Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Από την Ισμήνη Χαρίλα

Σημασιολογικά, ο όρος ευημερία αντιστοιχεί στην άνετη ζωή που προσφέρουν η αφθονία αγαθών και οι κατάλληλες συνθήκες. Ονοματολογικά δε προέρχεται από τον φιλόσοφο Ευήμερο που υπήρξε εισηγητής του Ευημερισμού και ασχολήθηκε με την ερμηνεία της μυθολογικής παράδοσης που υποστήριζε ότι οι Θεοί ήταν άνθρωποι που θεοποιήθηκαν μετά τον θάνατό τους εξαιτίας των ευγενών πράξεων προς τους συνανθρώπους τους.

Οι ωφελιμιστικές αυτές επιπτώσεις επομένως στη ζωή ενός ατόμου και δη ενός παιδιού, καθώς και το σχετικό άρθρο του νόμου περί τέκνων του 1989 που ορίζει ότι «όταν το δικαστήριο αποφασίζει σχετικά με την άσκηση … της γονικής μέριμνας … πρέπει πρωτίστως να αποβλέπει στην ευημερία του παιδιού» αποτελούν τον κορμό πάνω στον οποίο στηρίζεται το μυθιστόρημα του Ίαν ΜακΓιούαν «Νόμος περί Τέκνων» που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πατάκη και σε μετάφραση της Κατερίνας Σχινά.

Στο εν λόγω έργο, ο δημιουργός μας μεταφέρει αναγνωστικά στο Λονδίνο του εικοστού πρώτου αιώνα και στη ζωή της Φιόνας Μέι, μια διακεκριμένης νομικού που εκδικάζει στο Ανώτατο Δικαστήριο υποθέσεις που εμπίπτουν στο οικογενειακό δίκαιο. Ο ρόλος της, ως δικαστικής λειτουργού, έχει γίνει δεύτερη φύση της. Συνεπής, ακριβής και ψύχραιμη προτάσσει πάντοτε τη λογική που βασίζεται σε μια εμπεριστατωμένη ανάλυση των δεδομένων και δεν επιτρέπει στα συναισθήματά της να την επηρεάσουν και να αλλοιώσουν την κρίση της. Έχοντας δε διανύσει ήδη το πρώτο μισό ενός αιώνα πάνω στη Γη, καλείται πρόσκαιρα από τις συγκυρίες να κάνει τον προσωπικό απολογισμό της.

Παράλληλα λοιπόν με την αντιμετώπιση μιας συζυγικής απιστίας, η Φιόνα υποχρεούται να αποφασίσει για την επιβολή ή μη μιας θεραπείας σ’ ένα δεκαεφτάχρονο αγόρι που αρνείται – για καθαρά θρησκευτικούς λόγους – την ιατρική παρέμβαση που θα το γλυτώσει από τον θάνατο.

Η συγκεκριμένη υπόθεση – πέρα από τις όποιες νομικές δυσκολίες της – δοκιμάζει από τη μια πλευρά την ηρωίδα συναισθηματικά και την αναγκάζει να αναθεωρήσει τη στάση της και να μετανιώσει ακόμα για όσα άφησε να χαθούν από τη ζωή της στο πέρασμα του χρόνου. Ταυτόχρονα αναγκάζει από την άλλη πλευρά τον αναγνώστη να αναρωτηθεί για πολλά θέματα που ενώ εκ πρώτης όψεως φαίνονται απλά, στην πραγματικότητα είναι πολυσήμαντα και πολυδιάστατα.

Έχει επί παραδείγματι άραγε το δικαίωμα κάποιος να παρεμβαίνει στη ζωή ενός άλλου ανθρώπου; Πώς μπορεί ένας δικαστής να ρυθμίζει και να σφραγίζει πιθανότατα την εξέλιξη και το μέλλον ενός παιδιού βασιζόμενος μόνο σε έγγραφα και μαρτυρίες που δεν αποτυπώνουν απαραίτητα με ακρίβεια τις καταστάσεις; Εάν το άτομο έχει ελευθερία βούλησης, τότε είναι ορθό κάποιος άλλος και άγνωστος ως προς αυτό να μεταβάλλει τις επιλογές του;

Επιπρόσθετα, αν αναλογιστούμε ότι ο καθένας εξ’ ημών μεγαλώνει μ’ έναν διαφορετικό τρόπο και εφαρμόζει σταδιακά ένα προσωπικό μοντέλο σκέψης και έκφρασης που διαμορφώνεται από τις εμπειρίες και τις γνώσεις που απέκτησε, γιατί θα πρέπει να κριθεί και να απορριφθεί από κάποιον άλλον;

Όταν ο πομπός και ο δέκτης μιας αντίδρασης είναι το ίδιο πρόσωπο, ποιος οριοθετεί τελικά το σωστό και το λάθος; Υπάρχει το ενδεχόμενο η πρόθεση για βοήθεια να προκαλέσει τελικά τη δυστυχία του ευεργετούμενου;

Τα παραπάνω αποτελούν μερικά μόνο από τα εκατοντάδες ερωτήματα που προκύπτουν από το έργο του ΜακΓιούαν. Ερωτήματα που ανατρέπουν την απολυτότητα και παρατείνουν τη συμπερασματολογία ακολουθώντας τη ρυθμικότητα της βροχής και της μουσικής που κατακλύζουν με την παρουσία τους το κείμενο.

Η θρησκεία, οι νόμοι και η εφαρμογή τους, οι εκπρόσωποι αυτών, οι οικογενειακοί δεσμοί, η λογική και τα συναισθήματα, αλλά και η έννοια και ιδίως η ερμηνεία της ηθικής, της δικαιοσύνης, της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας συνοψίζουν τους κύριους πυλώνες του πονήματος, όπου με κοφτή γραφή και συνοπτικό λόγο ο συγγραφέας χτυπά στο κέντρο του στόχου της προβληματικής που αναλύει.

Please follow and like us:
Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Comments

comments