Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Βγήκαν έξω από τον επιβλητικό καφέ ουρανοξύστη τρέχοντας αγκαλιασμένοι με αποτέλεσμα ο ηλικιωμένος θυρωρός να τους παρατηρεί επίμονα μέχρι που απομακρύνθηκαν εντελώς από το πεδίο ορατότητας του. Πόσο καιρό είχε αλήθεια να δει ερωτευμένο ζευγάρι σε αυτή την πολύβουη και απρόσωπη πόλη; Δεν μπορούσε καν να θυμηθεί. Ίσως κι από την εποχή που ήταν και ο ίδιος στην ηλικία τους.

Την κοπέλα την γνώριζε εδώ και αρκετό καιρό όταν είχε μετακομίσει στο διαμέρισμα του 23ου ορόφου. Ζούσε μόνη της και ποτέ δεν την είδε με κάποιο άντρα. Ήταν πάντοτε σκεφτική και με μια μελαγχολική σκιά στο βλέμμα. Του έκανε εντύπωση η εξαίσια,  σχεδόν εξωπραγματική ομορφιά της και η αυθεντική ευγένεια της, η οποία δεν ήταν καθόλου επίπλαστη όπως όλων σχεδόν των Νεουρκέζων. Πάντοτε του χαμογελούσε και του απηύθυνε ένα εγκάρδιο χαιρετισμό ενώ όλοι οι υπόλοιποι κάτοικοι του έλεγαν υποχρεωτικά μια βιαστική καλημέρα. Αναρωτιόταν μάλιστα πώς ήταν δυνατόν να είναι μόνη της μια τόσο όμορφη και προσιτή κοπέλα. Πώς ήταν δυνατόν να μην την επισκέπεται ποτέ κανείς ούτε καν οι γονείς της; Η ιδέα πως μπορούσε το πλάσμα αυτό να ήταν μόνο στον κόσμο του προκαλούσε ένα βάρος στο στήθος. Άσχημο πράγμα η μοναξιά, αβάσταχτο. Εκείνος το γνώριζε καλά τόσα χρόνια που ζούσε μόνος. Η γυναίκα του είχε πεθάνει εδώ και δέκα χρόνια και τα παιδιά του ζούσαν σε άλλες Πολιτείες. Η δουλειά τους τους πήγε μακριά του και το πρόγραμμα τους ήταν τόσο απασχολημένο που δεν μπορούσαν καθόλου να τον επισκεφθούν. Ούτε ο ίδιος όμως μπορούσε να πάει Δούλευε δεκάωρα ως θυρωρός σε εκείνο το κτίριο. Είχε μεγάλη ανάγκη τη δουλειά επειδή όλες οι οικονομίες του είχαν εξανεμιστεί όταν αρρώστησε η γυναίκα του. Η ιατρική  ασφάλεια δεν κάλυπτε όλα τα ιατρικά της έξοδα, τα οποία λόγω της ασθένειας της ήταν γιγαντιαία. Όμως, δεν μετάνιωσε στιγμή για όλες τις οικονομίες του που είχαν εξανεμιστεί. Η γυναίκα αυτή ήταν υπέροχη, ο μοναδικός έρωτας της ζωής του. Μετά το θάνατό της, το κεφάλαιο γυναίκες γι’αυτόν είχε κλείσει. Ήταν βέβαιος πως ποτέ δεν θα έβρισκε καμία που να της έμοιαζε έστω και ελάχιστα.

Τις σκέψεις του διέκοψαν οι επίμονες ερωτήσεις ενός κυρίου. Πρώτη φορά τον έβλεπε στο κτίριο. Ήταν ψηλός, ευθυτενής, με ευγενική φυσιογνωμία και ξεπλυμένα γαλανά μάτια. Αυτό που του έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν ο πόνος που διέκρινε μέσα στα μάτια του παρά το χαμόγελο που βεβιασμένα σχημάτισε στο πρόσωπό του.

«Καλησπέρα σας κύριε. Σε τι μπορώ να σας εξυπηρετήσω;», του είπε ευγενικά.

« Καλησπέρα σας. Ψάχνω την κυρία Νταιάνα Άλλεν. Οι πληροφορίες μου λένε πως μένει εδώ. Μήπως γνωρίζετε σε ποιό διαμέρισμα;» τον ρώτησε ο άγνωστος άντρας με προσμονή.

«Ναι, βεβαίως. Μένει στον 23ο όροφο στο διαμέρισμα 2133, όμως αυτή τη στιγμή δεν είναι εδώ. Μόλις έφυγε. Θέλετε μήπως να της αφήσετε κάποιο μήνυμα και να της το παραδώσω;»

Ο άγνωστος τον κοίταξε εμφανώς συγκινημένος. Τα χέρια του έτρεμαν. Προσπάθησε να μιλήσει αλλά αντι για λέξεις από το στόμα του έβγαιναν πνιχτά επιφωνήματα. Είχε χάσει τα λόγια του. Στο τέλος κατόρθωσε να μιλήσει με πολύ κόπο.

«Όχι, όχι ευχαριστώ. Μήπως γνωρίζετε πού ακριβώς εργάζεται; Μήπως θα μπορούσα να τη βρω εκεί αυτή τη στιγμή;»

Ο θυρωρός τον κοίταξε ερευνητικά . Αυτός ο άντρας ήταν πολύ μυστήριος τελικά. Προσπαθούσε να του εκμαιεύσει πληροφορίες για την πιο όμορφη νοικάρισα του κτιρίου ενώ παράλληλα η συγκίνηση τον είχε καταβάλει. Πολύ περίεργα πράγματα συνέβαιναν.

«Δυστυχώς κύριε, δεν μας επιτρέπεται καθόλου να δίνουμε πληροφορίες για τους ενοίκους του κτιρίου. Δεν μπορώ να σας βοηθήσω. Αν θέλετε μπορείτε να περάσετε αργότερα ή να της αφήσετε κάποιο μήνυμα με το όνομα και το τηλέφωνό σας.»

«Εντάξει..Σας ευχαριστώ πάρα πολύ. Θα ξαναπεράσω αργότερα. Καλό σας απόγευμα», είπε με χαμηλή φωνή.

«Το όνομά σας;» ρώτησε για τελευταία φορά ο θυρωρός χωρίς όμως να πάρει καμία απάντηση. Ο άγνωστος είχε ήδη βγει από τη γυάλινη πόρτα του κτιρίου χωρίς να προλάβει να τον ακούσει. Ή μήπως τον άκουσε αλλά δεν ήθελε να δώσει πληροφορίες για το άτομο του;

Ο θυρωρός ανασήκωσε τους ώμους. Πολύ μυστήρια πράγματα συνέβαιναν στη ζωή της όμορφης ενοίκου τελικά. Θα μάθαινε άραγε ποτέ;

Please follow and like us:
Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Comments

comments