Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Γράφει ο Ερμής:

Δεν τελειώνουν πάντοτε όμορφα όλες οι ιστορίες. Υπάρχουν φορές που ο πόνος υπερτερεί και παγώνει οτιδήποτε ωραίο ή καλό επιχειρεί να γεννηθεί σε μια πληγωμένη καρδιά.

Όσο φαρμάκι όμως κι αν στάξει κάποιος σε μια πληγή, αυτή κάποτε θα πάθει ανοσία. Μήτε θα επουλωθεί, μήτε θα χειροτερέψει, παρά θα μείνει ανοιχτή παρακαλώντας να συμβεί κάτι και να κλείσει αιώνια.

Κάπως έτσι ένιωθε και η ηρωίδα της ιστορίας που μου αφηγήθηκε ο Ζέφυρος.

Ένα κορίτσι που μεγάλωσε σε μια πολύβουη και ανήσυχη πόλη και μεταμορφώθηκε σε μια έξυπνη, αλλά εμφανισιακά αδιάφορη γυναίκα που ορισμένοι χαρακτήριζαν ακόμα και άσχημη, εξαιτίας μιας τεράστιας ουλής στην αριστερή πλευρά του προσώπου που της είχε αφήσει ως ανάμνηση ένα ατύχημα στα παιδικά της χρόνια.

Τι σημασία είχε αν ήταν καλή, ευγενική και πρόθυμη να βοηθήσει όποιον την χρειαζόταν; Όλοι εστίαζαν στην εξωτερική της εμφάνιση. Στο κοντό ανάστημα, τα παραπανίσια κιλά, τα μικροσκοπικά μάτια και την απαίσια ουλή που εκείνη έκρυβε μεν πίσω από τα μακριά μαλλιά της, αλλά κάποιες φορές ο αγέρας φυσούσε δυνατά και τη φανέρωνε σε όλους.

«Κοίτα πώς είναι», έλεγαν τα παιδιά στο σχολείο και την ίδια φράση σιγοψιθύριζαν αργότερα οι ενήλικες συμφοιτητές και συνάδελφοί της.

Εκείνη – έχοντας λάβει και την αποτρεπτική γνωμάτευση των γιατρών για μια πλαστική αποκατάσταση λόγω της επικινδυνότητας της επέμβασης – έμαθε να ζει με τη ντροπή και να προτιμά τη μοναξιά και την απομόνωση.

Το γραφείο της στην εταιρεία που εργαζόταν, βρισκόταν στην άκρη του τελευταίου ορόφου ενός τριώροφου κτιρίου. Ήταν αποκομμένη από όλους, αλλά δεν την ενοχλούσε, επειδή αγαπούσε την ησυχία και τη σιωπή των τοίχων.

Μια ημέρα ξέσπασε φωτιά και οι υπάλληλοι έτρεξαν έντρομοι να εγκαταλείψουν το κτίριο. Η ηρωίδα της ιστορίας μας ήταν κλεισμένη στο μικρό της γραφείο και καθώς ο συναγερμός δεν λειτούργησε, εκείνη δεν κατάλαβε εγκαίρως τι συνέβαινε. Ώσπου οι καπνοί άρχισαν να τρυπώνουν κάτω από την πόρτα και να την πνίγουν.

Τρομαγμένη και δυσφορώντας από την αποπνικτική ατμόσφαιρα, προσπάθησε να βρει έναν τρόπο για να βγει από το κτίριο. Η φωτιά όμως, που φαινόταν ήδη από το τζάμι, καθιστούσε αδύνατη την έξοδο από τις εσωτερικές σκάλες. Η μοναδική οδός διαφυγής ήταν το παράθυρο, αλλά δεν υπήρχε κανείς για να τη βοηθήσει.

«Αν φωνάξω βοήθεια», συλλογίστηκε, «ίσως να με ακούσουν και η πυροσβεστική να βάλει τη σκάλα για να κατέβω».

Άνοιξε λοιπόν το παράθυρο και κοίταξε κάτω. Οι συνάδελφοί της είχαν ήδη βγει έξω και περισσότερο ήρεμοι, αφού είχαν ξεφύγει από τον κίνδυνο, φώναζαν ο ένας τον άλλο για να βεβαιωθούν ότι δεν έλειπε κανείς.

«Ίσως να με ψάχνουν», αναθάρρησε η ηρωίδα μας, όμως – παρά την εξαίρετη ακοή της – κανείς δεν φώναζε το δικό της όνομα.

Η φωτιά προχωρούσε αδίστακτη προς εκείνη και έλιωνε σιγά – σιγά το ξύλο της πόρτας.

«Δεν με αναζητούν», μονολόγησε η ηρωίδα και τότε η ξεχασμένη πληγή της άνοιξε ξανά και ο πόνος που της προκαλούσε τόσα χρόνια η συμπεριφορά των ανθρώπων γύρω της κάλυψε κάθε ίνα του κορμιού της, επιτρέποντας στα φυλαγμένα δάκρυά της να ξεχυθούν και να τη λυτρώσουν.

Η φωτιά τώρα είχε μπει μέσα στο γραφείο.

«Έλα», της έλεγε. «Έλα, είναι αδύνατον να γλυτώσεις από εμένα. Το ξέρεις. Έλα λοιπόν, μην με αρνείσαι».

Κάθισε στο πάτωμα, έκλεισε τα μάτια και παραδόθηκε στις φλόγες που την αγκάλιασαν και θέρμαναν για πρώτη φορά την πετρωμένη καρδιά της.

Λίγες ώρες αργότερα οι πυροσβέστες κατόρθωσαν να σβήσουν τη φωτιά και εντόπισαν ό,τι είχε απομείνει από το καμένο σώμα της.

«Ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος;» αναρωτήθηκαν. «Οι εργαζόμενοι μας είχαν διαβεβαιώσει, ότι δεν είχε ξεμείνει κανένας στο κτίριο».

Βρήκαν λοιπόν τη λίστα προσωπικού και ελέγχοντας τα ονόματα των διασωθέντων ανακάλυψαν το όνομα εκείνης που όλοι αποκαλούσαν «κακομούτσουνη, άσχημη, σημαδεμένη, τέρας», αλλά ποτέ «ΕΛΙΖΑ».

Συνταγή της Αμβροσίας: Ιαματικό δάκρυ

Υλικά:

10 φιρίκια

2 κυδώνια

½ κιλό ζάχαρη

5 σπόροι τόνγκα

3 λοβοί βανίλιας

½ κιλό λευκό γλυκό σαμιώτικο κρασί

¼ κονιάκ (δυνατό)

¾ κιλού τσικουδιά (άοσμη, απαλή)

Εκτέλεση:

Πλένουμε και κόβουμε σε φέτες τα φιρίκια και τα κυδώνια. Σπάζουμε τους σπόρους τόνγκα και κόβουμε τους λοβούς βανίλιας.

Τοποθετούμε όλα τα υλικά σε ένα καλά κλεισμένο γυάλινο βάζο για σαράντα πέντε – πενήντα ημέρες και σε σκιερό σημείο. Ανακινούμε το βάζο καθημερινά και όταν είναι έτοιμο το ποτό, το στραγγίζουμε, χρησιμοποιώντας διπλή γάζα και το τοποθετούμε σε μποτίλια.

Please follow and like us:
Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Comments

comments