Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

@επιμέλεια Άννα Μουσογιάννη

Σήμερα #μενουμεσπιτι με το Μανώλη Σιμιτσάκη

Πώς περνάει τις μέρες “εγκλεισμού” ένας συγγραφέας;

Μιας και βρίσκομαι σε παύση εργασίας, ασχολούμαι με τα πάντα. Διάβασμα, επιτραπέζια, με τον κήπο, με το σπίτι, με επιμέλειες, με μικροδιορθώσεις στο 4ο μου βιβλίο, που αναβλήθηκε λόγω κορονοϊού (SAD  ). Αλλά, πάνω από όλα, με διαλογισμό μέσω playstation! Είναι η πρώτη φάση της αποτοξίνωσης. Κάπου στις 2 εβδομάδες αστράφτει η καινούργια ιδέα και τότε μόνο ένας συγγραφέας πρέπει να ξεκινήσει να γράφει.

Ποιο βιβλίο διαβάζεις αυτή την περίοδο;

Όσο κι αν σου φανεί παράξενο, μία ημέρα προτού πεθάνει ο Uderzo, μου ήρθε η επιθυμία να διαβάσω όλα μου τα Asterix. Ακόμη αυτά διαβάζω.

Αν αυτή η χρονική περίοδος ήταν βιβλίο τι τίτλο θα είχε;

Εξαρτάται από το τέλος αυτής της ιστορίας. Δεν μπορούμε ακόμη να γνωρίζουμε. Ένα είναι σίγουρο. Ό,τι και να γίνει, οι ατζέντηδες θα πήξουν να διαβάζουν υποψήφια προς έκδοση βιβλία με θέμα τον Κορωνοϊό. Χειρότερα και από την εποχή των βρικολάκων θα είναι.

Και τώρα ήλθε η ώρα του challenge : σου πετάω την “πένα” και θέλω να μας γράψεις μια σύντομη ιστορία με θέμα τον Κορωνοϊό, ό,τι σου έρχεται στο μυαλό:

Ο μικροβιολόγος Anzhi Lee παρακολουθούσε τις εξελίξεις της πανδημίας στην οθόνη του υπολογιστή του. Δίπλα του, εδώ και μερικούς μήνες, από τη μέρα που το διάβασε, βρισκόταν σε ξεχωριστή θέση το αξιοθαύμαστο στα μάτια του βιβλίο ενός Έλληνα συγγραφέα. Ποτέ δεν τον άγγιξε ένα βιβλίο τόσο και αυτού οι φράσεις κοσμούσαν πλέον τους τοίχους του γραφείου του στο διαμέρισμά του, άλλοτε άτακτα και με τραχιά γράμματα, άλλοτε κορνιζαρισμένες, άλλοτε καλλιγραφικά και περιποιημένες, άλλοτε με εμμονή σκαλισμένες, άλλοτε ακόμη και στα Ελληνικά.

Κοίταξε μία από αυτές. Την απήγγειλε δυνατά και καθαρά, σαν να τραγουδούσε τον εθνικό του ύμνο, κι ύστερα στράφηκε και πάλι στην οθόνη του.

Στα κοινωνικά δίκτυα τα σενάρια εξαπλώνονταν πιο γρήγορα και από την ίδια την πανδημία. Μήπως είναι βιολογικό όπλο; Κυβερνητικό σχέδιο για τον έλεγχο της μάζας; Εξωγήινοι; Όχι, σίγουρα είναι οικονομικός πόλεμος.

«Είναι πανδημία! Είναι πραγματική!» φώναξε προς την οθόνη, λες και θα τον άκουγαν.

Τέτοιος είναι ο κόσμος μας. Λίγοι κοιτάζουν την αλήθεια, ικανοί να θυσιάσουν ό,τι έχουν για το κοινό καλό. Προτιμούν να κατασκευάζουν σενάρια, έστω και ακραία, παρά να δουν. Το τομάρι τους θέλουν να σώσουν και, σχεδόν πάντα, ο μεγαλύτερος παράγοντας λήψης αποφάσεων είναι ο οικονομικός. Αυτόν προσπαθούν όλοι πάντοτε να αυξήσουν, με κόστος την ποιότητα τη ίδιας τους της ζωής έμμεσα, αλλά και του συνάνθρωπου άμεσα, βυθίζοντας τον εαυτό τους σε αυταπάτες. Χάθηκε το μέτρο, υπάρχει πλέον μόνο η ασέβεια προς οτιδήποτε στέκεται εμπόδιο του οικονομικού κέρδους. Η βία.

«Ηλίθιοι ήσασταν, ήμασταν, πάντα!» ξαναφώναξε.

Λίγους μήνες πριν κάηκε ολόκληρη η Αυστραλία κι ο Αμαζόνιος. Πόλεμοι και πείνα, δυστυχία, ρύπανση. Προλαβαίνω να βιάσω τη Γη και να βάλω λίγο ακόμη χρυσό στο σακούλι μου; Προλαβαίνω. Κι όμως, δεν προλάβαμε. Περάσαμε το deadline. Η κλιματική αλλαγή είναι πλέον μη αναστρέψιμη. Η πανδημία είναι ο άνθρωπος, τίποτε άλλο.

«Ηλίθιοι» επανέλαβε με δυσκολία αυτήν τη φορά. Είχε θεραπευτεί από τον ιό, αλλά σίγουρα του είχε αφήσει κάτι πίσω. Το νιώθει μέσα του, κάθε φορά που αναπνέει.

Αλλά έτσι είναι. Αποδέχτηκε το τίμημα και το ρίσκο να πεθάνει, για να χαρίσει μία έστω παύση στην ανεξέλεγκτη ανθρωπότητα, να σταματήσει την αλόγιστη και ξέφρενη πορεία της, να συνέλθει. Αποδέχτηκε το τίμημα, όταν στο εργαστήριο έρευνας και ανάπτυξης βιολογικών όπλων όπου εργαζόταν επέτρεψε στον νέο ίο, COVID-19, να πολλαπλασιαστεί στο σώμα του.

Ύστερα από μερικές ημέρες, ταξίδεψε σε όλη την πόλη με τα ΜΜΜ – πάρκα, αεροδρόμια, εμπορικά κέντρα -, την άγγιξε, την έγλυψε, την ερωτεύτηκε. Κάθε μέρα, ξανά και ξανά. Ενίοτε, παρίστανε τον ακτιβιστή με ένα πλακάτ : «Μοιράζω αγάπη κατά της βίας, #NonViolence». Οι περισσότεροι με χαρά τον αγκάλιαζαν όταν τους ζητούσε να φωτογραφηθούν μαζί του, ώστε να δημοσιευτεί στο Avaaz. Πολλοί, μάλιστα, τον φιλούσαν και στο μάγουλο.

«Μοιράζω αγάπη». Λίγοι γνωρίζουν πως έχει πολλές μορφές. Εξαρτάται από το τι αγαπάς, τι θες να σώσεις. Εξαρτάται από τις τύψεις που θα νιώσεις, αν δε σωθεί.

Κοίταξε ξανά τους τοίχους.

Ν’ αγαπάς την ευθύνη.

Να λες εγώ, εγώ μονάχος μου

θα σώσω τον κόσμο.

Αν χαθεί, εγώ θα φταίω.

Τα είχε σχεδόν καταφέρει. Μέσα σε τέσσερις μήνες κατέρρεε η οικονομία, η βιομηχανία θα λειτουργούσε για τα απαραίτητα μόνο, ο κόσμος θα ανέπνεε. Έστω και για λίγο. Ίσως και για πολύ. Ίσως υπεύθυνα.

Ποιο τραγούδι όταν το ακούς σου φτιάχνει τη διάθεση και το αφιερώνεις στον κόσμο;

Η τραγουδάρα είναι το. Γράφτηκε το 1969, αλλά θα είναι πάντα επίκαιρο. Σας παραθέτω το αγαπημένο μου τετράστιχο:

Death seed blind man’s greed
Poets starving, children bleed
Nothing he’s got he really needs
Twenty first century schizoid man

Θα μας στείλεις ένα ζωγραφισμένο χαμόγελο ;

Λίγα λόγια για το συγγραφέα!

Ο Σιμιτσάκης Μανώλης γεννήθηκε τον Μάρτιο του 1982 και μεγάλωσε στον Άλιμο Αττικής. Σπούδασε Πληροφορική στο Ε.Α.Π. και Εργάζεται ως διαχειριστής πληροφοριακών συστημάτων. Έχει ασχοληθεί με αρκετά είδη τέχνης, αυτή όμως που τον κέρδισε ήταν η συγγραφή και η ποίηση. Ξεκινώντας με ποίηση στα εφηβικά του χρόνια, ένιωσε αργότερα την ανάγκη να γράψει κάτι μεγαλύτερο. Αυτό το κάτι είναι η τριλογία βιβλίων φαντασίας – μεταφυσικού μυστηρίου “Το δέντρο του Άραϋ”. Έχει αρθρογραφήσει σε σχετικά ρεπορτάζ εφημερίδων και σε διάφορες σελίδες με θέμα το φανταστικό και το μυστήριο, ενώ ούτε η αρθρογραφία για το βιβλίο δεν τον αφήνει αδιάφορο. Επίσης, τελεί χρέη κριτικού σε διαγωνισμούς λογοτεχνίας και επιμελείται βιβλία, ανεξαρτήτως είδους.
Άλλη αγαπημένη του ασχολία είναι οτιδήποτε έχει να κάνει με τον κόσμο της φαντασίας, οι περίπατοι στη φύση -παρέα με το φλάουτό του και αναζητώντας ξωτικά- και οι έρευνες σε τόπους μυστηρίων. Κάπου ανάμεσα στον ελεύθερο του χρόνο, από όλα τα παραπάνω και τις υποχρεώσεις του στην ίδια τη ζωή, κατάφερε να δημιουργήσει και έναν από τους πρώτους χώρους Δωματίων Μυστηρίου στην Ελλάδα -τον πρώτο ελληνικό- φιλοξενώντας το μεράκι του για περίεργες ιστορίες και εκεί.
Βιβλία του η τριλογία “Το δέντρο του Άραυ. Κι ο θάνατος τέλος δεν είναι” από τις εκδόσεις Λυκόφως (2013, 2016, 2018).

Please follow and like us:
Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Comments

comments