Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

από την Χριστίνα Καπράλου.

Το ξυπνητήρι για ένα ακόμη πρωινό εκτέλεσε το έργο του.

Ήθελα ναξερα ποιος ανακάλυψε αυτό το πράγμα ψιθύρισε νυσταγμένα η Μαρία και άλλαξε πλευρό.

Το ξυπνητήρι επέμενε η Μαρία δεν μπορούσε να τα βάλει μαζί του σταμάτησε την αντίσταση και σηκώθηκε από το κρεβάτι με νωχελικές κινήσεις.

Τα δωμάτια σκοτεινά κλειστά παντζούρια βαριές κουρτίνες στα παράθυρα. Η Μαρία δεν είχε πολλές επιλογές κατευθύνθηκε στο μπάνιο άναψε το φως και έριξε μια ματιά ευθεία μπροστά και τότε την είδε.

Ήρθε απρόσκλητη ακάλεστη και πήγε και καρφώθηκε εκεί! Ναι εκεί!

Η Μαρία αγχώθηκε! Τι να σε κάνω; Γιατί ήρθες; Δεν σε κάλεσα! Πώς να σε κρύψω;

Και τότε εκείνη μίλησε με ανθρώπινη φωνή….

Δεν με κάλεσες αλλά με προκάλεσες.

Ξεχνάς!

Ναι να ξεχάσω θέλω και εσυ δεν με αφήνεις ανάθεμα σε!

Μα! Εκεί; Μα γιατί εκεί; Γιατί πήγες και στάθηκες εκεί; Θα φύγεις;

Όχι! Ήρθα και θα μείνω. Μόνιμη κάτοικος εδώ! Δεν το κουνάω ρουπι. Εδώ είναι η θέση που μου ταιριαζει!

Να φύγεις! Δεν σε θέλω!

Η Μαρία θόλωσε! Έσκυψε άρπαξε την παντόφλα της και την εκσφενδόνισε με όση δύναμη είχε σε εκείνη την απρόσκλητη επισκέπτρια.

Ο καθρέφτης έσπασε σε χίλια κομμάτια!

Η Μαρία πανικόβλητη συνέχισε το παραλήρημα της.

Που είσαι;

Έφυγες ε;

Σε τρόμαξα!

Καλά σου έκανα! Που είσαι δεν σε βλέπω; Μίλα μου!

Η Μαρία άκουγε την σιωπή της!

Που είσαι θέλω να σε δω! Δεν σε φοβάμαι!

Ναι έχεις δίκιο δεν σε προσκάλεσα αλλά σε προκάλεσα. Εσύ δεν είσαι σαν τις άλλες εσύ έχεις όνομα και επίθετο. Δεν τολμώ να σε φωνάξω με το όνομα σου. Με πονάς!

Το μεσημέρι βρήκε την Μαρία να ψάχνει στα κομματακια του καθρέφτη την ρυτίδα της. Αυτή την ρυτίδα που δεν την προσκάλεσε μα την προκάλεσε. Την ρυτίδα που είχε όνομα και επίθετο.

Εσυ; Εσυ τι κανεις με τις δικές σου ρυτίδες;

Please follow and like us:
Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Comments

comments