Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

@επιμέλεια Άννα Μουσογιάννη

“Τίποτα”! Ψιθύρισε μέσα από τα δόντια της. ¨Δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο”! συνέχισε και ένα ειρωνικό χαμόγελο ενέτεινε την γκροτέσκα έκφραση στο αλλοιωμένο από τον πόνο πρόσωπο της. Και τότε η σιγαλιά της νύχτας μάτωσε απότομα, όλη η πλάση θαρρείς πως πληγώθηκε από το κλάμα εκείνο, το διπλό. Οδυρμός εν χορώ…

Απ την “Αποικία της λήθης” και ένα ταξίδι στο σύντομο παρελθόν η Κλαίρη Θεοδώρου μας γνώρισε τη Λέρο όταν λειτουργούσε το ψυχιατρείο εκεί, ήλθε η “Αγάπη που δεν άκουσες” εμπνευσμένη από μια μοναχική φάλαινα η οποία επειδή εξέπεμπε σε διαφορετική συχνότητα από τις υπόλοιπες δεν μπορούσε να βρει ταίρι. Και τώρα, γι ακόμα μια φορά, η συγγραφέας μας καθηλώνει με το νέο της βιβλίο “Άλικες Σιωπές” από τις Εκδόσεις Ψυχογιός

Η συγγραφέας μας μεταφέρει χρονικά στην περίοδο από το 1935 μέχρι και τη μεταπολεμική περίοδο στη Θεσσαλονίκη. Γυρίζει το νόμισμα της ζωής από την άλλη πλευρά, από τη σκοτεινή του όψη και με τις λεπτομερείς περιγραφές της μας μεταφέρει πλήρως στο κλίμα εκείνης της περιόδου. Σοκάρουν οι εικόνες. Πονάει ο διχασμός, ίσως γι αυτό και λίγοι τολμούν να αγγίξουν ιστορικά αυτή την περίοδο. Καθώς προχωράει η ανάγνωση ανεβαίνουν οι παλμοί μας με τις γλαφυρές περιγραφές της. Αδελφός σκοτώνει αδελφό. Οι γείτονες γίνονται εχθροί. Οι φίλοι δεν εμπιστεύονται ο ένας τον άλλο. Η Ελλάδα έχει κοπεί στα δύο. Ο φανατισμός θολώνει το μυαλό, μετατρέπει τους ανθρώπους σε κτήνη και τους ωθεί σε ειδεχθείς και αποτρόπαιες πράξεις. Η Κλαίρη Θεοδώρου μας μεταφέρει με κάθε λεπτομέρεια τα γεγονότα εκείνης της περιόδου και είναι εμφανής η εξονυχιστική μελέτη που έκανε προκειμένου να τα σμιλεύσει και μεταφέρει στο νέο της μυθιστόρημα αναμιγνύοντας τα με μια ερωτική ιστορία, εκείνη της Ηλέκτρας και του Δημήτρη!

Μαζί με τη συγγραφέα μπαίνουμε στη μηχανή του χρόνου και βλέπουμε με τα μάτια της φαντασίας τη ζωή στη Θεσσαλονίκη όταν η διχόνοια τρύπωνε ύπουλα στις ψυχές των ανθρώπων. Κάνουμε μια βόλτα στις φυλακές της Κέρκυρας και ακούμε τις βουβές κραυγές των κρατουμένων. Έπειτα, νιώθουμε να μας τρυπάει τα κόκαλα το κρύο εκεί στα βουνά της Ηπείρου και δακρύζουμε για τις ψυχές που έφυγαν τόσο άδικα, για τα χωριά που έσβησαν από το χάρτη σε μια στιγμή. Για μια ιδέα. Μέχρι πού μπορεί να φτάσει ένα μυαλό ποτισμένο από φανατισμό και μισαλλοδοξία;

Μέσα σε μια πόλη που ακόμα αιμορραγούν οι επιζώντες από τη μικρασιατική καταστροφή και προσπαθούν να κτίσουν τη ζωή τους από το μηδέν. Μέσα σε μια πόλη που οι Εβραίοι δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι η ίδια τους η ζωή θα εξατμιστεί από μια παράνοια. Μέσα σε μια πόλη, σε μια χώρα που κόπηκε στα δύο, γεννήθηκε ο έρωτας. Η Ηλέκτρα και ο Δημήτρης. Πάλεψαν για να είναι μαζί, η Ηλέκτρα δε δίστασε να τον ακολουθήσει και να αφήσει πίσω της την άνετη ζωή που της πρόσφερε ο Χαρίλαος, ο δοσιλόγος πατέρας της. Τίποτα δεν είναι ικανό να χωρίσει δύο ψυχές που ενώθηκαν.

Πρωταγωνιστές του βιβλίου, η Ηλέκτρα, ο Δημήτρης, ο Ισίδωρος, η Αλκμήνη, η Αναστασία, ο Τάσος, ο Ορέστης, ο Χαρίλαος και μια πληθώρα άλλων γύρω από αυτούς που με τον τρόπο τους κινούσαν τα νήματα της ιστορίας. Ήρωες αποκύημα της φαντασίας της συγγραφέως εμπλέκονται δια μέσου της χαρισματικής γραφής της με πρόσωπα υπαρκτά που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ιστορία του τόπου μας.

Μέχρι πού μπορεί άραγε να φτάσει ο φανατισμός έναν άνθρωπο; Πόσο μπορεί μια ιδέα να διαστρεβλωθεί σε ένα μυαλό; Διαβάζοντας το βιβλίο αυτό μια σκέψη μπήκε στο μυαλό μου. Όλα κινούνται πάνω σε μια κλωστή η οποία ανά πάσα ώρα και στιγμή είναι έτοιμη να σπάσει. Τι είναι τελικά καλό ή κακό; Τι είναι φιλία ή προδοσία; Τι είναι αγάπη ή μίσος; Πού σταματάει ο εγωισμός; Τα όρια είναι λεπτά και ποιός είναι, άραγε, αυτός που θα μας πει τι είναι σωστό ή λάθος; Η Κλαίρη Θεοδώρου κάνει αποδόμηση από κάθε περιττό και μας βοηθάει να εστιάσουμε στα γεγονότα! Η γραφή της απλή και λυτή δε μας αφήνει περιθώρια να χαθούμε μέσα από περιττές περιγραφές!

Οι ”Άλικες σιωπές” είναι ένα βιβλίο που ο καθένας μας οφείλει να διαβάσει. Γιατί είμαστε η ιστορία μας και ένας λαός που δε γνωρίζει την ιστορία του είναι καταδικασμένος. Και πάνω από όλα διότι είναι ένα δυνατό μυθιστόρημα που στοχεύει όχι μόνο στο μυαλό αλλά και στην καρδιά μας! Είναι ένα ανάγνωσμα που μου φέρνει στο μυαλό την τελευταία φράση του ορισμού του Αριστοτέλη στην “Ποιητική” του περί τραγωδίας. Διότι η ζωή μια τραγωδία είναι όπου η ένταση, τα πάθη και τα λάθη κορυφώνονται μέχρι την κάθαρση.
.”.….δι’ ἐλέου καὶ φόβου περαίνουσα τὴν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν”…

Καλή σας ανάγνωση!

Hello darkness, my old friend
I’ve come to talk with you again
Because a vision softly creeping
Left its seeds while I was sleeping
And the vision that was planted in my brain
Still remains
Within the sound of silenceIn restless dreams I walked alone
Narrow streets of cobblestone
‘Neath the halo of a street lamp
I turned my collar to the cold and damp
When my eyes were stabbed by the flash of a neon light
That split the night
And touched the sound of silence

Please follow and like us:
Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Comments

comments