαλόνι και διαβάζουμε, ο Ζέφυρος διακόπτει την ανάγνωση και μου λέει: «Οι άνθρωποι, Ερμή, στην πορεία των αιώνων έχουν διαπράξει τρομερά εγκλήματα. Θεωρώ όμως πως το χειρότερο είναι από τη μια πλευρά η καύση των βιβλίων και από την άλλη η…

Continue reading
Οι νοστιμιές του Ζέφυρου

Το κοχύλι

Γράφει ο Ερμής: Περπατώ στην παραλία κατά μήκος του νοητού ορίου που χωρίζει τη θάλασσα από τη στεριά. Ενώ τα πόδια μου χάνονται στη χρυσαφένια άμμο, ένα κοχύλι ξεπροβάλλει μπροστά μου. Το παίρνω στα χέρια μου και καθώς το κρατώ στην παλάμη μου, εκείνο μου αφηγείται τα μυστικά του. Όλα…

Continue reading
Οι νοστιμιές του Ζέφυρου

Ο Αλαζόνας Αετός

Γράφει ο Ερμής: Σύμφωνα με τον μύθο, ζούσε κάποτε ένας αετός που ποθούσε να αποκτήσει εξουσία. «Αρνούμαι να σκύβω το κεφάλι στους άλλους», σκεφτόταν. «Είμαι πιο δυνατός από όλα τα ζώα κι όμως εκείνα υπακούν στις εντολές της κουκουβάγιας. Εκείνη είναι γριά και άσχημη, ενώ εγώ είμαι νέος και δυνατός….

Continue reading
Οι νοστιμιές του Ζέφυρου

Το στοιχειωμένο δάσος

Γράφει ο Ερμής: Άκουγα πάντοτε να μιλούν για το στοιχειωμένο δάσος, όμως την ιστορία του την έμαθα μόλις χθες από τον Ζέφυρο. «Πριν πολλά χρόνια ζούσε μια μάγισσα, η Λιμπιάνα, σε μια χώρα που κανείς δεν θυμάται πλέον το όνομά της. Η Λιμπιάνα λοιπόν απεχθανόταν τη ρυπαρότητα και την αδικία….

Continue reading
Οι νοστιμιές του Ζέφυρου

Πύρινη νύχτα

Γράφει ο Ερμής: Οι φλόγες φωτίζουν τον μαύρο νυχτερινό ουρανό. Ικεσίες ακούγονται από παντού. «Σβήσε», φωνάζουν. «Φύγε, εξαφανίσου. Σταμάτα να καταστρέφεις τις περιουσίες μας». Η φωτιά όμως, φορώντας το κατακόκκινο φόρεμά της, αδιαφορεί. Λικνίζεται στο τριζοβόλημα των δέντρων που καίγονται, απελευθερώνεται μ’ έναν ξέφρενο χορό, γιγαντώνεται και σκορπίζει γύρω της…

Continue reading
Οι νοστιμιές του Ζέφυρου

Το Κάστρο του παραμυθιού

Γράφει ο Ερμής: Τυλιγμένος στον διάφανο μανδύα της Αυγής, περπατώ με τον Ζέφυρο σ’ έναν μυστηριώδη τόπο. Δίχως να ξέρω ποιος είναι ο τελικός προορισμός, δίχως σκοπό και αδιάφορος για ό,τι συναντήσω, αφήνομαι να μαγευτώ από την αλγεινή ερημιά του άγνωστου τοπίου. Φτάνουμε σ’ ένα ξέφωτο και καθώς ένας πύργος…

Continue reading