Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

@επιμέλεια Άννα Μουσογιάννη

Σήμερα #μενουμεσπιτι με την Αναστασία Δημητροπούλου

Πώς περνάει τις μέρες αυτές μια συγγραφέας;

Δεδομένου ότι δοκιμάζονται σε εξαιρετικά κρίσιμο βαθμό η δημόσια υγεία, αλλά και οι ανθρώπινες αντοχές, περνώ κι εγώ, όπως όλοι, μέσα στο σπίτι αυτές τις μέρες. Να τονίσω πως το κάνω αδιαμαρτύρητα, και ας είναι κάτι ιδιαιτέρως δεσμευτικό και κουραστικό τις πιο πολλές φορές, διότι πιστεύω πως είναι σημαντικότερη η ελαχιστοποίηση της οποιασδήποτε έκθεσής μας σε κίνδυνο αυτή τη στιγμή, από μια βόλτα ή φιλική συνάθροιση. Δουλεύω όπως πάντα δούλευα από το σπίτι, ίσως και περισσότερο μάλιστα για να γεμίζω το χρόνο μου, και φυσικά δεν παραλείπω να έρχομαι σε επαφή με αγαπημένους μέσω των social media, ακόμα και να οργανώνουμε ομαδικές προβολές ταινιών. Οι μέρες περνούν με μουσική, γυμναστική, αλλά κυρίως με ψυχραιμία, καλή διάθεση και υπομονή. Μα και με την ακλόνητη βεβαιότητα πως όταν όλο αυτό τελειώσει, ο καθένας μας θα έχει κάνει θέλοντας και μη την αυτοκριτική του και θα έχει αναθεωρήσει όσα είχε κάποτε για δεδομένα.

Ποιο βιβλίο διαβάζεις αυτή την περίοδο;

Διαβάζω πολύ, ή πιο σωστά όλο κάτι διαβάζω! Αυτές τις μέρες έχω για συντροφιά μου το νέο βιβλίο του Στέφανου Δάνδολου, «Φλόγα και Άνεμος», και έτσι συνδυάζω αρθρογραφικές υποχρεώσεις με χαλάρωση.

Αν αυτή η χρονική περίοδος ήταν βιβλίο τι τίτλο θα είχε;

«Λίγη ζωή ακόμα». Αν δεν κάνω λάθος, υπάρχει τραγούδι με αυτόν τον τίτλο. Σκεφτείτε όμως πόσοι άνθρωποι σβήνουν καθημερινά και με τρομακτικούς ρυθμούς σε όλο τον κόσμο με αυτή την σκέψη. Άλλωστε όπως θα έλεγε κι ο Ουγκώ, η ζωή είναι λουλούδι, κι έρχομαι να προσθέσω ότι κανείς μας δε θέλει να το δει να χάνει τα πέταλα και την ικμάδα του.

Και τώρα ήλθε η ώρα του challenge : σου πετάω την “πένα” και θέλω να μας γράψεις μια σύντομη ιστορία με θέμα τον Κορωνοϊό, ό,τι σου έρχεται στο μυαλό:

Λένε πως πρέπει τα παιδιά να απευθύνουν στους γονείς το τελευταίο αντίο, κι όχι το αντίστροφο. Είμαι ο Βιντσέντζο και δεν πιστεύω ότι έχουν άδικο. Ωστόσο, δεν φαντάστηκα ποτέ μου πως θα οδηγούσα το όχημα που μεταφέρει σήμερα στην εκκλησία Σαν Τζιουζέπε το φέρετρο της μάνας μου. Όχι, δε δουλεύω σε γραφείο τελετών, κι όχι, το φέρετρο της δεν είναι το μοναδικό που μεταφέρω στον προορισμό του. Είμαι ένας απλός φαντάρος, και τρεις μέρες ορφανός. Μεγάλωσα στο Μπέργκαμο μαζί της. Πατέρα δε γνώρισα. Είχα αυτή και μού έφτανε. Νικήθηκε όμως από τον ιό. Όπως τόσοι στην πατρίδα μου και τον πλανήτη. Αρχίζει το ξεφόρτωμα. Φτάσαμε. Κατεβαίνω για να βοηθήσω. Να θρηνήσω. Είναι η μάνα μου μες σε μια από αυτές τις κάσες, ακούτε; Ταυτόχρονα, το κινητό μου κουδουνίζει. Φτάνουν νέα που περίμενα με λαχτάρα. «Μόλις γεννήθηκε η κόρη σου», τρέμει η φωνή του κολλητού μου από χαρά. Βουρκώνω. Μια γυναίκα έφυγε, μια άλλη ήρθε. Πώς να μην μοιραστούν το ίδιο όνομα; Πώς να μην δω μια αχτίδα ελπίδας από τη χαραμάδα του τάφου; Η ζωή είναι ωραία. Αυτό θα έλεγε κι ο Μπενίνι. Κι αν δεν είναι, φίλοι μου, αργά ή γρήγορα θα γίνει.

Ποιο τραγούδι όταν το ακούς σου ανεβάζει τη διάθεση και το αφιερώνεις στον κόσμο;

Οι δικοί μου άνθρωποι γνωρίζουν την αδυναμία μου στη φωνή και τα τραγούδια του Jack Savoretti, κι ειδικότερα στο What more can I do. Είναι από τα αγαπημένα μου και δε σας κρύβω πως ακόμα και όταν δεν το ακούω κάπου, το σιγοτραγουδάω μόνη μου. Παρόλα αυτά, στον κόσμο αφιερώνω το Human των Killers, για να απαντήσει κανείς όπως νιώθει και θέλει την ερώτηση που απευθύνει το ρεφραίν.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα

Η Αναστασία Δημητροπούλου είναι απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών, μεταφράστρια κι αρθρογράφος. Μιλάει Αγγλικά, Γαλλικά και Φινλανδικά και αγαπά τα ταξίδια. Έχει γράψει το βιβλίο : “Στην αγκαλιά του Φθινοπώρου” όπου κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΕΞΗ”!

Please follow and like us:
Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Comments

comments