Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Της Δρος Αριστονίκης Θεοδοσίου-Τρυφωνίδου.


Πολλές φορές η λογική σου δέχεται απανωτά κτυπήματα από συναισθηματικους αλαλαγμους τρίτων. Τότε το παράλογο ντύνεται λογική και σεργιανιζει αγέρωχα. Κοιτιεσαι στον καθρέφτη και αναρωτιέσαι αν σου στριψε ή αν είσαι στο δρόμο για να σου στρίψει. Και αν γενικά το να τρελαίνεσαι μοιάζει σαν αυτό που βιώνεις αυτή την στιγμή. 

Άνθρωποι προσπαθούν να σε πείσουν πως δεν ξέρεις τον εαυτό σου και οτι αυτοί σε γνωριζουν καλύτερα.

Οι ίδιοι είναι αυτοί που υιοθετούν αφηγησεις άλλων που και εκείνοι λένε πως τάχα μου σε ξερουν. Και έτσι δεν μένει παρά να πιστέψεις το προφανές παράλογο :πως όλοι σε ξερουν και μοναχά εσύ είσαι αυτός που δεν σε ξέρεις τον εαυτό σου. Λες και όλοι αυτοί έκατσαν ποτέ να σ’ακουσουν ή πηραν τις ευθύνες που πήρες ή βίωσαν τις στιγμές που βίωσες. 

Εκείνες τις στιγμές μην τα βάλεις κάτω, διατηρεισαι το θάρρος σου, πίστεψέ εσένα. 
Πισω απο κάθε δήλωση υπάρχει μια αντιδηλωση,κίνητρα και επιδιώξεις, απωθημένα συναισθήματα, κληρονομικες καταβολες, ιδιοσυγκρασιακες δυσκολίες, πόνοι, πάθη και καημοι ανειπωτοι. 

Κάθε δήλωση είναι κομμάτι μιας τμηματικής αφήγησης που ειπαν κάποιοι για να μπορέσουν να ξεγελάσουν την συνείδηση τους. Και εσύ δεν μπορείς να είσαι ο καλός στην ιστορία γιατί έπαψες να λες το ναι σε όλα.

Πληρώνεις το τίμημα της οριοθετησης, της ανεξαρτητοποιησης, του μεγαλωματος, της διαφοροποίησης και της τελείας. 

Please follow and like us:
Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Comments

comments