Tag

παρελθόν

Martha's Alley

Αγαπάς το παρελθόν σου;

από την Μάρθα Πατλάκουτζα   Περπατώντας στους στολισμένους δρόμους μιας πόλης που συνήθιζα να επισκέπτομαι την τελευταία δεκαετία κάθε Χριστούγεννα έκανα ποικίλους συνειρμούς. Κάθε φορά την ίδια χρονική στιγμή έκανα τον απολογισμό της χρονιάς που είχε περάσει. Μα ότι κι αν είχε συμβεί πάντα το ταξίδι εκείνο σηματοδοτούσε το τέλος…

Continue reading
Οι νοστιμιές του Ζέφυρου

Να προχωράς πάντα δίχως φόβο

Γράφει ο Ερμής: O Ζέφυρος είναι το μοναδικό πλάσμα που αντιλαμβάνεται αυτοστιγμεί την αλλαγή της διάθεσής μου και στέκεται δίπλα μου ως ακοίμητος φρουρός της τόνωσης της αντοχής μου. «Ξέρεις Ερμή, ενώ πετούσα πάνω από την πόλη συνάντησα ξαφνικά τρεις ανθρώπους που προκάλεσαν το ενδιαφέρον μου», είπε χθες, μόλις κατάλαβε…

Continue reading
Guest Gangwriters

Υπάρχει καθόλου χώρος στο χρόνο σου;

από την Μαρία Βανιώτη «Το παρελθόν έχει το σώμα σου» Το ξεστόμισε, και μετά έκλεισε το σώμα αυτό στα δυό του χέρια. Έχεις δει με τι ευλάβεια αγγίζουν οι αγγειοπλάστες τον πηλό που πλάθεται στον τροχό; Έτσι. Αυτό ήταν το άγγιγμά του. «Το παρελθόν δεν έχει σώμα» Το ξεστόμισε, και…

Continue reading
Sibyl Vane's Diaries

Ένα κυριακάτικο πρωινό

Από την Αμαρυσία Σιγάλα. Ξύπνησα απο τον κυριακάτικο ήλιο που τρύπωσε από την κουρτίνα. Αλλά βέβαια. Όταν γυρνάς από ένα υπέροχο ραντεβού, ξεχνάς να κλείσεις παντζούρια. Είπα να πάω για τρέξιμο. Να αδειάσω το κεφάλι μου απο τα σκουπίδια, και να ρουφήξω όλες τις καλοκαιρινές μυρωδιές του άλσους της γειτονιάς…

Continue reading
Βιβλιοψίθυροι

Το τέλος του Αγαπημένου – “ La fin de Chéri”

Από την Ισμήνη Χαρίλα Το τέλος του Αγαπημένου – “ La fin de Chéri” – εκδόθηκε το 1926 και είναι η συνέχεια του έργου «Ο Αγαπημένος» της Sidonie – Gabrielle Colette. Έξι χρόνια αργότερα από το πρώτο βιβλίο, η συγγραφέας μεταφέρει στους αναγνώστες το τέλος της ιστορίας. Ακολουθώντας το ίδιο μοτίβο…

Continue reading
Between The Lines

Μέσα από τις στάχτες

Από την Άρια Σωκράτους. Μην κλαις επειδή τελείωσε, χαμογέλα επειδή συνέβη, λέει ένα παλιό γνωμικό. Έστω κι αν το χαμόγελο σου ξεκινάει από ένα μορφασμό πόνου. Ακόμα κι αν στην ανάμνηση του παζλ των εικόνων που νοσταλγείς, νιώθεις να λυγίζεις και να σπας σαν αδύναμο κλαρί. Ό,τι δεν σε σκοτώνει…

Continue reading