Category

Κόκκινο κραγιόν

Please follow and like us:
Κόκκινο κραγιόν

EΣΥ ΕΓΩ Η ΤΣΑΝΤΑ ΜΟΥ ΚΑΙ Η ΤΣΑΝΤΑ ΣΟΥ

από τη Χριστίνα Καπράλου. (Ημερολόγιο σελιδα xxx) Μπαίνουμε μαζί στο ασανσέρ βιαστικά … ασανσέρ μικρό, στριμωχτήκαμε εσύ, εγώ η τσάντα μου και η τσάντα σου. Σε κοιτάζω στον καθρέφτη και σε καμαρώνω. Περνάνε εικόνες μπροστά από τα μάτια μου. Σαν χθες ήταν που εγώ σε κρατούσα αγκαλιά και μέσα στην…

Continue reading
Κόκκινο κραγιόν

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΤΑΣ

από τη Χριστίνα Καπράλου. Μαμά θέλω μια σοκολάτα! Μαμά θέλω μια κούκλα! Μαμά θέλω κόκκινα παπούτσια! Μαμά θέλω, θέλω! Η Δανάη από την ώρα που άνοιγε τα μάτια της, μια λέξη επαναλάμβανε με  μεγάλη ευκολία. ΘΕΛΩ Η Δανάη όλο  ήθελε όλο κάτι ζητούσε, όλο κάτι περίμενε! Μοναχοκόρη και μοναχοπαίδι της…

Continue reading
Κόκκινο κραγιόν

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΙΠΠΟΤΗ

από τη Χριστίνα Καπράλου. -Πίσω! Κάντε όλοι πίσω! -Είμαι  νικητής!  Εγώ τους νίκησα όλους! Υποκλιθείτε στην γενναιότητα μου. Ο Σώτος γενναίος ιππότης για μια  ακόμη φορά  κατατρόπωσε τον εχθρό. Καβάλα πάνω   στο άσπρο άλογο του ξεχύθηκε πάνω στις ορδές του. Το σπαθί του λαμποκοπούσε στον Ήλιο. Η πανοπλία του άστραφτε….

Continue reading
Κόκκινο κραγιόν

Η ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ ΑΛΛΙΩΣ….

από την Χριστίνα Καπράλου. Nαι! Την θυμάσαι, με την ιστορία της μεγάλωσες εσύ, η μαμά σου, η γιαγιά σου, η γιαγιά της γιαγιάς σου και πολλές γενιές πριν από εσένα. Ο λύκος παραφυλάξε άπειρες φορές  την Κοκκινοσκουφίτσα στο δάσος, έφαγε άπειρες φορές  την γιαγιά της, ξάπλωσε άπειρες φορές στο κρεβάτι…

Continue reading
Κόκκινο κραγιόν

ΤΑ ΓΟΒΑΚΙΑ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΤΖΑΣ

από τη Χριστίνα Καπράλου. Η Οργάντζα η κόρη του Χαλίφη εκεί στα βάθη  της Ανατολής, ζούσε την δική  της τραγωδία. Τη μέρα της γέννησής της  και  ενώ κοιμόταν  στην  μαλαματένια  κούνια  της που ήταν  στολισμένη  με διαμάντια και  ζαφείρια, μια κακή μάγισσα έσκυψε  πάνω  από  το ξανθό της κεφαλάκι  και…

Continue reading
Κόκκινο κραγιόν

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΙΛΩ

από τη Χριστίνα Καπράλου. «Κάνε όμορφα γράμματα» «Μαθέ να γραφείς καλά γράμματα» «Να’ναι τα γράμματα σου στρογγυλά σαν χαντρούλες» «Μην κάνεις μουτζούρες ντε!» Όλοι,  μίλαγαν στην Ελενίτσα για τα γράμματα,  μόλις πέρασε την πόρτα του Δημοτικού Σχολείου. Κανείς ποτέ δεν της είπε «κάνε όμορφους αριθμούς» Και η Ελενίτσα πεισματάρα καθώς…

Continue reading
Κόκκινο κραγιόν

ΠΟΤΕ … ΞΑΝΑ

από τη Χριστίνα Καπράλου. Εκεί που ο ήλιος έβρισκε το φεγγάρι, εκεί που το φως άγγιζε το σκοτάδι δυο χώρες παράξενες και μαγικές όριζαν τα εδάφη τους. Η χωρά τουΠΟΤΕ και η χώρα του ΞΑΝΑ. Η χωρά του ΠΟΤΕ σκοτεινή, μουντή, άχρωμη, σιωπηλή. Η χωρά του ΞΑΝΑ  φωτεινή,  χρωματιστή,  γεμάτη…

Continue reading
Κόκκινο κραγιόν

ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΚΛΟΥΒΙ

από τη Χριστίνα Καπράλου. Εκεί στα βάθη του Ωκεανού ξεχασμένο από τον χρόνο και τους ανθρώπους άπλωνε την άμορφη μάζα του ένα ναυάγιο. Σκαρί μεγαλεπήβολο….περασμένα μεγαλεία…δόξες…. Άρχοντες και κυρίες του καλού κόσμου πέρασαν από τα σαλόνια του. Αστραφτερά χαμογέλα χρυσάφια και  διαμάντια καθρεφτίστηκαν κάτω από τους πολυέλαιους του. Πάνω στην…

Continue reading
Κόκκινο κραγιόν

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΜΙΑΣ ΑΓΑΠΗΣ (η το ΚΕΡΙ ΚΑΙ ΤΟ ΣΠΙΡΤΟ)

από τη Χριστίνα Καπράλου. Μια φορά κι ένα καιρό, εκεί σε κείνη τη μεγάλη σκοτεινή σπηλιά, στη κορυφή του πιο ψηλού βράχου, ζούσε μόνο κι έρημο, ένα τόσο δα μικρό κεράκι. Ένα κεράκι σβηστό, που μέτραγε τις μέρες της ύπαρξής του, μέσα από τα δάκρυά του.   «Μα τι κάνω εγώ εδώ…

Continue reading
Κόκκινο κραγιόν

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΛΑΙΣ

από τη Χριστίνα Καπράλου. Ένας βράχος ριζωμένος στην μέση της θάλασσας. Πέρασαν δίπλα του και τον ακούμπησαν δύτες και ψαράδες, γοργόνες ψάρια και χταπόδια. Ξαπόστασαν επάνω του δεινοί κολυμβητές. Πέρασαν δίπλα του και δεν τον ακούμπησαν βάρκες, καΐκια και πειρατικά καράβια. Τον χτύπησαν κύματα, τον χάιδεψαν μπουνάτσες. Τον  άγγιξαν οι…

Continue reading