Category

Οι νοστιμιές του Ζέφυρου

13589012_10209462495579998_994401706_oΤο όνομά μου είναι Ερμής και όχι δεν συνδέομαι με τον αγγελιαφόρο Θεό του Ολύμπου, όπως βιαστήκατε ίσως να σκεφτείτε. Οι γονείς μου εμπνεύστηκαν από τον Ερμή τον Τρισμέγιστο, όνομα που είχαν δώσει οι Έλληνες στον Αιγύπτιο Θεό Θωτ, που ήταν εμπνευστής των τεχνών και των επιστημών, αλλά και συγγραφέας.

Μέχρι πρότινος ζούσα κι εγώ ανάμεσα σε ένα ανώνυμο πλήθος. Από μια παραξενιά της τύχης ή ίσως μια μοιραία επιλογή ή τέλος εξαιτίας μιας κακής σύμπτωσης, βρέθηκα ξαφνικά στον αμφισβητούμενο μυθικό κόσμο. Οι λεπτομέρειες των γεγονότων είναι μια άλλη ιστορία, που θα μου επιτρέψετε να διηγηθώ αργότερα και θα διαπιστώστε εάν είμαι σχιζοφρενής, όπως πιθανόν σκέφτεστε τώρα.

Να ‘μαι λοιπόν επιστάτης στην Αιολία και συγκεκριμένα στο παλάτι του Ζέφυρου, του δυτικού ανέμου και μεσολαβητή ανάμεσα στον Άδη και τους ανθρώπους.

Ο Ζέφυρος εκτός από τα προτερήματά του, έχει και πολλές ιδιοτροπίες και μια από αυτές είναι το φαγητό του. Θέλει η μαγείρισσα του, η Αμβροσία, να του ετοιμάζει κάτι συμβατό με όσα βλέπει και ακούει στα ταξίδια του. Της εξιστορεί επομένως τις εμπειρίες του κι εκείνη εμπνέεται και επιλέγει την καταλληλότερη από τις συνταγές της.

Αυτές λοιπόν τις μικρές ιστορίες αποφάσισα να καταγράψω και να τις μεταφέρω αυτούσιες σε εσάς, σε μια προσπάθεια να κρατήσω ανοιχτό ένα δίαυλο επικοινωνίας με τον αληθινό κόσμο.

Οι νοστιμιές του Ζέφυρου

Το στοιχειωμένο δάσος

Γράφει ο Ερμής: Άκουγα πάντοτε να μιλούν για το στοιχειωμένο δάσος, όμως την ιστορία του την έμαθα μόλις χθες από τον Ζέφυρο. «Πριν πολλά χρόνια ζούσε μια μάγισσα, η Λιμπιάνα, σε μια χώρα που κανείς δεν θυμάται πλέον το όνομά της. Η Λιμπιάνα λοιπόν απεχθανόταν τη ρυπαρότητα και την αδικία….

Continue reading
Οι νοστιμιές του Ζέφυρου

Πύρινη νύχτα

Γράφει ο Ερμής: Οι φλόγες φωτίζουν τον μαύρο νυχτερινό ουρανό. Ικεσίες ακούγονται από παντού. «Σβήσε», φωνάζουν. «Φύγε, εξαφανίσου. Σταμάτα να καταστρέφεις τις περιουσίες μας». Η φωτιά όμως, φορώντας το κατακόκκινο φόρεμά της, αδιαφορεί. Λικνίζεται στο τριζοβόλημα των δέντρων που καίγονται, απελευθερώνεται μ’ έναν ξέφρενο χορό, γιγαντώνεται και σκορπίζει γύρω της…

Continue reading
Οι νοστιμιές του Ζέφυρου

Το Κάστρο του παραμυθιού

Γράφει ο Ερμής: Τυλιγμένος στον διάφανο μανδύα της Αυγής, περπατώ με τον Ζέφυρο σ’ έναν μυστηριώδη τόπο. Δίχως να ξέρω ποιος είναι ο τελικός προορισμός, δίχως σκοπό και αδιάφορος για ό,τι συναντήσω, αφήνομαι να μαγευτώ από την αλγεινή ερημιά του άγνωστου τοπίου. Φτάνουμε σ’ ένα ξέφωτο και καθώς ένας πύργος…

Continue reading
Οι νοστιμιές του Ζέφυρου

Το ξωτικό

Γράφει ο Ερμής: Κοιτάζω το απόλυτο κενό, δίχως να σκέφτομαι ή να ενεργώ. Στέκεις μπροστά μου και μοιάζεις υποτονική και αδύναμη, έρμαιο στη βούληση των άλλων. Άξαφνα σηκώνεις τα χέρια σου, μαζεύεις τα μαλλιά σου σε αλογοουρά και τότε παρατηρώ για πρώτη φορά το σχήμα των αυτιών σου. Αυτοστιγμεί αντιλαμβάνομαι…

Continue reading
Οι νοστιμιές του Ζέφυρου

Cogito ergo sum

Γράφει ο Ερμής: Προβληματισμένος ο Ζέφυρος μού είπε χθες: «Μικρέ μου Ερμή, το τελευταίο διάστημα αναλογίζομαι συχνά τη φράση του Καρτέσιου «Cogito ergo sum[1]». Έχεις παρατηρήσει ποτέ τα πρόσωπα των ανθρώπων; Το βλέμμα πολλών εξ’ αυτών δεν έχει ούτε τη σπιρτάδα του παρελθόντος, ούτε τη φλόγα που καραδοκούσε κάποτε να…

Continue reading
Οι νοστιμιές του Ζέφυρου

Αν οι τοίχοι μιλούσαν

Γράφει ο Ερμής: Στέκει πάντοτε εκεί, φορτωμένο με αναμνήσεις αιώνων, στολίδι μιας άλλης εποχής, ποθητό από τους ματαιόδοξους, μισητό από τους αντιδραστικούς, αδιάφορο σημείο αναφοράς για το πλήθος. Προικισμένο με το χάρισμα της εχεμύθειας και δεσμευμένο με τον άλυτο όρκο της σιωπής θάβει στους τοίχους του την ασυδοσία και την…

Continue reading
Οι νοστιμιές του Ζέφυρου

Πρωινό καλωσόρισμα

Γράφει ο Ερμής: Χαράζει και καθώς το φως λούζει τον κήπο, τα λουλούδια ξυπνούν τινάζοντας από τα φύλλα τους την υγρασία της νύχτας. Ανυπόμονο το χώμα ρουφά λαίμαργα κάθε στάλα δροσιάς, ενώ οι λακκουβίτσες του συγκεντρώνουν όσο περισσότερο νερό μπορούν για να ξεδιψάσουν τα μικρά σπουργίτια. Η ώρα περνά και…

Continue reading
Οι νοστιμιές του Ζέφυρου

Διαγραμμένη μνήμη

Διαγραμμένη μνήμη Γράφει ο Ερμής: Πριν πολλά χρόνια ζούσε ένας διάσημος ποιητής που δεν υμνούσε παρά μόνο τη θλίψη. Οι στίχοι του ριζώνονταν βαθιά στη συνείδηση των αναγνωστών του και σαν μικρά ζιζάνια κατέστρεφαν τον σπόρο της ελπίδας, ζητώντας συνεχώς περισσότερη «τροφή», πιότερες εκφράσεις πόνου. Ο χρόνος κύλησε γοργά και…

Continue reading
Οι νοστιμιές του Ζέφυρου

Ζωή στη σκιά

Γράφει ο Ερμής: Κρύβεσαι αιώνια στο σκοτάδι της σκιάς σου, φοβούμενος το φως που θα αποκαλύψει τη μορφή σου. Η μοίρα σού ζητά να τραβήξεις τον δικό σου κλήρο, αλλά εσύ διστάζεις να ορθώσεις το ανάστημά σου. Συνεχίζεις αλώβητος να ψηλαφίζεις τις πληγές του πόνου που χαράζουν την πορεία όσων…

Continue reading
Οι νοστιμιές του Ζέφυρου

Γιατί;;;

Γράφει ο Ερμής: Πριν πολλά χρόνια, σε μια χώρα, που κανείς δεν θυμάται πλέον το όνομά της, ζούσε ένα δωδεκάχρονο αγόρι. Η πατρίδα του βρισκόταν σε κατάσταση πολέμου και ο τρόμος είχε απλώσει το σκοτεινό του πέπλο πάνω από τους κατοίκους. Μια μικρή λάμψη ελπίδας προσπαθούσε να κρατηθεί ζωντανή και…

Continue reading